Jan Węcławski (ur. 21 maja 1922, zm. około 1 czerwca 1995In memoriam) – polski architekt i nauczyciel akademicki.
Życiorys Był synem Edmunda (meblarza i architekta wnętrz) i Aurelii z Krzyżaniaków. Przed II wojną światową pobierał lekcje u prof. Kazimierza Cwojdzińskiego, a podczas okupacji niemieckiej pracował fizycznie w zrabowanej przez Niemców fabryce mebli Sroczyńskiego w Poznaniu. Tuż po wojnie utracił oko w wypadku. Ojciec w obawie przed problemami z widzeniem przestrzennym i opanowaniem rysunku odradzał mu studia architektoniczne, w związku z czym zdawał na Wydział Matematyczno-Przyrodniczy Uniwersytetu Poznańskiego. W trakcie tych studiów, w tajemnicy przed rodzicami, złożył dokumenty w poznańskiej Szkole InżynierskiejJan Węcławski (1922-1995), wystawa na ul. Kasztelańskiej w Poznianiu, 2020, Stowarzyszenie Mieszkańców Abisynia/SARP. Ukończył studia na Wydziale Architektury tej uczelni oraz taki sam wydział na Politechnice Wrocławskiej. Od 1950 do 1964 pracował w Miastoprojekcie w Poznaniu (m.in. kierownik pracowni). Od 1952 wykładał na Akademii Sztuk Plastycznych w Poznaniu (od 1986 był profesorem zwyczajnym). Od 1964 do 1981 prorektor tej uczelni. Kierował też Katedrą Architektury Wnętrz. W latach 1961–1962 wiceprezes poznańskiego oddziału SARP.
Był osobą religijną, na wzór swojej matki działał w Caritasie, a także w Duszpasterstwie Akademickim, gdzie poznał przyszłą żonę. Amatorsko grał na skrzypcach. Pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu w dniu 8 czerwca 1995.
Dzieła thumb|240px|Wschodnia ściana placu Waryńskiego (Poznań) thumb|240px|Kościół św. Jana Kantego w Poznaniu Dzieła: architektura: Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu - aranżacja (wraz z Janem Cieślińskim), gmach Akademii Sztuk Plastycznych w Poznaniu - odbudowa (wraz z Janem Cieślińskim), Hotel Merkury - Poznań (wraz z Janem Cieślińskim i Henrykiem Grochulskim, 1961–1964), plac Ludwika Waryńskiego w Poznaniu - ściana wschodnia (wraz z Janem Cieślińskim i Zygmuntem Waschko, 1965), kościół św. Jana Kantego w Poznaniu, 1978–1988, Zespół Budynków Pomnika Tysiąclecia Państwa Polskiego w Gnieźnie (w zespole, 1973–78), dom własny przy ul. Podkomorskiej projektu Edmunda Węcławskiego (rozbudowa o pracownię architektoniczną). architektura wnętrz: stalle i ławy dla katedry wrocławskiej, wnętrza Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu (wraz z Janem Cieślińskim), meble strefy kongresowej w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie, meble hotelowe dla następujących hoteli: Merkury, Poznań, Cracovia, Kraków, Grand, Sopot, Giewont, Zakopane, Panorama, Wrocław, wyposażenie pasażerskich wagonów kolejowych, wyposażenie kościoła Dominikanów w Poznaniu.
Rodzina Jego małżonką była pochodząca z Warszawy Irena Krystyna Wikbold, żołnierka Armii Krajowej.
Przypisy
Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Poznańskiej Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Architekci modernizmu Kategoria:Architekci związani z Poznaniem Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu na Junikowie