W pierwszej połowie XX wieku wiele krajów zbudowało lub planowało budowę krążowników liniowych: dużych jednostek floty cechujących się dużą prędkością maksymalną, ale opancerzeniem słabszym w porównaniu do pancerników z generacji drednotów. Pierwsze krążowniki liniowe (typu Invincible) powstały na skutek działań brytyjskiego Pierwszego Lorda Morskiego Johna Fishera i pojawiły się w 1908, dwa lata po rewolucyjnym pancerniku HMS „Dreadnought”Roberts, s. 19–25.. W tym samym roku Niemcy odpowiedziały własnym krążownikiem SMS „Von der Tann”Herwig, s. 60.. W ciągu kolejnej dekady Wielka Brytania i Niemcy zbudowały odpowiednio kolejnych dwanaście i sześć krążowników liniowychGardiner & Gray, s. 24–41, 151–155.. Inne marynarki dołączyły do nich: HMAS „Australia” weszła do służby w Royal Australian Navy w 1913, Japonia zbudowała cztery jednostki typu Kongō w latach 1911–1915, a w drugiej połowie 1912 Rosja położyła stępki czterech jednostek typu Izmaił, które jednak nie zostały nigdy ukończoneMcLaughlin 2003, s. 332–337.. Dwa inne kraje rozważały wprowadzenie do służby krążowników liniowych, ale nie zakończyły tego procesu: Francja rozważała kilka projektów studyjnych w 1913 i 1914Gardiner & Gray, s. 200., a Stany Zjednoczone zamówiły sześć jednostek typu Lexington w 1916, których budowa w tej formie nie została nigdy zakończona.

Brytyjskie i niemieckie krążowniki liniowe były używane bardzo intensywnie w czasie I wojny światowej (1914-1918), uczestniczyły między innymi w bitwach koło Helgolandu i na Dogger Bank oraz największej – bitwie jutlandzkiej (31 maja – 1 czerwca 1916), w czasie której jeden niemiecki i trzy brytyjskie krążowniki liniowe zostały zatopioneStaff, s. 8–37.. Japońskie krążowniki liniowe nie brały udziału w walkach, ponieważ niemiecka obecność morska na Pacyfiku została zniszczona przez Wielką Brytanię w pierwszych miesiącach konfliktu. Wielka Brytania i Niemcy próbowały zbudować dodatkowe krążowniki liniowe w czasie wojny – odpowiednio jednostki typu Admiral oraz Mackensen i Ersatz Yorck – ale zmiana priorytetów na korzyść mniejszych jednostek spowodowała, że żaden nowy krążownik nie został ukończonyGardiner & Gray, s. 41, 155–156.. Wraz z końcem wojny niemiecka Hochseeflotte została internowana, a następnie jej jednostki zostały samozatopione w Scapa FlowHerwig, s. 256..

Zaraz po I wojnie światowej Wielka Brytania, Japonia i Stany Zjednoczone rozważały budowę nowych krążowników liniowych – odpowiednio jednostki typu G3, Amagi i ulepszoną wersję Lexington. Mając nadzieję uniknąć kolejnego rujnującego państwa wyścigu zbrojeń, te trzy państwa, wraz z Francją i Włochami, podpisały traktat waszyngtoński w 1922. Wprowadzał on moratorium na budowę nowych jednostek. Klauzule w traktacie dawały jednak Wielkiej Brytanii, Japonii i USA szansę przebudowy kilku ich krążowników liniowych na lotniskowceHone, s. 11–14.Burt (1993), s. 314–315.. Jedynie kilka krążowników liniowych przetrwało ograniczenia sił. W latach 30. XX wieku kilka marynarek rozważało budowę nowych jednostek określanych jako „zabójcy krążowników” (ang. cruiser killer), wśród nich były Niemcy z jednostkami typu O, Holendrzy z projektem 1047 oraz ZSRR z projektem 69 (Kronsztad). Wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 wstrzymał jednak wszystkie te projektySturton, s. 49..

W czasie wojny ocalałe krążowniki liniowe brały często udział w akcjach i wiele z nich zostało zatopionych. Cztery japońskie krążowniki typu Kongō zostały przebudowane na szybkie krążowniki w latach 30. XX wieku, ale wszystkie zostały zatopione w czasie konfliktuGardiner & Gray, s. 234.. Z trzech brytyjskich krążowników liniowych znajdujących się w służbie HMS „Hood” i HMS „Repulse” zostały zatopione, ale HMS „Renown” przetrwał wojnęBurt (1993), s. 308–313.Burt (1986), s. 301–302.. Jedynym innym ocalałym krążownikiem liniowym po zakończeniu II wojny światowej był ex-niemiecki SMS „Goeben”, który został przekazany Turcji w czasie I wojny światowej i przemianowano go na „Yavuz Sultan Selim”Gardiner & Gray, s. 391..

Zaproponowano także kilka nowych typów jednostek, w tym amerykański typ Alaska oraz japoński projekt B-65. Jednostki typu Alaska były oficjalnie klasyfikowane jako „wielkie krążowniki”, ale wielu historyków morskich określa je mianem krążowników liniowych. Jedynie dwie amerykańskie jednostki zostały zbudowane przed końcem wojnyGardiner & Chesneau, s. 122, 178.. W realiach powojennego ograniczania sił „Renown” i dwie jednostki typu Alaska zostały wycofane ze służby, a później zezłomowaneGardiner & Chesneau, s. 122.. „Yavuz Sultan Selim” – ostatni ocalały krążownik liniowy na świecie – dotrwał do początku lat 70. XX wieku, gdy został także wysłany do stoczni złomowej. Jedynie ZSRR rozważało budowę nowych krążowników liniowych po II wojnie światowej. Stępki trzech jednostek projektu 82 (Stalingrad), popieranych silnie przez Stalina, zostały położone na początku lat 50. XX wieku, ale ich budowa została przerwana po śmierci dyktatora w 1953McLaughlin (2006), s. 116, 119–120..

Legenda thumb|SMS „Von der Tann” – pierwszy niemiecki krążownik liniowy Lista typów krążowników liniowych zawiera wszystkie krążowniki ułożone chronologicznie według daty wejścia do służby. Typy, które nie weszły do służby są ułożone według daty przerwania budowy lub ostatnich prac nad projektem.

Artyleria główna Liczba i kaliber dział artylerii głównej. Wyporność Pełna wyporność okrętu Napęd Liczba śrub napędowych, typ napędu, prędkość maksymalna Służba Data rozpoczęcia budowy, wejścia do służby oraz jego los Położenie stępki Data położenia stępki Wejście do służby Data wejścia do służbyTabela dla jednostek rosyjskich podaje datę wodowania, gdyż ani jeden okręt nie wszedł do służby. Podobnie w przypadku jednostek amerykańskich, tabela podaje datę wodowania i wejścia do służby dla jednostek, które zostały ukończone.

Wielka Brytania

Okręt Artyleria główna Opancerzenie Wyporność Napęd Służba Położenie stępki Wejście do służby Los HMS „Invincible” 8 × 305 mmRoberts, s. 83. 152 mmRoberts, s. 112. 20 420 długich ton (20 748 t)Roberts, s. 44. 4 śruby, turbiny parowe, 25 węzłówRoberts, s. 76. 2 kwietnia 1906Roberts, s. 41. 20 marca 1909 eksplodował w czasie bitwy jutlandzkiej 31 maja 1916Roberts, s. 122. HMS „Inflexible” 5 lutego 1906 20 października 1908 sprzedane na złom 1 grudnia 1921 HMS „Indomitable” 1 marca 1906 20 czerwca 1908 HMS „Indefatigable” 8 × 305 mm 152 mm 22 430 długich ton (22 790 t) 4 śruby, turbiny parowe, 25 węzłów 23 lutego 1909 24 lutego 1911 eksplodował w czasie bitwy jutlandzkiej 31 maja 1916 HMS „New Zealand” 20 czerwca 1910 19 listopada 1912 sprzedany na złom, 19 grudnia 1922Roberts, s. 123. HMS „Lion” 8 × 343 mm 229 mm 30 820 długich ton (31 315 t) 4 śruby, turbiny parowe, 28 węzłów 29 listopada 1909 4 czerwca 1912 sprzedany na złom, 31 stycznia 1924 HMS „Princess Royal” 2 maja 1910 14 listopada 1912 złomowany, proces rozpoczęto 13 sierpnia 1923 HMS „Queen Mary” 8 × 343 mm 229 mm 31 844 długich ton (32 355 t)Roberts, s. 45. 4 śruby, turbiny parowe, 28 węzłów 6 marca 1911 4 września 1913 eksplodował w czasie bitwy jutlandzkiej 31 maja 1916 HMS „Tiger” 8 × 343 mm 229 mm 33 260 długich ton (33 794 t) 4 śruby, turbiny parowe, 28 węzłów 6 czerwca 1912 3 października 1914 sprzedany na złom w lutym 1932 HMS „Renown” 6 × 381 mm 152 mmRoberts, s. 113. 32 220 długich ton (32 737 t)Roberts, s. 65. 4 śruby, turbiny parowe, 31,5 węzła 25 stycznia 1915Roberts, s. 63. 20 września 1916 sprzedany na złom w sierpniu 1948 HMS „Repulse” 25 stycznia 1915 14 listopada 1916 zatopiony przez japoński atak lotniczy 10 grudnia 1941 HMS „Courageous” 4 × 381 mm 51 mm 22 560 długich ton (22 922 t) 4 śruby, turbiny parowe, 32 węzły 28 marca 1915 28 października 1916 zatopiony przez U-29 17 września 1939 HMS „Glorious” 1 maja 1915 14 października 1916 zatopiony przez niemieckie pancerniki „Scharnhorst” i „Gneisenau” 8 czerwca 1940 HMS „Furious” 2 × 457 mm 22 890 długich ton (23 257 t) 8 czerwca 1915 26 czerwca 1917 sprzedany na złom 15 marca 1948 HMS „Hood” 8 × 381 mm 305 mm 46 680 długich ton (47 429 t) 4 śruby, turbiny parowe, 31 węzłów 1 września 1916 15 maja 1920 zatopiony przez pancernik „Bismarck” 24 maja 1941 HMS „Anson” 9 listopada 1916 projekt zawieszony w marcu 1917Raven and Roberts, s. 75. anulowany 27 lutego 1919Roberts, s. 61. HMS „Howe” 16 października 1916 HMS „Rodney” 9 października 1916 Krążowniki liniowe typu G3 9 × 406 mmRaven i Roberts, s. 101. 356 mm 53 909 długich ton (54 774 t) 4 śruby, turbiny parowe, 31 węzłów zamówione 26 października 1921Raven and Roberts, s. 98. anulowany w lutym 1922Raven and Roberts, s. 108.

Niemcy

Okręt Artyleria główna Opancerzenie Wyporność Napęd Służba Położenie stępki Wejście do służby Los SMS „Von der Tann” 8 × 28 cm SK L/45 25 cm 21 300 t (21 000 długich ton)Gröner, s. 53. 4 śruby napędowe, turbiny parowe systemu , prędkość maksymalna 27,75 w. 21 marca 1908Staff, s. 5. 1 września 1910 samozatopiony w Scapa Flow 21 czerwca 1919, wrak podniesiono w latach 30. XX w. i zezłomowano w Rosyth SMS „Moltke” 10 × 28 cm SK L/50Gröner, s. 54. 28 cm 25 400 t (25 000 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 28,4 w. 7 grudnia 1908Staff, s. 12. 30 sierpnia 1911 samozatopiony w Scapa Flow 21 czerwca 1919, wrak podniesiono w 1927 i zezłomowano w RosythGröner, s. 55. SMS „Goeben” 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 28 w. 28 sierpnia 1909 2 lipca 1912 przekazany Imperium Osmańskiemu, 16 sierpnia 1914, zezłomowany w 1973 SMS „Seydlitz” 10 × 28 cmGröner, s. 56. 30,5 cm 28 550 t (28 100 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 28,1 w 4 lutego 1911Staff, s. 21. 22 maja 1913 samozatopiony w Scapa Flow 21 czerwca 1919, wrak podniesiono w 1928 i zezłomowano w Rosyth SMS „Derfflinger” 8 × 30,5 cm SK L/50Gröner, s. 57. 31 200 t (30 700 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 25,5 w 30 marca 1912Staff, s. 35. 1 września 1914 samozatopiony w Scapa Flow 21 czerwca 1919, wrak podniesiono w 1939, rozebrany po 1946 SMS „Lützow” 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 26,4 w. maj 1912 8 sierpnia 1915 zatopiony przez Niemcy po tym jak odniósł bardzo duże uszkodzenia w bitwie jutlandzkiej 1 czerwca 1916 SMS „Hindenburg” 31 500 t (31 000 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 26,6 w. 1 października 1913 10 maja 1917 samozatopiony w Scapa Flow 21 czerwca 1919, wrak podniesiono w 1930, złomowany w latach 1930–1932 SMS „Mackensen” 8 × 35 cmGröner, s. 58. 35 300 t (34 700 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 28 w. 1914 – budowę przerwano 17 listopada 1919, rozebrany w 1922 SMS „Graf Spee” 1915 budowę przerwano 17 listopada 1919, rozebrany w 1921–22 SMS „Prinz Eitel Friedrich” budowę przerwano 17 listopada 1919, rozebrany w 1921 SMS „Fürst Bismarck” budowę przerwano 17 listopada 1919, rozebrany w 1922 „Ersatz Yorck” 8 × 38 cmGröner, s. 59. 38 000 t (37 400 długich ton) 4 śruby napędowe, turbiny parowe Parsonsa, prędkość maksymalna 27,3 w. 1916 – zezłomowany 26 miesięcy przed zakończeniem prac „Ersatz Gneisenau” zezłomowany 26 miesięcy przed zakończeniem prac „Ersatz Scharnhorst” zezłomowany 26 miesięcy przed zakończeniem prac

Japonia