thumb|Grób Ireny Wojnar na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Irena Wojnar (ur. 21 września 1924, zm. 28 grudnia 2021) – polska humanistka, pedagog, specjalistka w zakresie teorii wychowania estetycznego, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Od 1949 roku do śmierci była związana z Uniwersytetem Warszawskim. W latach 1958–1960 studiowała na Uniwersytecie Paryskim (Sorbona), dzięki stypendium Fundacji Forda. 1960 – doktorat w Uniwersytecie Paryskim na podstawie rozprawy napisanej pod kierunkiem prof. E. Souriau.; 1965 – habilitacja na Uniwersytecie Warszawskim; 1976 – profesor nadzwyczajny; 1985 – profesor zwyczajny; W latach 1967–2004 była kierowniczką Pracowni/Zakładu Teorii Wychowania Estetycznego na Wydziale Pedagogicznym UW.
Była autorką kilkuset publikacji z zakresu szeroko rozumianej humanistyki, pedagogiki, estetyki, teorii wychowania estetycznego. Wybitny autorytet w zakresie pedagogiki kultury i teorii wychowania estetycznego. Wieloletnia najbliższa współpracowniczka profesora Bogdana Suchodolskiego.
Współpracowała między innymi z Komitetem Prognoz „Polska 2000 Plus” przy Prezydium PAN, Komitetem Nauk Pedagogicznych PAN, Uniwersytetem w Padwie, gdzie w latach 1986–1996 prowadziła coroczne wykłady i seminaria, Association Internationale/Mondiale des Sciences de'l Education – World Association for Educational Research AMSE/WAER, International Society For Education Through Art (INSEA), w której to organizacji pełniła w latach 1988–1991 funkcję wiceprzewodniczącejNa podstawie: Agnieszka Piejka, „Irena Wojnar – monografia bibliograficzna”, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2013. Otrzymała: Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski, Odznakę Zasłużony Działacz Kultury, Złota Odznaka ZNP, Ziegfeld AwardAgnieszka Cybal-Michalska, Agnieszka Piejka "Profesor Irena Wojnar (1924–2021)– pro memoria" [w:] Nauka 2/2022 s. 161–166.
Publikacje Estetyka i wychowanie (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1964) Perspektywy wychowawcze sztuki (Nasza Księgarnia, Warszawa 1966) Estetyczna samowiedza człowieka (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1982; ) Nauczyciel i wychowanie estetyczne (Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa, 1968) Teoria wychowania estetycznego: zarys problematyki (PWN, Warszawa 1976, kolejne wydania: 1980, 1984, 1995) Bergson. Seria: Myśli i Ludzie (Wiedza Powszechna, Warszawa 1985) Muzeum czyli trwanie obecności (WSiP, Warszawa 1991) Humanistyczne intencje edukacji (Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 2000) Edukacyjna kultura przyszłości (Komitet Prognoz „Polska XX Plus” przy Prezydium PAN, Warszawa 2006 Humanistyczne przesłanki niepokoju (Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2016)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką ZNP Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie