Antykwa renesansowa (ang. ) – rodzaj humanistycznego pisma antykwowego, cechujący się elegancją i czytelnością – jego forma nie zakłóca odbioru czytanej treści.
Historia thumb|Claude Garamond – twórca tzw. francuskiej antykwy renesansowej Antykwy renesansowe powstały jeszcze w XIV w. w skryptoriach w północnej Italii, rozwinęły się w dwóch następnych stuleciach, a w 1465 r. utworzono na ich podstawie czcionkę drukarskąR. Bringhurst, The Elements of Typographic Style, Vancouver 1997, s. 122-123.. Najwcześniejszym zachowanym krojem jest Garamond, autorstwa Claude'a Garamonda, powstały w latach 30. XVI w. w Paryżu i początkowo wycinany w formie drewnianych stemplihttp://szablonykatemac.blox.pl/2011/11/Rodzaje-krojow-czcionek-i-fontow.html (dostęp: 14.06.2014). Inne repliki XV-wiecznych czcionek są tylko przypuszczalnymi rekonstrukcjami. W Polsce wzory wczesnoweneckie przejęli m.in. Florian Ungler (1513) oraz Hieronim Wietor (1518)A. Tomaszewski, Leksykon pism drukarskich, Warszawa 1996, s. 32.. Omawiane antykwy stały się ważnym punktem odniesienia dla typografii przez następne pięć wieków. W XX w. podjęto próby ich rekonstrukcji, wśród których można wymienić takie jak:
Centaur (Bruce Rogers, Boston, ok. 1914), wzorowany na kroju weneckiego typografa Nicolasa Jensona z 1469 r. Bembo (Monotype, Londyn, 1929), oparty na kroju Francesca Griffa z 1499 r. Garamond (trzeci) (, San Francisco, 1988), wzorowany na kroju C. Garamonda z ok. 1540 r.R. Bringhurst, op. cit.
Twórcami antykw renesansowych byli m.in.: Claude Garamond, Robert Granjon, Francesco Griffo, Nicolas Jenson, Aldus Manutius, Christophe Plantin, Geoffroy ToryTyczkowski K., Lettera Magica, Łódź 2005, s. 22..
Cechy Swoimi kształtami omawiane antykwy nawiązują do estetyki renesansowej, a więc cechują się m.in. harmonią i lekkimi formami. Zawsze są dwuelementowe (o zrównoważonych proporcjach elementów cienkich i grubych) i posiadają szeryfy, zazwyczaj klinowe, a w małych literach ukośne. Dukt wyróżnia się cieniowaniem – lewoskośna oś litery wzorowana na ruchu narzędzia pisarskiego. Wczesnorenesansowe antykwy charakteryzują: wystające szeryfy w majuskule (np. A, M), wyraźne wydłużenia górne małych liter wystające ponad górną linię majuskuł, pionowe nóżki liter, niewielka wysokość x, ukośna kreska w minuskulnym „e”.
Późnorenesansowe (od 1500 r.) antykwy charakteryzują się ponadto: zanikającymi górnymi szeryfami, poziomą kreską w minuskulnym „e”.
Przykładowe kroje
Garamond, Palatino, Mediewal, Membo, Sabon
Zastosowanie Antykw renesansowych używa się z powodzeniem jako pism dziełowych ze względu na ich elegancję, wysoki stopień czytelności i odporność na niekorzystne warunki druku.
Zobacz też
Antykwa Krój pisma
Przypisy
Bibliografia Bringhurst R., The Elements of Typographic Style, Vancouver 1997. Tomaszewski A., Leksykon pism drukarskich, Warszawa 1996. Tyczkowski K., Lettera Magica, Łódź 2005. http://szablonykatemac.blox.pl/2011/11/Rodzaje-krojow-czcionek-i-fontow.html (dostęp: 14.06.2014) Regulski W., Minisłownik typograficzny dla studentów podstaw typografii, Kraków 2013 (http://liternictwo.asp.krakow.pl/wp-content/uploads/2010/02/MINI-Slownik-typo-ilustrowany-2014_01-OK_siec.pdf – dostęp: 14.06.2014)
Kategoria:Szeryfowe kroje pisma