Jan Lutosławski (ur. 27 stycznia 1875 w Drozdowie, zm. 21 grudnia 1950 w Krakowie) – polski agronom, publicysta rolniczy i działacz społeczny.
Życiorys Urodził się 27 stycznia 1875 w Drozdowie, w rodzinie Franciszka Dionizego (1830–1891) i Pauliny ze Szczygielskich (1846–1922). W 1893 ukończył gimnazjum w Mitawie. Studiował rolnictwo na politechnice Ryskiej oraz uniwersytetach w Lipsku, Halle (u prof. Juliusa Kühna) i Jenie. Studiował także w Monachium oraz historię i socjologię w Berlinie. Studia ukończył w stopniu doktora (na uniwersytecie w Halle), po czym do 1909 gospodarował w Drozdowie i przeniósł się do Warszawy. Był wieloletnim redaktorem Gazety Rolniczej. Publikował artykuły z zakresu ekonomii, nauk społecznych i organizacji rolnictwa. Podpisywał się częstokroć tylko inicjałami. Od 1909 związany z czasopismem na stałe, jako współredaktor ze Stanisławem Leśniowskim, a potem samodzielnie, jako redaktor naczelny. W 1914, w wyniku działań wojennych znalazł się na terenie Rosji i w latach 1915–1918 kierował w Moskwie średnią szkołą dla polskich uchodźców. Od stycznia 1919 ponownie objął stanowisko redaktora naczelnego Gazety Rolniczej, piastując je do 1939. W tym czasie współpracował w wydawaniu szeregu zeszytów naukowych i wydawnictw specjalnych na różnego rodzaju jubileusze, zjazdy i kongresy (m.in. na I Polski Kongres Rolniczy w 1924, XII Międzynarodowy Kongres Rolniczy w Warszawie w 1925, czy na PeWuKę w 1929)Wiktor Schramm, Jan Lutosławski, [w:] Sprawozdania Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, nr 44/45, 1955, s.167–168.
Podczas okupacji i powstania warszawskiego stracił prawie wszystkich najbliższych i cały majątek, co spowodowało u niego załamanie psychiczne i zdrowotne. W 1942 w obozie Auschwitz zginął jego jedyny syn – Szczęsny Bohdan (1902–1942). Wraz z żoną Wandą z Daszkiewiczów h. Korybut znalazł się w przytułku dla biednych starców, z którego ostatecznie się wydostał i skierował do Poznania, gdzie nawiązał kontakt z Poznańskim Towarzystwem Przyjaciół Nauk oraz Instytutem Zachodnim. Czasowo przebywał w Kórniku. W 1948 zmarła mu żona. Po raz kolejny zmienił miejsce zamieszkania, przenosząc się do Krakowa i nawiązując kontakty z Polską Akademią Umiejętności.
Przed śmiercią opiekowała się nim bratowa; zmarł 21 grudnia 1950 w Krakowie. Spoczął w rodzinnym grobowcu Lutosławskich w Drozdowie.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (7 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1083 „za wieloletnią owocną pracę społeczną w dziedzinie rolnictwa”. Krzyż Kawalerski Orderu Danebroga (Dania) Order Zasługi Rolniczej (Francja)
Prace (wybór) Przewodnik po ważniejszych wyższych zakładach rolniczo naukowych za granicą (1900), Szkoły rolnicze i leśnicze (1901), Największa obora czerwonego bydła krajowego w Polsce (1907), Stosunki rolnicze na Rusi (1913), Księga wsi polskiej – źródła, dzieje i kierunek jej kultury (1938).
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Jana Lutosławskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Członkowie Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk Kategoria:Ludzie związani z Krakowem Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Jan Lutosławski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Danebroga Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Rolniczej (Francja) Kategoria:Polscy agronomowie Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Urodzeni w 1875 Kategoria:Zmarli w 1950