Owoce Ducha Świętego – metafora stosowana przez świętego Pawła, aby opisać zbiór cnót będących rezultatem wpływu Ducha Świętego na osobowość człowieka. Znajduje się ona w Liście do Galatów 5,22-23. W Biblii Tysiąclecia wymieniono 9 owoców Ducha Świętego: "miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie". W Wulgacie w tym fragmencie dodano jednak jeszcze 3 cnoty: wiara, skromność i czystość.
Źródło metafory Święty Paweł najwyraźniej czerpie inspiracje z niektórych miejsc Starego Testamentu. Na przykład w Księdze Joela zawarto proroctwo o drzewie i winorośli, które zrodzą owoc pod wpływem Ducha (Joela 2,18 do 3,2). W innych miejscach porównano Izrael do owocującego drzewa lub do winnicy. Prorok Izajasz porównuje Izrael do winnicy, która nie rodzi owoców. Tymi owocami miały być dobre uczynki (Izajasza 5,1-7).
Kontekst Święty Paweł w Liście do Galatów polemizuje ze zwolennikami uzupełnienia wiary w Chrystusa przestrzeganiem niektórych przepisów Prawa Mojżeszowego. Zbawienie uzależniali m.in. od obrzezania każdego wierzącego w Chrystusa. Paweł za pomocą alegorii oraz cytatów ze Starego Testamentu uwypukla potrzebę raczej okazywania wiary w Chrystusa, niż zachowywania przepisów Prawa. Zwrócił też uwagę, że wiara w Chrystusa nie tylko posiada moc usprawiedliwiania, ale również obdarza wolnością od Prawa (5,1). Pojawia się jednak kwestia: Na czym polega ta wolność. Czy człowiek wierzący w Chrystusa może robić co chce? Święty Paweł daje przeczącą odpowiedź: Człowiek wierzący w Chrystusa powinien "postępować według ducha" i w omawianym przez nas fragmencie podaje co takiego musi robić.
Miłość (Greckie: agape, Łacińskie: caritas) Miłość to działanie polegające na dawaniu siebie innym dla ich dobra, niezależne od osobistych sympatii czy odczuć. Skłania do ofiarnego postępowania i nie oczekuje na wynagrodzenie. Taką miłość okazał Chrystus umierając za nasPoszczególne cechy opracowano na podstawie: W. Barclay, List do Galacjan, Poznań 2002; J. MacArthur, Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu, Gdańsk 2015..
Radość (Greckie: chara, Łacińskie: gaudium) Radość to pewien rodzaj dobrego samopoczucia bez względu na sytuację. Powstrzymuje ona od całkowitej rozpaczy, pozwala pozytywnie patrzeć na przyszłość.
Pokój (Greckie: eirene, Łacińskie: pax) Pokój to uczucie pozwalające na wyciszenie emocji związanych z uświadomieniem sobie, w jakiej sytuacji znajdujemy się przed Bogiem. W wyniku grzechu jesteśmy wrogami Boga. Dzięki wierze w ofiarę Jezusa Chrystusa możemy poczuć ulgę i zbytnio nie martwić się grzesznym stanem.
Cierpliwość (Greckie: makrothumia, Łacińskie: longanimitas) Słowo greckie makrothumia etymologicznie znaczy "długi oddech". Odnosi się do reakcji wobec drażniących cech drugiego człowieka oraz niespodziewanych utrudnień w życiu. Zawiera w sobie myśl o studzeniu irytacji, wyrozumiałości, spokojnym czekaniu, niewzruszonym trwaniu przy swoich zasadach.
Uprzejmość (Greckie: chrestotes, Łacińskie: benignitas) Uprzejmość (inaczej: życzliwość) to czuła troska o innych, będących w potrzebie. Osoba życzliwa jest delikatna, miła, przyciąga swoją osobowością innych.
Dobroć (Greckie: agathosune, Łacińskie: bonitas) Słowo to określa moralną postawę człowieka, który nie potrzebuje wyraźnych praw, co ma dobrego czynić. Wykracza w swym postępowaniu poza to, co wymaga poczucie sprawiedliwości. To żarliwe obstawanie przy tym, co właściwe.
Wierność (Greckie: pistis, Łacińskie: fides) Człowiek wierny jest godny zaufania, rzetelny.
Łagodność (Greckie: prautes, Łacińskie: modestia) Termin grecki prautes posiada bogate znaczenie. Odnosi się do postawy charakteryzującej się łagodnością, uprzejmością, życzliwością i skromnością. Pozwala zachować godność w obliczu prześladowań. Nie jest to jednak bierna postawa, pozwala ona obstawać przy swoich zasadach nie czyniąc nikomu krzywdy.
Opanowanie (Greckie: egkrateia, Łacińskie: continentia) Opanowanie (inaczej: samokontrola) objawia się nieimpulsywnym zachowaniem, kontrolą nad osobistymi pragnieniami, jeżeli stoją w sprzeczności z prawem Boga.
Zobacz też Rogalińskie Drogi – szlaki pielgrzymkowe, których nazwy pochodzą od owoców Ducha Świętego
Przypisy
Bibliografia W. Barclay, List do Galacjan, Poznań 2002. G. F. Hawthorne, R. P. Martin, D. G. Reid, Słownik teologii św. Pawła, Warszawa 2010. J. MacArthur, Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu, Gdańsk 2015.
Kategoria:Trójca Święta Kategoria:Nowy Testament Kategoria:Charytologia