Michał TerleckiW ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako „Michał Terlecki II”. (ur. 30 sierpnia 1892 w Zahutyniu, zm. 1947) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 30 sierpnia 1892 w Zahutyniu. Był synem Józefa, tamtejszego rolnika. Mieszkał z rodzicami w domu nr 41. Był wyznania greckokatolickiego. W 1913 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Jan Ciałowicz, Jan Kuźnar, Włodzimierz Mozołowski, Franciszek Prochaska, Klemens Remer – wszyscy także późniejsi oficerowie Wojska Polskiego). Po maturze podjął studia na akademii leśniczej.
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Był oficerem 1 pułku artylerii ciężkiej w Modlinie w 1923, 1924 oraz w 1928, gdy był przydzielony do 1 Okręgowego Szefostwa Artylerii. W kwietniu 1929 został przeniesiony do 3 pułku artylerii polowej Legionów w Zamościu. Przed 1932 uzyskał tytuł magistra. Został awansowany do stopnia majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W marcu tego roku został wyznaczony w na stanowisko kwatermistrza pułku. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy.
Następnie pełnił służbę na stanowisku I zastępcy dowódcy 14 pułku artylerii lekkiej w Poznaniu. 1 września 1939 roku objął dowództwo tego pułku i na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. 12 września 1939 został ranny pod Mąkolicami. Odnotowany został jako jeniec oflagu VII A Murnau (nr jeniecki 972). W 1947 roku, w czasie pełnienia obowiązków służbowych szefa artylerii dywizji, zginął tragicznie w wypadku samochodowym. Był wzorem żołnierza. Dowódca o głębokiej i wszechstronnej wiedzy wojskowej. O rzadko spotykanej odwadze w czasie najbardziej niebezpiecznych momentów walki. Człowiek pełen osobistego uroku i wyjątkowej kultury. Wielki przyjaciel żołnierzy.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych (1921)Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812: Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1957 z 1921 r. Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1933 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”. Krzyż Oficerski Orderu Korony Rumunii (zezwolenie w 1933) 21 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Kwatermistrzowie oddziałów artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie artylerii Wojska Polskiego 1943–1989 Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 3 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów Kategoria:Oficerowie 14 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Podpułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1947