Flea, właśc. Michael Peter Balzary (ur. 16 października 1962 w Melbourne) – australijsko-amerykański gitarzysta basowy, trębacz i aktor pochodzenia węgierskiego i irlandzkiego. Najdłużej związany z alternatywnym zespołem Red Hot Chili Peppers, którego jest współzałożycielem. W trakcie pracy z zespołem komponował i wykonywał różne rodzaje muzyki. Jego gra na gitarze basowej łączy mocny slapping z innymi, bardziej wyważonymi i melodyjnymi technikami. Poza Red Hot Chili Peppers Balzary współpracował z takimi artystami jak Jane’s Addiction, The Mars Volta i Alanis Morissette. Styl gry opiera na funku i punk rocku, cechuje się prostotą i minimalizmem; Flea uważa, że skomplikowane elementy gry na gitarze powinny być używane mądrze i w wyważonych dawkach.
Pierwotnie talent muzyczny wiązał z karierą trębacza, nauczył się grać na gitarze basowej od swojego kolegi ze szkoły średniej, późniejszego członka Red Hot Chili Peppers, Hillela Slovaka, który potrzebował basisty do swojego zespołu What Is This?. Flea dołączył do zespołu, jednak opuścił go kilka miesięcy później, by zacząć współpracę z grupą Fear. Krótko później powrócił do gry ze Slovakiem i po dołączeniu dwóch absolwentów tej samej szkoły średniej, Anthony’ego Kiedisa i Jacka Ironsa, utworzono Red Hot Chili Peppers. Flea wystąpił gościnnie w kilku filmach, np. Powrót do przyszłości II (1989), Moje własne Idaho (1991), Las Vegas Parano (1998), Big Lebowski (1998) i Toy Story 4 (2019).
W 2009 roku basista założył własną firmę produkującą gitary basowe Fleabass, mając na celu zapewnienie przystępnej cenowo alternatywy dla początkujących basistów; sam Flea czasem ich używa podczas grania.
Życiorys Młodość Urodził się w Melbourne 16 października 1962. Jego ojciec, Mick Balzary, był z zamiłowania wędkarzem i często zabierał syna na ryby. Gdy Flea miał pięć lat, przeniósł się wraz z rodziną do Rye w stanie Nowy Jork, gdzie ojciec zaczął kontynuować swoją karierę zawodowąApter, s. 19.. W 1971 rodzice muzyka rozwiedli się i ojciec wrócił do Australii. Gitarzysta pozostał w Rye wraz ze swoim rodzeństwem i matką Patricią, która niebawem poślubiła muzyka jazzowego. Ojczym Balzary’ego niejednokrotnie zapraszał przyjaciół z branży muzycznej do domu, w którym urządzał sesje improwizacyjne. Rodzina przeniosła się do Los Angeles, gdzie Flea zaczął pobierać lekcje gry na trąbceApter, 2004. p. 20.. Przez swoich nauczycieli był uważany za „cudowne dziecko trąbki”, którego talent był niemal równy geniuszowi Herba Elperta, VH1 (30 maja 1999). W tym okresie Flea nie wykazywał zainteresowania muzyką rockową, jego idolami muzycznymi byli zaś tacy artyści jazzowi jak Miles Davis, Louis Armstrong i Dizzy Gillespie.
Ojczym muzyka był alkoholikiem mającym problemy z prawem (kilkakrotnie wdawał się w strzelaniny z policją). „Moje dzieciństwo było przepełnione przemocą i alkoholem”, powiedział Flea; „dorastałem w ciągłym strachu przed moimi rodzicami, zwłaszcza przed nastrojami mojego ojca. Postawa ta przysporzyła mi wiele kłopotów w późniejszym życiuApter, s. 21.. W wieku 13 lat muzyk zaczął codziennie palić marihuanęApter, s. 22–23..
Flea uczęszczał do Fairfax High School – pobyt w szkole zmienił jego muzyczne zainteresowania. Gitarzysta poznał tam Anthony’ego Kiedisa, z którym się zaprzyjaźniłApter, s. 34.. Kiedis później powiedział: „byliśmy połączeni przez siły przyjaźni i miłości, byliśmy jak papużki nierozłączki. Obaj byliśmy wyrzutkami społecznymi. Znaleźliśmy się nawzajem i ta znajomość przeistoczyła się w najlepszą i najdłuższą w moim życiu”Apter, s. 35.. Kiedis wywarł wpływ na zainteresowania muzyczne Balzary’ego, zwracając jego uwagę na muzykę rockową, przede wszystkim punk rock. Muzyk zawdzięcza swój pseudonim Kiedisowi, który użył po raz pierwszy przydomku Flea (pol. 'pchła') po jednej z narciarskich wycieczek; nazwa ma symbolizować niespokojne i kapryśne usposobienie gitarzysty.
1980–1984: Założenie Red Hot Chili Peppers Bliskim przyjacielem gitarzysty był Hillel Slovak, gitarzysta amatorskiej grupy Anthym. Dotychczasowy gitarzysta zespołu nie satysfakcjonował jego członków, więc Slovak zaczął wykładać Balzary’emu podstawy gry na gitarze basowejApter, s. 40–45.. Po kilku miesiącach nauki Flea doszedł do wprawy i dołączył do zespołu. Krótko po dołączeniu do grupy Anthym wziął udział w lokalnej Bitwie Zespołów (ang. Battle of the Bands) i zajął 2. miejsce. W czasie pobytu w zespole Flea opanował technikę zwaną slappingiem, która okazała się później kluczowa dla stylu Red Hot Chili Peppers. Anthym dawał koncerty w lokalnych klubach nocnych, pomimo tego że wszyscy członkowie formacji byli niepełnoletni. Flea, Slovak, i Kiedis zostali przyjaciółmi i wielokrotnie spotykali się w celu zażywania narkotyków, m.in. LSD, heroiny, kokainy, amfetaminy.
Młodzi muzycy zostali fanami punkowego ruchu w Los Angeles. Flea zaczął intensywnie słuchać punk rocka: „Piękną rzeczą w punku jest ta intensywność, ta energia, to oddanie muzyce. Punk odrzuca koncepcję bycia gwiazdą. Myślę, że muzycy, którzy nie zwracają uwagi na punk, mają dziurę w swojej wiedzy, co utrudnia im porozumiewanie się z dzisiejszym światem”. Anthym zmienił nazwę na What Is This? i stał się ulubieńcem klubów nocnych – na każdy występ grupy przychodziło średnio ponad trzydzieści osób. Pomimo względnej popularności zespół był rozchwiany emocjonalnie więc Balzary opuścił formację i dołączył do grupy FearApter, s. 50–56.. Mimo że Fear był w tamtym okresie dobrze prosperującym zespołem, Flea czuł się niezadowolony z pobytu w grupie i opuścił ją krótko po dołączeniu. Gitarzysta pomyślnie przeszedł przesłuchanie do zespołu Public Image Ltd, odrzucił jednak propozycję dołączenia do grupy; później ujawnił, że jedynym powodem poddania się przesłuchaniu była okazja odbycia sesji improwizacyjnej z liderem Public Image Ltd, Johnem Lydonem.
Slovak, Kiedis i Flea zaczęli komponować własną muzykę, czerpiąc inspirację z twórczości zespołu DefunktPage, Scarlet (lipiec 2004). „Red Hot Chili Peppers: The LA Punks Who Defied Death, Grunge And A Burning Crack Den”. Mojo.. Balzary, Slovak, Kiedis i były perkusista Anthym Jack Irons założyli zespół Tony Flow and the Miraculously Majestic Masters of Mayhem. Grupa nagrała jedną piosenkę pt. „Out in L.A.”, która została wykonana tylko razApter, s. 60.. Po pierwszym koncercie w The Rhythm Lounge właściciel baru zaprosił zespół na jeszcze jeden występ – z dwoma piosenkami zamiast jednej. Po zagraniu kilku koncertów nazwa zespołu została zmieniona na Red Hot Chili PeppersApter, s. 61..
1984–1990: Cztery pierwsze albumy Repertuar grupy wzrósł do dziewięciu utworów jako rezultat występowania w lokalnych klubach i barachApter, s. 62.. Red Hot Chili Peppers podpisali kontrakt z EMI i z zamierzeniem nagrania dema wstąpili do Bijou Studios. Tymczasem Irons i Slovak opuścili zespół, by kontynuować „poważniejszą” karierę z What Is This?Apter, s. 70–74.. Flea zaakceptował odejście muzyków, doszedł jednak do wniosku, że Red Hot Chili Peppers przestanie bez nich istnieć. Razem z Kiedisem przyjęli do zespołu perkusistę Cliffa Martineza i gitarzystę Jacka Shermana w celu zapełnienia luki po Slovaku i Ironsie. Andy Gill, pierwotnie członek Gang of Four, zgodził się wyprodukować pierwsze nagranie formacji. Gill i Sherman popadli w konflikt z Kiedisem i Balzarym; producent i gitarzysta nie zgadzali się co do stylu zespołu, dźwięku i sposobu produkcjiApter, s. 78–88.. Flea uważał, że album był „sztywny; był zupełną porażką”, ale przyznał, że „byliśmy (on i Kiedis) aroganccy i obrzydliwi”. Debiutancki album zespołu, The Red Hot Chili Peppers, został wydany 10 sierpnia 1984, nie okazał się jednak sukcesem komercyjnym i zebrał negatywne opinie od krytykówKiedis, Sloman, s. 234–235.. Po zakończeniu krótkiej, ograniczonej jedynie do Stanów Zjednoczonych trasy koncertowej, z zespołu wydalony został Jack Sherman (początek 1985). Po namowach Balzary’ego do Red Hot Chili Peppers powrócił Slovak.
Funkowy muzyk George Clinton został zatrudniony przez zespół do wyprodukowania drugiego albumu, Freaky Styley. Clintona z zespołem łączyła silna więź przyjaźni. Flea później powiedział o Clintonie, że był to „najprzyjemniejszy człowiek na ziemi”Apter, s. 110.. Freaky Styley został wydany w sierpniu 1985 i, co rozczarowało zespół, sprzedał się w nakładzie jedynie 75 000 egzemplarzy w ciągu pierwszych 5 miesięcy. Balzary nie przejawiał większego zainteresowania małą popularnością albumu (oświadczył się swojej przyjaciółce, Loeshy Zeviar, która była z muzykiem w ciąży)Apter, s. 127.. Do wyprodukowania następnego nagrania formacja zatrudniła Michaela Beinhorna, niebranego wcześniej pod uwagęApter, s. 130–141.. Tymczasem działalność oficjalnie zakończyła grupa What Is This? i w połowie 1986 do Red Hot Chili Peppers powrócił Jack Irons (w międzyczasie z grupy został wydalony Martinez). Flea, Slovak i Kiedis zaczęli pogrążać się w nałogu narkotykowym, przez co ich wzajemne stosunki stały się bardzo napięte. Balzary skomentował sytuację: „Przestałem się bawić w zespole – nasze relacje przestały być zdrowe”. Kiedis w pełni uzależnił się od heroiny, pozostawiając resztę członków zespołu samych w trakcie pisania materiału na nowy album. Flea i Zeviar wzięli ślub, a niedługo potem urodziła się im córeczka, Clara. Kiedis został odizolowany od reszty członków zespołu i wysłany na miesięczną kurację odwykową. Wokalista pomyślnie przeszedł rehabilitację i wrócił do Los Angeles, by wraz z Red Hot Chili Peppers nagrać trzeci album studyjny, The Uplift Mofo Party Plan. Flea nazwał album „najbardziej rockowym” spośród wszystkich dotychczasowych wydawnictw formacji. The Uplift Mofo Party Plan okazał się nieco większym sukcesem komercyjnym niż dwie poprzednie płyty zespołu – został pozytywnie przyjęty przez krytyków i uplasował się na 148. miejscu listy Billboard 200. Po zakończeniu trasy koncertowej promującej album wzmógł się nałóg narkotykowy Slovaka. Flea zerwał przyjaźń z gitarzystą, przez co Slovak został odizolowany od zespołu i popadł w depresję. 28 czerwca 1988 Slovak został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu – przyczyną śmierci było przedawkowanie heroiny. Flea powiedział: „Tak naprawdę nie wiedziałem, jak poradzić sobie z tą pustką i smutkiem, jaki ogarnął mnie po śmierci Hillela. Mam wrażenie, że Kiedis też nie mógł z tym żyć”. Irons, który najbardziej ze wszystkich członków formacji przeżył śmierć Slovaka, opuścił zespół.