Głusko (obecnie Głusko Duże, Głusko Małe, Głusko Duże-Kolonia) – tak nazywane w roku 1387, w wieku XIX: Głusko Duże wieś i folwark – 5 km na północny wschód od Opola Lubelskiego, około 77 km na północny wschód od klasztoru łysogórskiego, 13 km na wschód od Braciejowic, wsi kluczowej dóbr opactwa. Podległość administracyjna świecka i kościelna Powiat lubelski; parafia Opole. Opis granic 1409 – łąki przy granicach z Opolem. 1415 – sąd ziemski zaświadcza, że Nieustęp z Głuska i Grot ze Słupczy ,,rozsypali i rozjechali” granice między Głuskiem a Opolem i Kowalą Grota. 1429 Andrzej z Niezabitowa zastawia Janowi Głowaczowi łąki w Głusku, w Krzczonowie i Corabnyeblotho za 7 grzywien. Własność - powinności,wydarzenia Własność szlachecka 1387–1415 – dziedzicem Bogusz. 1409–30 – w działach występuje Nieustęp. 1413 – dziedzic Bogusz sprzedaje sołectwo w Głusku i Woli za 30 grzywien szlachetnemu Michałowi z Koszewów. 1415-7 – sołtys Michał. 1415 – sąd ziemski zaświadcza, że Nieustęp z Głuska i Grot ze Słupczy ,,rozsypali i rozjechali” granice między Głuskiem a Opolem i Kowalą Grota. 1409–20 – w działach występuje Dzichna-Dzierżka siostra Nieustępa. 1427 – Grot (ze Słupczy występuje w roku 1415). 1430 – tenże zapisuje córce Małgorzacie, żonie Piotra z Drzewicy (pow. opoczyński) 200 grzywien na Głusku i Kowali. 1441–66 – Piotr Drzewicki, zwany Francuz (syn Bogusława herbu Ciołek i Beaty, brata Mikołaja, sekretarza królewskiego). 1451 – Elżbieta, córka Piotra Francuza, żona Jana z Ziółkowa. 1461 – Piotr zapisuje żonie Katarzynie 100 grzywien posagu na Głusku i Wolicy. 1465 – Beata, córka Piotra Francuza, żona Stanisława z Winiar (pow. sandomierski) ( V 407). 1442–69 – Zawisza, dworzanin Władysława Warneńczyka. 1457 – w działach część Katarzyny wdowy po Stanisławie z Woli Kowalskiej. 1470 – w dziale między braćmi Głusko przypada starszemu Mikołajowi. 1470–80 – dziedzicem Mikołaj Drzewicki herbu Ciołek, był folwark, 7 łanów kmiecych, karczma, 2 zagrodników z rolami (DLB II 545, III 252-3). 1487 – Dorota, wdowa po Mikołaju Francuzie, ich syn Jan. 1491 – Jan Francuz z Głuska. 1531-3 – dziedzicami: Leski i Francuzowie, pobór z 1 łana i młyna (RP).

Powinności dziesięcinne Dziesięcina należała do klasztoru świętokrzyskiego i plebana Opola. 1460 – dziesięciny sporne między plebanem Kazimierza (Dolnego) a opactwem świętokrzyskim, → Kalendarium Wolicy). 1463 – układ między klasztorem świętokrzyskim a plebanem Wilkowa o dziesięciny z Głuska, Wolicy i Końskowoli 1464 – sąd komisaryczny przysądza klasztorowi dziesięciny z wyżej wymienionych wsi. 1477 – dziedzic Mikołaj zobowiązuje się oddawać plebanowi Opola dziesięcinę snopową wartości 30 groszy z nowo wykarczowanych ról folwarku. 1470–80 – z 7 łanów kmiecych, 1 karczmy z rolą i od 2 zagrodników z rolą dziesięciny snopowe wartości do 7 grzywien dowożą klasztorowi świętokrzyskiemu, z folwarku dziesięcina należy do plebana Opola (DLb. II 545; III 252-3). 1529 – dziesięcina snopowa wartości 3 wiardunki należy do stołu konwentu świętokrzyskiego, z folwarku dziesięcina snopowa wartości 1 grzywny pobiera pleban Opola. 1622 – Głuscy od 10 lat nie oddają opactwu dziesięcin z Głuska i Wolicy. 1622, 1627 – tak jak w Wilkowie. 1627 – klasztor pozywa Adama i Wojciecha Głuskich o nieoddawanie dziesięcin 1637 – ugoda klasztoru z tymiż o dzierżawę dziesięcin z Głuska i Wolicy 1643 – odnowienie umowy dzierżawy wyżej wymienionych dziesięcin na sumę 150 zł rocznie 1644 – spór klasztoru z Zofią Głuską oraz Tomaszem i Stanisławem Głuskimi o wyżej wymienione dziesięciny 1645 – klasztor pozywa o dziesięciny z wyżej wymienionych wsi kolejno Zofię i Adama Głuskich 1645 – klasztor pozywa Józefa Głuskiego o dziesięciny. 1652 – szlachetna Wojciechowa Głuska i Jan Głuski płacą konwentowi świętokrzyskiemu za dziesięciny z wsi Głuska i Wolica 20 zł. 1659 – klasztor pozywa Głuskich i Myśliszewskiego o dziesięciny z wyżej wymienionych wsi. 1660 – klasztor pozywa Poniatowskiego i Myśliszewskiego o dziesięciny z wyżej wymienionych wsi (ib.). 1661 – ugody między klasztorem a Zofią i Stanisławem Głuskimi, spadkobiercami Adama Głuskiego, o dziesięciny z Głuska i Wolicy, oraz z Markiem Gołazowskim o dziesięciny z Głuska (ib.). 1665 – klasztor skarży Głuskiego o nieoddawanie dziesięcin z pewnych części pól w Głusku (ib.). 1665 – pokwitowanie klasztoru dla Niedrzyńskiego na sumę 100 zł za dziesięciny z Głuska i Wolic (ib.). 1710-2 – spór klasztoru z Głuskimi i Romaszewiczową o dziesięciny z Głuska, Wolicy i → Czechówki (ib.). 1744 – Dąbrowski wydaje klasztorowi asygnatę na 60 sztuk drzewa. 1750-2 – spór i korespondencja klasztoru z Tomaszem Witkowskim o dziesięciny z Głuska i Wolicy (ib.). 1751 – spór klasztoru z Franciszkiem Dąbrowskim i Andrzejem Głuskim o dziesięciny z wyżej wymienionych wsi (ib.). 1751-2 – korespondencja przeora klasztoru z Bieleckim, Głuskim i Balińskim o wyżej wymienione dziesięciny (ib.). 1819 – dziesięciny z Głuska i Wolicy należące do stołu konwentu kupuje za 54 zł gromada. Badania archeologiczne Na terenie wsi odkryto osadę neolityczną i wczesnośredniowieczną z końca VI- połowy X w.. Wał podłużny datowany na koniec VI-połowa VIII w. Ślady kultury materialnej na stanowiskach archeologicznych datowane na VIII-X wiek stwierdzono w trakcie badań Archeologiczne Zdjęcie Polski.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Głusko Małe Kategoria:Kalendaria włości dziesięcinnych klasztoru łysogórskiego