Fryderyk Krasicki (ur. 4 marca 1888 w Zagórzu, zm. 6 października 1961 w Warszawie) – polski prawnik, dziennikarz, urzędnik, poseł na Sejm RP III kadencji, podporucznik cesarskiej i królewskiej armii oraz rezerwy piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Jana (ślusarz) i Petroneli z domu Pawlikowskiej za: . Jego ojciec mieszkał w Zagórzu i pracował w warsztatach kolejowych jako robotnik. Fryderyk miał siedmioro rodzeństwa.
W 1908 zdał eksternistycznie egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim im. Królowej Zofii w Sanoku. Wcześniej, brał udział w strajkach w 1905, za co został skreślony z listy uczniów sanockiego gimnazjum. Działał kilka lat w PSL. Studiował na Wydziale Prawa w Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie (1908–1909) i na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1911–1913). Podczas studiował na UJ pozostawał pod opieką Władysław Pawlikowskiego, malarza z Sambora.
Przed 1909 pracowałw Galicyjsko-Karpackim Towarzystwie Naftowym w Borysławiu. Podczas studiów działał w organizacji „Promieniści”, był członkiem Czytelni Akademickiej im. Adama Mickiewicza we Lwowie, Związku Strzeleckiego (w 1913 pełnił funkcję zastępcy skarbnika Zarządu Okręgowego Związków Strzeleckich w Krakowie). W latach 1908–1913 był współpracownikiem tygodnika „Przyjaciel Ludu”, w tym od 1912 do 1913 sekretarzem i redaktorem, a także osobistym sekretarzem Jana Stapińskiego. Związał się z Polskim Stronnictwem Ludowym (był sekretarzem na obszar Zachodniej Małopolski), a od 1913 był członkiem PSL Lewica.
Na rok wcielono go do szkoły oficerskiej austriackiej armii w Krakowie. Od 1 października 1909 służył w Armii Austro-Węgier i kształcił się w szkole jednorocznych ochotników, odbył także kurs karabinów maszynowych. Po wybuchu I wojny światowej został powołany jako oficer rezerwy w szeregach c. k. armii, od listopada 1914 do lutego 1918 przebywał w niewoli rosyjskiej; trafił do niewoli pod Kraśnikiem, został zesłany na Syberię jako jeniec, gdzie przebywał do 1917 roku. W listopadzie 1918 w Nisku, w stopniu podporucznika, był dowódcą kompanii asystencyjnej 45 pułku piechoty. U schyłku wojny od 1 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 4 czerwca 1918 roku poślubił Marię Drożdżakównę. Został zweryfikowany do stopnia podporucznika rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Następnie został wyreklamowany ze służby wojskowej przez Polską Komisję Likwidacyjną i przeniesiony do rezerwy z dniem 9 kwietnia 1925 w stopniu podporucznika.
Do stycznia 1920 był redaktorem „Przyjaciela Ludu”. Mieszkał z żoną i dzieckiem od 1920 roku w Ostrowi Mazowieckiej, następnie w Kutnie niecałe dwa lata; pracował jako referent aprowizacji w Kutnie w starostwie powiatowym, po czym od lipca 1922 ponownie był redaktorem „Przyjaciela Ludu”, jego żona wyjechała wówczas z synami do Zagórza, gdzie mieszkała jego rodzina. Po likwidacji „Przyjaciela Ludu” rodzina przeprowadziła się do Kamienia Koszyrskiego. 4 listopada 1922 rozpoczął pracę jako referendarz i zastępca starosty w starostwie powiatowym. Zamieszkiwał w Głębokiem, Święcianach i Jaworowie – pracował jako urzędnik samorządowy, sekretarz sejmiku i kierownik Biura Wydziału Powiatowego Sejmiku Święciańskiego w Święcianach.
W 1926 został członkiem Stronnictwa Chłopskiego, później był organizatorem prosanacyjnego ZCh. Jesienią 1927 roku spłonął ich drewniany dom na skutek zaprószenia ognia pod jego nieobecność. W 1933 został współzałożycielem Warszawskiego Klubu Społeczno-Politycznego. W 1930 został posłem na Sejm RP III kadencji, wybrany w okręgu wyborczym nr 64 Święciany z ramienia BBWR. Należał do komisji komunikacyjnej, opieki społecznej i inwalidzkiej. Po upływie kadencji w połowie lat 30. wycofał się z działalności politycznej i odmówił kandydowania na posła w 1936 roku. Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 został inspektorem Departamentu Kontroli Ministerstwa Aprowizacji i Handlu.
Po wojnie zamieszkiwał przy Placu Konstytucji 2 m. 36 w Warszawie. Zmarł 6 października 1961 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera C2-7-3).
Był wujem Mieczysława Granatowskiego. Jego żoną została Maria z domu Drożdżak (zm. 1 stycznia 1967 roku), którą poślubił 4 czerwca 1918 roku. Ich synami byli Jan Krasicki (1919–1943, działacz komunistyczny), Witold (ur. 1921 w Kutnie) i Jerzy (ur. 1923).
Ordery i odznaczenia Medal Niepodległości (24 października 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 13 czerwca 1930 „za zasługi na polu pracy społecznej”., 18 lipca 1946 „za zasługi na polu organizacji administracji publicznej”.)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Ludzie urodzeni w Zagórzu Kategoria:Ludzie związani z Borysławiem Kategoria:Ludzie związani z Jaworowem Kategoria:Ludzie związani z Zagórzem Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Politycy Polskiego Stronnictwa Ludowego (1895–1913) Kategoria:Politycy PSL – Lewicy Kategoria:Politycy Stronnictwa Chłopskiego Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Posłowie na Sejm III kadencji (1930–1935) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Urzędnicy samorządu powiatowego II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1961