thumb|240px|Strona tytułowa Poesias gasconas Pey de Garros, także Pierre de Garros (w dialekcie gaskońskim Pèir de Garròs; ur. między 1525 a 1530 w Lectoure, zm. między 1581 a 1583 w Pau) – francuski poeta, piszący najczęściej w dialekcie gaskońskim języka oksytańskiego.
Pochodził z zamożnej rodziny bankierów. Po studiach prawniczych w Tuluzie przeszedł na protestantyzm. W roku 1565 ogłosił gaskoński przekład 58 psalmów Dawida (Les Psaumes de David, viratz en rythme gascoun), zadedykowanych Joannie d’Albret, królowej Nawarry. Rok później opublikował Poesias gasconas (Poezje gaskońskie), które zadedykował Henrykowi IV Burbonowi. Tom ten składał się z czterech zróżnicowanych części: Vers eroics (Wersy heroiczne), Eglogas (Eklogi), Epistolas (Listy) i Cant nobiau (Epitalamia). Największą sławę zdobyła część pierwsza, czyli sześć pisanych aleksandrynem poematów ukazujących nieszczęścia ludu gnębionego wojnami religijnymiKrystyna Kasprzykówna, Pey de Garros, [w:] Mały słownik pisarzy francuskich, belgijskich i prowansalskich, Wiedza Powszechna, Warszawa 1965, s. 95.. Zdaniem wielu krytyków Pey de Garros był jednym z najwybitniejszych poetów XVI wieku we FrancjiStanisław Gniadek, Wstęp, [w:] Fryderyk Mistral, Mirejo, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1964, s. IV.. Swoją twórczością zapoczątkował okres gaskońskiego odrodzenia, a jego dzieło zainspirowało Guillaume’a du Bartasa i Arnauda de Salette.
Przypisy
Kategoria:Francuscy poeci renesansowi Kategoria:Francuscy poeci XVI wieku Kategoria:Pisarze języka oksytańskiego Kategoria:Pisarze związani z Tuluzą Kategoria:Urodzeni w XVI wieku Kategoria:Zmarli w XVI wieku