Jean-Yves Lechevallier [ʒɑ̃ iv ləʃəvæljeɪ] (ur. 11 stycznia 1946 w Rouen) – francuski malarz i rzeźbiarz, laureat konkursu Stowarzyszenia Roberta Schumana w dwudziestą rocznicę traktatów rzymskich, poświęconego Europie za rzeźbę „Płomień Europy” w Scy-Chazelles w 1977 r.
Rzeźba została odsłonięta przez prezydenta Senatu Alaina Poher w obecności Ottona von Habsburg.
Życiorys Jego ojciec Jacques Lechevallier był architektem, dorastał więc w otoczeniu planów, szkiców i makiet.
Podczas wycieczki na rodzinnych wakacjach na południu Francji w Les Baux-de-Provence zabrał trójkątny kamień służący do blokowania kół samochodu na postoju. Po powrocie do Rouen zaczął go obrabiać.
W wieku piętnastu lat organizuje swoją pierwszą wystawę w Galerii Prigent w Rouen poświęconą rzeźbom zwierząt rzeźbionych spontanicznie w kamieniu prowansalskim.
Później w 1966 r., architekt urbanista, przyjaciel rodziny, Robert Louard proponuje młodemu artyście aby przekształcił swoją pierwszą pracę (służącą jako prototyp) i dostosował ją do nowo powstającej dzielnicy mieszkaniowej na Ile Lacroix w Rouen. Autor miał 20 lat i jego pierwsze oficjalne zamówienie nosiło nazwę Voile („Żagiel”).
Ukończył Regionalną Szkołę Sztuk Pięknych w Rouen i Akademię Sztuk Pięknych w Paryżu.
Zaczął pracę jako projektant u architekta Daniela Badani.
Prace artystyczne Był pod wpływem refleksji rzeźbiarza-poety Hansa Arpa wokół pojęć natury i rzeźby.
Jego prace są zróżnicowane pod względem materiałów kompozycji i stylu (płaskorzeźby, statuy, kariatydy i rzeźby monumentalne). Wykorzystywał egzotyczne drewna, kamień i marmur, metale: miedź, odlew aluminiowy, brąz, stal nierdzewną, beton, masę papierową, a nawet poliester.
W latach powojennej odbudowy Francji, dzięki francuskiej polityce kulturalnej stymulującej rozwój sztuki, artysta partycypował w licznych konkursach organizowanych przez państwo i gminy integrujących sztukę z pejzażem miejskim i miejscami publicznymi jak: ogrody, szkoły, obiekty wojskowe i osiedla (akcja zwana „1%” – jeden procent kosztów konstrukcji poświęcone na dzieło sztuki towarzyszące operacji).Prace te są częścią krajobrazu architektonicznego dziś w wielu miastach w całej Francji, głównie w Normandii, Paryżu i na Lazurowym Wybrzeżu.
Ulubionym tematem artysty są dzieła monumentalne umieszczone w dużych wolnych przestrzeniach, jak powiedział cytując Corinne Schuler: „By forcing art into confined spaces, you lose so much in terms of its beauty” (tłum. „Wciskanie sztuki w zduszoną przestrzeń zatraca jej piękno”).
Następnym uprzywilejowanym tematem są fontanny. Autor kocha dźwięk i ruch cieknącej wody „umuzykalniający” rzeźbę.
Główne dzieła Voile („Żagiel”) – Ile Lacroix Rouen, 1966 r. Fleur d’eau, – Fontanna („Kwiaty wodne”) Front de Seine Rouen, 1975 r. La Flamme de l’Europe – („Znicz Europy”), 1977 r. Cristaux, – Rzeźba-fontanna („Kryształy”) Temat poświęcony muzyce Béli Bartóka Paryż, 1983 r. Polypores, – „Fontanna Polypores” (zainspirowana grzybami Polyporus) pokazana w filmie muzycznym Alaina Resnais, Znamy tę piosenkę ((fr). On connaît la chanson) Paryż, 1983 r. Concretion – Fontanna w Théoule-sur-Mer, 1987 r. Humakos V, w Peymeinade 1989 r. La Croix des Gardes, w Cannes jest symbolem i miejscem skupienia, 1990 r. Aile Entravée, – („Spętane Skrzydło”) powstałe podczas Wojny Golfowej, umieszczone w ogrodzie Pałacu Carnoles w Muzeum Sztuk Pięknych w Mentonie, 1991 r. Point d’Orgue, dekoruje wejście tunelu w Monako odsłonięty przez Księcia Monako Rainiera wraz z synem Albertem, 1992 r. Structuration F1, – („Strukturacja F1”) z Maranello we Włoszech wykonane dla Ferrari, która jest zintegrowana z modelem F1 specjalnie opracowanym dla kierowcy Michaela Schumachera, 2002 r. Fungia, – Fontanna w Draguignan, 2007 r. Spirale, – Fontanna („Spirala”) na Placu Celli w Saint-Tropez, 2007 r. Red Love, 2009 r. Inne dzieła są trudno dostępne, gdyż należą do kolekcji prywatnych; w Niemczech, USA, Francji i Monako.
Galeria
Wystawy i I nagrody Muzeum Sztuki Nowoczesnej Fundacja Enzo Pagani w Castellansa (Va) we Włochy, 1973 r. Muzeum Miejskie w Mougins (Malarstwo, pastele i rzeźby), 1993 r. Kaplica św Jana Chrzciciela w Saint-Jeannet. Galerii Quadrige, 1995 r. Sentiers de la Sculpture („Ścieżki rzeźby”) Saint Tropez, 2010 r. Salon de Mai – („Salon Majowy”) Paryż, 1999 r. Salon Réalités Nouvelles, Salon („Nowe Realności“) Paryż, 1972 r. I Nagroda Rzeźby (ECAL) w „Space Camp” Patrick Baudry, 1991 r. Honorowa Nagroda miasta Grasse; Ekspozycja dla Europy, 1990 r. Nagroda konkursu Stowarzyszenia Roberta Schumana poświęconego Europie, 1977 r. Selekcja do Bienale Fujisankei Muzeum plenerowe w Hakone Japonia, 1993 r.
Przypisy
Kategoria:Francuscy rzeźbiarze Kategoria:Francuscy malarze współcześni Kategoria:Ludzie urodzeni w Rouen Kategoria:Urodzeni w 1946