Edmund Oppman (ur. 14 sierpnia 1903 w Jekatierynosławiu, zm. 12 stycznia 1951 w Londynie) – polski historyk dziejów nowożytnych, zwłaszcza dziejów Warszawy, archiwista.
Życiorys Absolwent historii na Uniwersytecie Warszawskim. Był uczniem Marcelego Handelsmana, w 1928 obronił rozprawę doktorską. Następnie pracował w Archiwum Akt Dawnych i Archiwum Wojskowym w Warszawie.
Po II wojnie światowej znalazł się na emigracji. Organizował tam polskie archiwa we Francji i Wielkiej Brytanii. Był kierownikiem Archiwum Instytutu Historycznego im. W. Sikorskiego w Londynie. Współorganizator Polskiego Towarzystwa Historycznego na Obczyźnie i współredaktor pisma „Teki Historyczne”.
Życie prywatne Jego żoną była Regina Oppmanowa.
Wybrane publikacje Wodzowie Polski : szlakami chwały oręża polskiego, Warszawa: Instytut Propagandy Państwowo-Twórczej 1934. Warszawskie "Towarzystwo Patriotyczne" 1830-1831, Warszawa: Tow. Miłośników Historii 1937. Rozwój życia finansowego Warszawy, Warszawa: Komunalna Kasa Oszczędności 1938.
Bibliografia Krystyna Śreniowska, Oppman Edmund [w:] Słownik historyków polskich, red. Maria Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 382-383. Rafał Stobiecki, Klio na wygnaniu. Z dziejów polskiej historiografii na uchodźstwie w wielkiej Brytanii po 1945 roku, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2005.
Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Polscy historycy emigracyjni Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Varsavianiści Kategoria:Polscy archiwiści Kategoria:Nauczyciele akademiccy Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie