Donald R. Buse (ur. 10 sierpnia 1950 w Huntingburg) – amerykański koszykarz, rozgrywający. Mistrz ABA, All-Star oraz wyróżniający się defensor.
Po ukończeniu uczelni Buse brał udział w przygotowaniach do igrzysk w Monachium (1972), jednak po podpisaniu zawodowego kontraktu z Pacers musiał zrezygnować, a jego miejsce zajął Jim Forbes.
Już jako debiutant trafił do składu obrońców tytułu mistrza ABA, pełnego gwiazd formatu All-Star (Mel Daniels, Roger Brown, Donnie Freeman, Gus Johnson, Freddie Lewis, George McGinnis) oraz późniejszych członków Koszykarskiej Galerii Sław (Daniels, Brown, Johnson). Pacers przystąpili do fazy play-off z czwartym rezultatem w lidze 51-33. W drodze do finału wyeliminowali kolejno Denver Rockets (4-1) oraz Utah Stars (4-2). W walce o mistrzostwo musieli sprostać drużynie Kentucky Colonels, prowadzonej przez dwóch przyszłych Hall Of Famerów - Artisa Gilmore'a oraz Dana Issela. Po zaciętej 7-meczowej batalii zwycięsko wyszli w niej Pacers (4-3).
Kolejne lata były dla Buse'a okresem zdobywania doświadczeń i pięcia się na sam szczyt w klasyfikacji asyst oraz przechwytów, a także gry obronnej. W finale ligi wziął udział jeszcze w 1975 roku, jednak Colonels powetowali sobie poprzednią porażkę z nawiązką, zwyciężając ostatecznie w całej serii 4-1.
Sezon 1975/76 był najbardziej udanym indywidualnie w dotychczasowej karierze Buse'a. Został on wybrany do udziału w corocznym ABA All-Star Game, zaliczono go do drugiej piątki najlepszych zawodników ligi oraz pierwszej piątki najlepszych defensorów. Oprócz tego został liderem ABA w asystach oraz przechwytach.
Buse jako jedyny zawodnik w historii przewodził podczas jednego sezonu pod względem średniej asyst i przechwytów w dwóch ligach - NBA, jak i ABA. Również jako pierwszy zawodnik w historii ABA został liderem w kategorii asyst i przechwytów w trakcie jednego sezonu, a drugi w historii NBA.
Po rozwiązaniu ABA klub z Indiany przyłączył się do NBA, a Buse niemal powtórzył swoje indywidualne osiągnięcia sprzed roku z tą różnicą, że teraz już w innej lidze. Ponownie został liderem ligi w asystach oraz przechwytach. Został też wybrany do meczu gwiazd NBA i I składu defensywnego ligi. Do składu defensywnego był zresztą wybierany regularnie przez 4 lata z rzędu.
6 września 1977 roku Buse został wysłany do Arizony, gdzie zasilił szeregi Suns. Do Indiany powędrował natomiast Ricky Sobers.
25 listopada 1980 roku został wytransferowany ponownie do Indiany w zamian za dwa wybory drugiej rundy draftu 1981 (Al Leslie) i 1982 (Jose Slaughter) roku. Po dwóch latach dołączył do Portland Trail Blazers, a następnie po roku do Kings, gdzie ostatecznie zakończył karierę w 1985 roku.
Osiągnięcia NCAA Mistrz NCAA Dywizji II (1971) Uczestnik turnieju NCAA Dywizji II (1971, 1972) MVP turnieju NCAA Dywizji II (1971)
ABA Mistrz ABA (1973) Wicemistrz ABA (1975) Uczestnik meczu gwiazd ABA (1976) Zaliczony do: I składu defensywnego ABA (1975, 1976) II składu ABA (1976) Lider: sezonu zasadniczego w: asystach (1976) przechwytach (1976) play-off w średniej: asyst (1976) przechwytów (1975)
NBA Uczestnik meczu gwiazd NBA (1977) 4-krotnie wybierany do I składu defensywnego NBA (1977–1980) Lider sezonu zasadniczego w: asystach (1977) przechwytach (1977)
Kadra Uczestnik igrzysk panamerykańskich (1971)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy koszykarze Kategoria:Koszykarze Evansville Purple Aces Kategoria:Koszykarze Indiana Pacers Kategoria:Koszykarze Phoenix Suns Kategoria:Koszykarze Portland Trail Blazers Kategoria:Koszykarze Kansas City Kings Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:NBA All-Stars