Pokój w Merseburgu (1032) (też: Drugi traktat pokojowy w Merseburgu) – traktat pokojowy kończący wojnę polsko-niemiecką toczącą się w latach 1028–1031. Zawarty pomiędzy Mieszkiem II Lambertem a cesarzem Konradem II, został podpisany 7 lipca 1032 w trakcje zjazdu w Merseburgu w 1032–1033.
W 1032 roku okaleczony (kastracja) przez Czechów Mieszko II wrócił do Polski. Kraj po wojnie ze Świętym Cesarstwem Narodu Niemieckiego został mocno okrojony terytorialnie, a kryzys pogłębił bunt ludności przeciw Kościołowi oraz monarchii. W tej sytuacji Mieszko II zdecydował się na liczne ustępstwa.
Kryzys w państwie Piastów wykorzystał zwycięski cesarz Konrad II, który wezwał Mieszka do Merseburga, aby uzgodnić warunki pokoju. Polski władca przybył do miasta w lipcu i już 7 dnia tego miesiąca podpisał traktat pokojowy, na mocy którego: musiał złożyć hołd cesarzowi i zrzec się godności królewskiej. Ustalono również podział kraju na trzy samodzielne dzielnice: Mieszka II (Małopolska, Mazowsze), jego brata Ottona (Śląsk) oraz kuzyna, prawdopodobnie syna Mieszka I i Ody - Dytryka (Wielkopolska), zwanego jeszcze Dietrzychem, Teodorykiem lub Thiedyrykiem.
Mieszko II złożył hołd Konradowi i zrzekł się korony, lecz pozostałe postanowienia nie zostały wprowadzone w życie, gdyż Otton zmarł nagle w następnym roku, a Dytryk nie dojechał w ogóle do swojej dzielnicy. To oznaczało, że ostatecznie Mieszko został jedynym i samodzielnym władcą Polski aż do śmierci, a postanowienia traktatu pozostały niewypełnione.
Traktat w źródłach Roczniki hildesheimskie :
Bibliografia Poczet królów i książąt polskich, Stanisław Rosik i Przemysław Wiszewski, str. 25 Polska - Wielka Księga Historii, pod redakcją prof. Andrzeja Nowaka, str. 46
Kategoria:Polska wczesnopiastowska Kategoria:Stosunki Polski średniowiecznej ze Świętym Cesarstwem Rzymskim Kategoria:Traktaty międzynarodowe Polski średniowiecznej Merseburg 1032