Józef Galant (pedagog)

Józef Galant (ur. 15 marca 1910 we Lwowie, zm. 8 kwietnia 2003 w Przemyślu) – polski pedagog, doktor nauk humanistycznych.

Życiorys Jako czterolatek został półsierotą – jego ojciec zginął podczas I wojny światowej. Już jako uczeń szkoły powszechnej udzielał płatnych korepetycji. W 1931 ukończył Seminarium Nauczycielskie we Lwowie i został członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego. W latach 1931–1944 był nauczycielem szkół powszechnych w powiecie drohobyckim, kolejno w Ulicznie (do 1935), Neudorfie (do 1941) i Lipowcu. Jednocześnie od 1935 do 1938 studiował matematykę i śpiew, kończąc we Lwowie Wyższy Kurs Nauczycielski, a w lipcu 1939 rozpoczął studia zaoczne w Instytucie Pedagogicznym w Warszawie, które ukończył już po II wojnie światowej, w 1951. W 1943 wstąpił do Armii Krajowej. W lipcu 1944, po wejściu Armii Czerwonej, rozpoczął pracę jako księgowy w fabryce cegły w Drohobyczu. 25 marca 1945 został aresztowany przez NKWD i jako zesłaniec trafił na dwa lata do pracy w kopalni węgla w Workucie.

We wrześniu 1946 został zwolniony i w listopadzie tego samego roku powrócił do Polski i osiadł w Przemyślu. Od 1 stycznia 1947 pracował jako nauczyciel i kierownik Szkoły Podstawowej nr 4 i 5, od 1 lipca 1950 do 31 sierpnia 1951 był podinspektorem szkolnym i kierownikiem Wydziału Oświaty, a od 1 września 1951 do 31 sierpnia 1959 pełnił funkcję zastępcy, a następnie dyrektora Liceum Pedagogicznego. W 1959 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując stopień magistra pedagogiki. W latach 1959–1973 był dyrektorem Studium Nauczycielskiego, a od 1 września 1973 do 31 sierpnia 1975 pełnił funkcję dyrektora Centrum Doskonalenia Nauczycieli. W 1967 obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Warszawskim.

Po przejściu w 1975 na emeryturę pracował jako starszy wykładowca w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie. Do 1991 prowadził seminaria magisterskie w zakresie nauczania początkowego, był promotorem ponad 100 prac magisterskich.

Zainteresowania naukowe Pracę naukową Józef Galant rozpoczął w 1952. Pierwotnie jego zainteresowania badawcze i naukowe koncentrowały się wokół ogólnych zagadnień dydaktycznych i wychowawczych, co zostało przedstawione w publikacjach „Plan pracy zastępcy dyrektora Liceum Pedagogicznego i realizacja tego planu” (1954) oraz „Jak przez hospitacje lekcji walczę o wyniki nauczania” (1965). Od 1967 problematyka skupiała się na teorii kształcenia wielostronnego, pracy wychowawczej, a także edukacji początkowej, w tym na zagadnieniach integracji nauczania. Poprzez pracę samokształceniową oraz badawczą zdobył wysokie kwalifikacje naukowe w dziedzinie nauk o wychowaniu.

Opublikował ponad 200 artykułów naukowych i wypowiedzi w czasopismach „Nowa Szkoła”, „Ruch Pedagogiczny”, „Wychowanie”, „Rodzina i Szkoła, „Rocznik Przemyski”, „Rocznik Naukowo-Dydaktyczny WSP w Rzeszowie”, „Głos Nauczycielski”.

Główne publikacje Proces wychowawczy na lekcjach w klasach I-IV, 1972 Praca dydaktyczno-wychowawcza w klasach I-III, współautor, 1978 Praca wychowawcza w klasach I-III, 1983 Dostrzeganie i rozwiązywanie problemów w klasach początkowych, 1987 Proces uspołeczniania dzieci w klasach początkowych, współautor, 1991 Integracja międzyprzedmiotowa w klasach początkowych, redakcja, 1994 Inicjatywa i pomysłowość dzieci w procesie dydaktyczno-wychowawczym, redakcja, 1996

Działalność społeczna W latach 1951–1954 był członkiem Zarządu Oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego w Przemyślu, a od 1955 do 1957 jego prezesem. Pomiędzy 1960 a 1970 rokiem był m.in. przewodniczącym Sekcji Kształcenia Nauczycieli przy Zarządzie Okręgu w Rzeszowie oraz członkiem Sekcji Kształcenia Nauczycieli przy Zarządzie Głównym ZNP w Warszawie. Od 1956 był członkiem Centralnego Koła Absolwentów Instytutów Pedagogicznych oraz działał w Towarzystwie Przyjaciół Nauk w Przemyślu, będąc wiceprezesem oraz przewodniczącym Sekcji Pedagogiczno-Psychologicznej. W latach 1957–1964 był radnym Miejskiej Rady Narodowej, a od 1975 do 1979 przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Przemyślu. Od momentu wprowadzenia stanu wojennego w Polsce do 1989 był prezesem Rady Wojewódzkiej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego.

Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Medal Komisji Edukacji Narodowej Złota Odznaka ZNP Wpis do „Księgi zasłużonych dla województwa przemyskiego” (1982)

Przypisy

Kategoria:Członkowie rad wojewódzkich PRON Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką ZNP Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy zesłańcy do Workuty Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie Kategoria:Zmarli w 2003