Leon Benedykt Stapf, ps. Niebieski (ur. 21 marca 1888 w Bliżynie, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – major saperów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się 21 marca 1888 w Bliżynie, w ówczesnym powiecie koneckim guberni radomskiej, w rodzinie Edwarda (zm. 1928) i Antoniny z Ostaszewiczów (zm. 1918)W 1947 Maria Stapf zamieszkała w Zalesiu Górnym koło Warszawy złożyła w Sądzie Grodzkim w Warszawie wniosek o uznanie Leopolda Stapfa za zmarłego, podając jako miejsce urodzenia Bliżyn, w powiecie koneckim. Monitor Polski z 2 kwietnia 1947, s. 4.. Był starszym bratem Józefa (ur. 1895), majora kawalerii, kawalera Orderu Virtuti Militari. Uczęszczał do sześcioklasowej szkoły realnej Witolda Wróblewskiego w Warszawie. W 1905 jako uczeń piątej klasy wziął udział w strajku szkolnym. W połowie tego roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej i czestniczył w działalności rewolucyjnej. W 1906 aresztowany przez władze carskie. W 1907 przed rozprawą w sądzie wojennym zbiegł z Warszawy do Lwowa. Znalazł zatrudnienie w lwowskiej elektrowni w charakterze rysownika technicznego. W lutym 1913 zdał egzamin dojrzałości w c. k. II Szkole Realnej we Lwowie. W tym samym roku równocześnie z pracą zarobkową rozpoczął studia w c. k. Szkole Politechnicznej we Lwowie.

W sierpniu 1914 wstąpił do Związku Strzeleckiego we Lwowie i jako członek tej organizacji zaciągnął do Legionów Polskich. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1 i 4 pułku piechoty oraz kompanii technicznej. 21 listopada 1922 podpułkownik Roman Bolesław Ciborowski, były dowódca plutonu w kompanii technicznej, sporządził wniosek na odznaczenie Leona Stapfa orderem „Virtuti Militari”, w którym między innymi napisał:

Od 1 lutego do 18 lipca 1918 był uczniem klasy B Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Saperów w Modlinie, przydzielony do XVIII batalionu saperów i wysłany na front wojny 1920. 1 marca 1920 otrzymał przeniesienie z Inspektoratu Saperów i Inżynierii do Kompanii Zapasowej Saperów Nr III w Grodnie. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika „w inżynierii i saperach, z grupy b. Legionów Polskich”. 1 czerwca 1921 służył w XVIII batalionie saperów, pozostając w ewidencji 3 pułku saperów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 118. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1923 pełnił służbę w 8 pułku saperów w Toruniu, a w następnym roku w batalionie maszynowym w Nowym Dworze Mazowieckim, jako dowódca kompanii elektrotechnicznej. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 20. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W latach 1928–1933 był oficerem Wojskowego Instytutu Badań Inżynierii w Warszawie. 1 stycznia 1933 został przeniesiony do Korpusu Kontrolerów na okres sześciu miesięcy. 1 lipca 1933 został przeniesiony z korpusu oficerów inżynierii i saperów do korpusu oficerów kontrolerów. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku i przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Po zwolnieniu z czynnej służby zamieszkał w Warszawie przy ul. Marymonckiej 5. W marcu 1937 był z powrotem w korpusie oficerów inżynierii i saperów.

Pod koniec sierpnia 1939 został powołany do służby czynnej i przydzielony do grupy fortyfikacyjnej. W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 w nieznanych okolicznościach dostał się niewoli sowieckiej. Od kwietnia 1940 przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 029/1 z 13 kwietnia 1940, pozycja 93. Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 1843 – raport dzienny z 13 maja 1943. Przy jego szczątkach znaleziono: książkę oszczędnościową PKO, legitymację i Krzyż Virtuti Militari, legit. osob. MSWojsk., dwa listy, kartę pocztową, fotografię, odznaki i ordery, wizytówkę oraz baretkę. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 01843, wskazany jako major urodzony 21 marca 1888, zamieszkały w Zalesiu Górnym k/Piaseczna.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Był żonaty z Marią Rothenburg-Rościszewską, z którą miał trzy córki: Krystynę Antonię (ur. 20 listopada 1925), Bożenę Cecylię (1928–2014) i Grażynę Zofię (1930–2019). Bożena i Grażyna walczyły w powstaniu warszawskim. Bożena ps. „Kotka” w stopniu starszego strzelca była łączniczką w Zgrupowaniu AK SienkiewiczBożena Stapf. Powstańcze biogramy. . Grażyna ps. „Petek” była łączniczką w batalionie AK PięśćGrażyna Stapf Powstańcze biogramy..

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5937 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 29 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy w 1921) Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1937 „za całokształt zasług w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Ludzie urodzeni w Bliżynie Kategoria:Majorowie korpusu kontrolerów II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 8 Pułku (batalionu) Saperów (II RP) Kategoria:Oficerowie batalionu elektrotechnicznego Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy strajków szkolnych w Królestwie Kongresowym (1905–1908) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Polnische Wehrmacht