Grigorij Pietrowicz Nowicki, ros. Григорий Петрович Новицкий (ur. 22 stycznia 1885 w Sankt Petersburgu, zm. ?) – rosyjski poeta, pisarz, leśnik, emigrant.
Ukończył Instytut Sierot w Gatczynie, a następnie Instytut Leśny w Sankt Petersburgu. W 1908 roku zadebiutował zbiorem wierszy pt. „Zażżonyje biezdny”. Następnie napisał romans pt. „Mnie każetsia, czto ja tiebia lublu”, który został przetłumaczony na francuski. W 1910 roku opublikował manifest nowego kierunku w sztuce nazwanego senseryzmem, po czym rozpoczął wydawanie pisma pt. „Senserizm. Uniwiersalnyj organ sowriemiennogo iskusstwa”. Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowano go do armii rosyjskiej. Służył w wojskowym polowym zarządzie leśnym jako kierownik robót leśnych. Pod koniec 1918 roku wyjechał do Polski. Od 1919 roku wydawał w Warszawie gazetę „Echo” (przemianowaną na „Russkoje echo”). Opublikował ponadto 2 numery almanachu „Ruś”. W 1921 roku przeniósł się do Niemiec. Do 1923 roku w Berlinie wydawał tygodnik „Czto diełat´?”. Następnie przybył do Francji, gdzie zamieszkał w Paryżu. Pracował jako szofer, potem założył pasiekę i sprzedawał miód. W latach 1937–1939 wydawał gazetę „Ruś”. W latach 50. rozpoczął tworzyć kompozycje muzyczne. Był autorem romansów. Występował na wieczorkach białej emigracji rosyjskiej jako konferansjer. Dalsze jego losy są nieznane.
Linki zewnętrzne Biografia Grigorija Nowickiego (jęz. rosyjski)
Bibliografia Lew A. Mnuchin, Marie Avril, Российское зарубежье во Франции 1919-2000, 2008
Kategoria:Rosyjscy poeci XX wieku Kategoria:Rosyjscy pisarze Kategoria:Pisarze związani z Petersburgiem Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Pisarze związani z Paryżem Kategoria:Rosyjscy emigranci w II Rzeczypospolitej Kategoria:Biali emigranci rosyjscy