Pyŏgam Kaksŏng (ur. 1575, zm. 1660) – koreański mistrz sŏn o silnym nastawieniu doktrynalnym.

Życiorys Pochodził z Poŭn w prowincji Ch’ungbuk. Jego rodzinne nazwisko to Kim.

Nie jest pewne, kiedy został mnichem. Wiadomo, że praktykował w wielu słynnych klasztorach. Został uczniem Puhyu Sŏnsu.

Podczas japońskiej inwazji na Koreę wstąpił do armii za swojego nauczyciela i wyróżnił się w służbie. Awansował podczas pobytu w klasztorze Pongŭn, ale zrezygnował z pozycji i odseparował się od świata. W 1624 roku za panowania króla Injo (pan. 1623–1649) wielu mnichów zaangażowało się w odbudowę twierdzy Namhan. Pyŏgam Kaksŏng został wyznaczony kierownikiem prac i twierdzę odbudowano w ciągu trzech lat. Za tę pracę został obdarzony tytułem „Wielkiego Mistrza Sŏn Wonjo Gugila Szerzącego Nauki w Poŭn”.

Wkrótce nastąpiła kolejna inwazja – tym razem Mandżurów – i Pyŏgam Kaksŏng podjął się zorganizowania armii. Zebrał około 3000 ludzi i ruszył na północ, ale po drodze otrzymał informację o poddaniu się więc odstąpił od planu.

Powrócił do klasztoru Hwaŏm, w którym poświęcił się praktyce i studiom.

Zmarł w 1660 rokuChung Byung-jo. History of Korean Buddhism. s. 183, 184.

Pisma mistrza i jego ocena Mistrz Pyŏgam Kaksŏng wychował wielu bardzo różnorodnych uczniów. Stali się oni jednymi z najbardziej widocznych mistrzów tego czasu. Mówiło się nawet o „ośmiu sektach” pod Pyŏgamem.

Kładł wielki nacisk na zjednoczenie sŏnu i kyo (doktryny). Szczególnie próbował zharmonizować sŏn i szkołę hwaŏm i czynił to w odmienny od Sŏsana Taesy sposób.

Sŏnwonjipdojunggyŏrui (Rozwiązanie wątpliwości w Diagramie Pochodzenia Sŏn) Kanhwagyŏrui (Rozwiązanie wątpliwości w obserwowaniu niejasności) Sŏngmunsang uich'o (Wyjątki z buddyjskich rytuałów pogrzebowych)Chung Byung-jo. History of Korean Buddhism. Ss. 184.

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 56/29. Shiwu Qinggong (Shishi) (1272–1352) Chiny; szkoła yangqi 57/30/1. T’aego Poŭ (1301–1382) Korea; szkoła imje chong; od 1356 chogye chong 58/31/2. Ch'anyǒng 58/31/2. Choi 58/31/2. Wŏngyu 58/31/2. Hwanam Honsu (1320–1392) 59/32/3. Kugok Kakun (bd) 60/33/4. Pyŏkkye Chŏngsim (zm. ok. 1492) 61/34/5. Pyŏksong Chiŏm (1464–1534) 62/35/6. Ilsŏn Kyŏngsŏng (1482–1568) 62/35/6. Puyong Yŏnggwan (1485–1571) 63/36/7. Puhyu Sŏnsu (1543–1615) 64/37/8. Noejŏng Ŭngmuk (bd) 64/37/8. Siga Huiok (bd) 64/37/8. Songgye Sŏnghyŏn (bd) 64/37/8. Hwanjŏk Inmun (bd) 64/37/8. P'oheo Tamsu (bd) 64/37/8. Huiŏn (bd) 64/37/8. Pyŏgam Kaksŏng (1575–1660) 65/38/9. Hoeŭn Ŭngjun (1587–1627) 66/39/10. Ch’ŏsang (bd) 66/39/10. Tohak (bd) 65/38/9. Moun Ch'inŏn (bd) 65/38/9. Paekgok Ch’ŏnŭng (zm. 1680) 65/38/9. Ch’wimi Such’o (1590–1660) 66/39/10. Paegam Sŏngch’ong (1631–1700) 67/40/11. Pogwang Wonmin (bd) 68/41/12. Hoeam Sŏng’an (bd) 67/40/11. Muyong Suyŏn (1651–1719) 68/41/12. Yŏnghae Yakt’an (bd) 69/42/13. P’ungam Sech’al (1688–1767) 70/43/14. Mugam Ch’oenul (1717–1790) 71/44/15. Pong'am Nakhyŏn (bd) 71/44/15. Sŏngbong Chang’ŏn (bd) 71/44/15. Wawol Kyop’yŏng (bd) 70/43/14. Yuak Ch’aekhyŏn (bd) 70/43/14. Ŭngam Nangyun (bd) 70/43/14. Che’un Haejing (bd) 70/43/14. Pyŏkdam Haengin (bd) 68/41/12. Wanhwa Ch’ŏhae (bd) 66/39/10. Ch’wiam Haeran (bd) 66/39/10. Sŏlp’a Mingi (bd) 65/38/9. Paekgok Ch’ŏnŭng (bd) 66/39/10. Ku’am Sŭnggak (bd) 66/39/10. Sigyŏng Chinmyŏng (bd) 66/39/10. Taeji Haeyŏn (bd) 66/39/10. Sŏlbin Sasun (bd) 63/36/7. Ch'ŏnghŏ Hyujŏng (1520–1604) (znany jako Sŏsan Taesa)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Koreańscy mistrzowie sŏn Kategoria:Urodzeni w 1575 Kategoria:Zmarli w 1660