300px|thumb|Wyniki wyborów parlamentarnych na Ukrainie w 2014. U góry okręg wielomandatowy (z zaznaczeniem komitetu, który uzyskał w najwięcej głosów na danym terytorium odpowiadającym okręgowi jednomandatowemu). Na dole wyniki w okręgach jednomandatowych 300px|thumb|Frekwencja wyborcza według regionów Wybory parlamentarne na Ukrainie w 2014 roku odbyły się 26 października 2014 roku. Wybrano w nich 423 deputowanych do Rady Najwyższej Ukrainy na 5-letnią kadencję. Pozostałe 27 miejsc w 450-osobowym parlamencie pozostało nieobsadzone. Frekwencja wyborcza wyniosła 52,42%.

Wybory w okręgu wielomandatowym zakończyły się zwycięstwem Frontu Ludowego premiera Arsenija Jaceniuka, jednakże dzięki zwycięstwom w okręgach jednomandatowych znacznie więcej miejsc w parlamencie uzyskał prezydencki Blok Petra Poroszenki. Próg wyborczy przekroczyły także Samopomoc mera Lwowa Andrija Sadowego, Blok Opozycyjny powiązany z Partią Regionów, Partia Radykalna posła Ołeha Laszki i Batkiwszczyna byłej premier Julii Tymoszenko. W blisko połowie jednomandatowych okręgów wyborczych zwyciężyli tzw. kandydaci niezależni (w ponad 2/3 przypadków dotychczasowi deputowani).

Tło wyborów i ordynacja wyborcza Były to wybory przedterminowe – poprzednie wybory odbyły się w 2012. Wydarzenia Euromajdanu, protestów z przełomu lat 2013–2014 skierowanych przeciwko rządom Wiktora Janukowycza, doprowadziły jednak do zmian politycznych w kraju w tym powołania nowego rządu i przedterminowych wyborów prezydenckich, które odbyły się 25 maja 2014. Ich zwycięzca, Petro Poroszenko, wyraził oczekiwanie przeprowadzenia wyborów parlamentarnych jeszcze w tym samym roku. Pretekstem do ich ogłoszenia w dniu 25 sierpnia 2014 był formalny rozpad koalicji rządzącej (przy czym opuszczające ją partie Swoboda i UDAR nie wycofały z rządu swoich ministrów).

14 sierpnia 2014 Rada Najwyższa nie rozpoznała żadnej z proponowanych zmian w ordynacji wyborczej. W rezultacie obowiązywały przyjęte w 2011 reguły stosowane przy wyborach w 2012. Wybór pierwszej połowy posłów (225) następował z zamkniętych list krajowych, mandaty dzielono pomiędzy ugrupowania, które przekroczyły wynoszący 5% próg wyborczy. Wybór drugiej połowy posłów następował w 225 jednomandatowych okręgach wyborczych (w jednej turze). Listy krajowe mogły wystawiać wyłącznie partie polityczne, ordynacja wyborcza nie przewidziała ponownie funkcjonowania koalicji wyborczych. Działacze danego ugrupowania startujący z listy krajowej innego figurowali zatem formalnie jako osoby bezpartyjne.

Z powodu aneksji Krymu wyborów nie przeprowadzono w 10 okręgach Autonomicznej Republiki Krymu i w 2 okręgach Sewastopola. Wojna w Donbasie uniemożliwiła również głosowanie w 9 okręgach obwodu donieckiego i w 6 okręgach obwodu ługańskiego (w dwóch ostatnich przypadkach dokonano jednak rejestracji kandydatów).

Kandydaci Centralna Komisja Wyborcza zarejestrowała 29 list krajowych zawierających ponad 3,1 tysiąca kandydatów, a także ponad 3,5 tysiąca kandydatów w okręgach jednomandatowych (w tym około 2 tysięcy niezależnych).

Okres przedwyborczy wiązał się z istotnymi przemianami na ukraińskiej scenie politycznej. W sierpniu 2014 reaktywowano nieaktywną od blisko dziesięciu lat powiązaną z prezydentem Partię Solidarność – przyjęła nazwę Blok Petra Poroszenki, a na jej czele stanął Jurij Łucenko. We wrześniu BPP podpisał porozumienie o wspólnym starcie z ugrupowaniem UDAR byłego boksera i mera Kijowa Witalija Kłyczki. W tym samym miesiącu skupiona wokół premiera Arsenija Jaceniuka i przewodniczącego parlamentu Ołeksandra Turczynowa grupa polityków, która wystąpiła z Batkiwszczyny, powołała nową formację pod nazwą Front Ludowy. Stanowiąca do lutego 2014 polityczne zaplecze Wiktora Janukowycza Partia Regionów podjęła decyzję o rezygnacji z udziału w wyborach. Środowiska przeciwników Euromajdanu, w tym licznych regionałów, ostatecznie połączył Blok Opozycyjny.

Wśród kandydatów znalazło się grono osób, które zyskały popularność i rozpoznawalność swoją aktywnością w czasie Euromajdanu (m.in. Mychajło Hawryluk, Ihor Łucenko, Wołodymyr Parasiuk), kryzysu krymskiego (Julij Mamczur) i wojny w Donbasie (Jurij Bereza, Nadija Sawczenko, Semen Semenczenko, Andrij Teteruk, Dmytro Tymczuk). Wśród kandydatów niezależnych znalazła się liczna grupa parlamentarzystów VII kadencji, w tym wielu deputowanych z frakcji Partii Regionów, jak też posłów, którzy opuścili obóz władzy w trakcie i po protestach. Analizy publicystyczne zajmowały się także wskazywaniem związków poszczególnych ugrupowań (w tym partii prezydenta i premiera) z oligarchami. Tradycyjnie w wyborach wystartowała także grupa osób z listy najbogatszych Ukraińców (m.in. Wadym Nowynski, Kostiantyn Żewaho, Serhij Taruta).

Wyniki Ugrupowanie Liderlisty krajowej Lista krajowa Mandatyw okręgach SumamandatówGłosy% głosówMandaty Front Ludowy Arsenij Jaceniuk 3 487 766 22,14 64 18 82 Blok Petra Poroszenki Witalij Kłyczko 3 437 078 21,81 63 69 132 Samopomoc Hanna Hopko 1 729 131 10,97 32 1 33 Blok Opozycyjny Jurij Bojko 1 486 195 9,33 27 2 29 Partia Radykalna Ołeha Laszki Ołeh Laszko 1 173 060 7,44 22 0 22 Batkiwszczyna Nadija Sawczenko 894 757 5,68 17 2 19 Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda” Ołeh Tiahnybok 741 968 4,71 0 6 6 Komunistyczna Partia Ukrainy Petro Symonenko 611 901 3,88 0 0 0 Silna Ukraina Serhij Tihipko 491 448 3,11 0 1 1 Pozycja Obywatelska Anatolij Hrycenko 489 493 3,10 0 0 0 Ogólnoukraińskie Agrarne Zjednoczenie „Zastup” Wira Uljanczenko 418 271 2,65 0 1 1 Prawy Sektor Andrij Tarasenko 284 936 1,80 0 1 1 Pozostali (17 list wyborczych)Żadna z 17 pozostałych list wyborczych nie przekroczyła progu 1% głosów. – 506 505 3,11 0 0 0 Polityczna Partia WolaPartia Polityczna Wola nie wystawiła listy krajowej. – – – – 1 1 Kandydaci niezależniW tym około 65 posłów Rady Najwyższej poprzedniej kadencji. – – – – 96 96

Przypisy

Kategoria:2014 na Ukrainie 2014 Ukraina