Leon Barucki (ur. 10 kwietnia 1883 w Ruskiej Wsi, zm. 17 stycznia 1955 w Sanoku) – polski nauczyciel, działacz społeczny.
thumb|240px|Grobowiec rodziny Baruckich w Sanoku Życiorys Leon Barucki urodził się 10 kwietnia 1883 w Ruskiej Wsi jako syn Kazimierza i Konstancji domu Kossowskiej.
Został nauczycielem. W początkowych latach pracował w swoich rodzinnych stronach, od około 1907 był tymczasowym nauczycielem w mieszanej 2-klasowej szkole w Golcowej, od około 1908 był nadetatowym nauczycielem w mieszanej 1-klasowej szkole w Dylągowej , następnie od około 1910 był tymczasowym nauczycielem w mieszanej 1-klasowej szkole w Niewistce, od około 1911 był tymczasowym nauczycielem w mieszanej 1-klasowej szkole w Końskich. Po okresie przerwyW Szematyzmie z 1913 Leon Barucki nie figurował. , od około 1913 był nauczycielem kierującym w 2-klasowej szkole w Sielnicy.
Po zakończeniu I wojny światowej na początku istnienia niepodległej II Rzeczypospolitej w ramach akcji reaktywowania szkół polskich przybył z Dynowa na Podlasie. W 1919 został pierwszym dyrektorem polskiego Prywatnego Gimnazjum w Drohiczynie. Potem pracował jako nauczyciel geografii w Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku. W okresie międzywojennym dysponował wykształceniem wyższym.
W Białymstoku działał społecznie. Udzielał się jako mistrz ceremonii podczas patriotycznych uroczystości państwowych•••••• (). Był współorganizatorem uroczystości 100. rocznicy powstania listopadowego. 22 lutego 1930 został ponownie wybrany członkiem komisji rewizyjnej Komitetu Powiatowego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Białymstoku. 27 marca 1930 został wybrany zastępcą członka zarządu białostockiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, w lutym 1932 został wybrany członkiem komisji rewizyjnej. 5 października 1930 został wybrany wiceprezesem oddziału Ligi Morskiej i Rzecznej w Białymstoku, po przemianowaniu organizacji wykazywał się w organizowaniu kół szkolnych Ligi Morskiej i Kolonialnej. W 1931 był członkiem Wydziału Wykonawczego Komitetu Kongresu Eucharystycznego w Białymstoku. Działał w Lidze Mocarstwowej i Kolonialnej. W kwietniu 1933 został wybrany członkiem zarządu koła Związku Rezerwistów RP w Białymstoku. Został skarbnikiem powołanego 19 września 1933 białostockiego koła Towarzystwa Popierania Budowy Szkół Powszechnych. Prowadził wykłady i odczyty dla społeczeństwa Białegostoku•••.
W Sanoku był wieloletnim pracownikiem spółdzielni rolniczej Powiatowych Związków Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” oraz zasiadał w radach narodowych.
Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej działał w podziemnym ruchu oporu•.
Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1953 został uznany przynależnym do gminy Sanok Do końca życia zamieszkiwał w Sanoku przy ulicy Adama Mickiewicza 1. Zmarł 17 stycznia 1955 w Sanoku. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku 19 stycznia 1955.
9 września 1920 w Sanoku poślubił Zofię Konik (1893–1960, siostra nauczyciela Władysława Kreowskiego). Ich synem był Tadeusz Barucki (1922-2022), architekt.
Odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1934) „za zasługi na polu pracy społecznej”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu pro Merito Melitensi II klasy
Przypisy
Kategoria:Członkowie Ligi Morskiej i Kolonialnej (1930–1939) Kategoria:Członkowie Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Kategoria:Działacze społeczni II Rzeczypospolitej Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele związani z Białymstokiem Kategoria:Nauczyciele związani z Sanokiem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Centralnym w Sanoku Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Pro Merito Melitensi Kategoria:Polscy działacze spółdzielczy Kategoria:Radni Rad Narodowych (PRL) Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1955