Apolinary z Laodycei (ur. ok. 310 w Laodycei, zm. 390 w Konstantynopolu) – teolog chrześcijański, biskup Laodycei, autor doktryny zwanej apolinaryzmem.
Życiorys Syn Apolinarego z Aleksandrii. W 361 został wyświęcony na biskupa Laodycei (Syria).
Przyjaciel św. Atanazego, współpracował z nim w dyskusjach z arianami. W 342 został wygnany z Laodycei przez jej ariańskiego biskupa.
Poglądy Od 352 zaczął twierdzić, że aby Chrystus miał naturę boską, nie mógł mieć doskonałej natury ludzkiej. Jego poglądy zostały potępione przez synody w Rzymie w 374 i 377, synod w Aleksandrii w 378, w Antiochii w 379 i ostatecznie przez Sobór konstantynopolitański I (381). Cesarz Teodozjusz I Wielki wygnał go z Antiochii w 388Hans Lietzmann, Apollinaris von Laodicea und seine Schule (Tübingen, 1905)..
Apolinarego wymienia Katechizm Kościoła Katolickiego:
Dzieła Demostratio incarnationis divinae De unione corporis et divinitatis in Christo De fide et incarnatione Quod unus sit Christus De incarnatione Dei Verbi
Przypisy
Kategoria:Zmarli w 390 Kategoria:Biskupi w I-XI wieku Kategoria:Pisarze wczesnochrześcijańscy związani z Antiochią Kategoria:Apolinaryzm