thumb|Grób Zygmunta Brejnaka na cmentarzu wojskowym na Powązkach Zygmunt Brejnak ps. Zygmunt, 1094 (ur. 2 kwietnia 1899 w Warszawie, zm. 24 listopada 1984 w Nowym Drzewiczu) – żołnierz Wojska Polskiego i podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, podpułkownik, dowódca Zgrupowania „Chrobry II”, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Walerii z d. Kędzierska. W czasie I wojny światowej w 1915 wstąpił do Legionów Polskich. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym był internowany przez Niemców w Szczypiornie. Od 1918 służył w Wojsku Polskim, gdzie był dowódcą plutonu w 30 pułku strzelców Kaniowskich, a następnie w 19 pułku piechoty. Żołnierz 2 pułku piechoty, z którym brał udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej.

W lipcu 1922 został powołany do służby czynnej w Baonach Celnych z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Głównej Komendy Baonów Celnych. Był porucznikiem rezerwy piechoty z przydziałem w rezerwie do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie.

Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie.

W czasie konspiracji działał w Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW). Podczas powstania warszawskiego był członkiem sztabu Zgrupowania Chrobry II – I Obwód „Radwan” (Śródmieście) AK. W dniach 3–4 sierpnia pełnił funkcję zastępcy dowódcy Zgrupowania, od 4 do 27 sierpnia był jego dowódcą, natomiast od 4 września do 2 października pełniącym obowiązki dowódcy Zgrupowania. Po powstaniu dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg. Otrzymał awans do stopnia podpułkownika.

Po zakończeniu wojny wrócił do Polski i osiedlił się w okolicach Wrocławia, a następnie w Nowym Drzewiczu, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera D4-4-6).

Życie prywatne Żonaty z Haliną z. d. Gościmska. Mieli syna Anatola (ur. 1926).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12333 – 2 października 1944 Krzyż Walecznych trzykrotnie Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie