Caedocyon – wymarły rodzaj zdolnego do kruszenia kości wszystkożernego ssaka drapieżnego przypominającego psa, członka rodziny psowatych (Canidae). Zamieszkiwał on zachodnią Amerykę Północną w epoki oligocenu, pomiędzy 30,8 i 20,6 milionów lat temu, istniał więc przez 10,2 miliona lat.
Badanie zębów sugeruje hipermięsożerność bądź mezomięsożerność.
Taksonomia Caedocyon nazwany został przez Wanga (1994). Gatunkiem typowym ustanowiono Caedocyon tedfordi. Został przypisany do rodziny psowatych przez Wanga (1994) i Munthego (1998).
Jak inni dawni, nieistniejący już przedstawiciele jego podrodziny w rodzinie psowatych, Caedocyon stanowi prymitywną, bogatą w apomorfie formą psowatych. Jego pozycja w badaniach ewolucyjnych Hesperocyoninae nie jest jasna. Zwraca się uwagę na jego skrócone górne przedtrzonowce, powiększone przypominające kły górne trzecie siekacze, jak też zredukowane górne trzonowce. Jego proste, wysokie zęby przedtrzonowe i precyzyjny zgryz sugeruje związek Paraenhydrocyon.
Materiał kopalny reprezentowany jest przez pojedynczą czaszkę.
Etymologia Caedocyon: „zdatny do cięcia”, od caedo „ciąć”; kuōn, κυνος kunos „pies”. tedfordi: Richard Hall Tedford (1929–2011), amerykański paleontolog.
Przypisy K. Munthe. 1998. Canidae. in C. M. Janis, K. M. Scott, and L. L. Jacobs (eds.), Evolution of Tertiary mammals of North America 124-143 Q. Ji, Z.-X. Luo, C.-X. J.R. Yuan Wible, J.-P. Zhang, and J.A. Georgi. 2002. The earliest known eutherian mammal. Nature 416:816-822 R. M. Nowak. 1991. Walker's Mammals of the World. Maryland, Johns Hopkins University Press (edited volume) II
Bibliografia
Kategoria:Wymarłe psowate Kategoria:Ssaki oligocenu Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej