Michaił Nikołajewicz Wołchowskoj (Wołchowski), ros. Михаил Николаевич Волховской (Волховский), ur. w Połtawie, zm. 8 marca 1944 w Paryżu) – rosyjski wojskowy (generał porucznik), emigracyjny działacz kombatancki
Życiorys W 1886 r. ukończył władimirski korpus kadetów w Kijowie, zaś w 1888 Konstantynowską Szkołę Wojskową. Służył w stopniu podporucznika w 43 Ochockim Pułku Piechoty. W 1891 r. awansował na porucznika. W 1898 r. ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Otrzymał stopień sztabskapitana. Służył w sztabie kijowskiego okręgu wojskowego. Od 1900 r. był starszym adiutantem w sztabie 44 Dywizji Piechoty. W 1901 r. w stopniu kapitana objął funkcję starszego adiutanta w sztabie XXI Korpusu Armijnego. Od 1902 r. dowodził kompanią 132 Benderskiego Pułku Piechoty. W 1904 r. w stopniu podpułkownika został sztabsoficerem do specjalnych poruczeń w sztabie XXI Korpusu Armijnego. W 1906 r. dowodził batalionem 46 Odeskiego Pułku Piechoty. W 1908 r. mianowano go pułkownikiem. Od 1909 r. był szefem sztabu 19 Dywizji Piechoty, zaś od 1911 r. 4 Okręgu Samodzielnego Korpusu Straży Pogranicznej.
Brał udział w I wojnie światowej. Pełnił funkcję szefa sztabu 9 Dywizji Piechoty. Od listopada 1914 r. dowodził 35 Briańskim Pułkiem Piechoty. W listopadzie 1915 r. w stopniu generała majora objął dowództwo brygady 31 Dywizji Piechoty. W lutym 1916 r. został szefem sztabu 112 Dywizji Piechoty, zaś we wrześniu tego roku X Korpusu Armijnego. Od maja 1917 r. dowodził 31 Dywizją Piechoty, która została zukrainizowana. W marcu 1918 r. wstąpił do armii ukraińskiej. Od czerwca tego roku dowodził 7 (przemianowaną na 14) Dywizją Piechoty. W lipcu objął dowództwo IV Korpusu Armijnego. We wrześniu otrzymał stopień generalnego chorążego. Pod koniec 1918 r. sprawował dowództwo obrony Kijowa przed zbuntowanymi oddziałami „petlurowskimi”. Dostał się do ich niewoli, z której zbiegł. Przedostał się do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Od stycznia 1919 r. znajdował się w rezerwie oficerskiej głównodowodzącego Siłami Zbrojnymi Południa Rosji. W lutym tego roku wszedł w skład komisji do spraw rozpatrywania przydzielania nagród. Następnie dowodził Pułkiem Mieszanym 31 Dywizji Piechoty. W październiku został dowódcą 1 Samodzielnej Brygady Piechoty. Awansował na generała porucznika. W listopadzie dowodził Dywizją Mieszaną.
Na przełomie 1919/1920 r. przybył do Polski. Mieszkał na Wołyniu, sprawując nadzór nad miejscowymi stowarzyszeniami pułkowymi. W 1928 r. wyjechał do Francji. Zamieszkał w Paryżu. Do 1933 r. przewodniczył Stowarzyszeniu Samodzielnego Korpusu Straży Pogranicznej. Jednocześnie wchodził w skład kierownictwa Zagranicznego Stowarzyszenia Pogranicznego, zostając następnie jego przewodniczącym. Od 1934 r. kierował Stowarzyszeniem Byłych Absolwentów Kijowskiego Korpusu Kadetów.
Bibliografia Jarosław Tinczenko, Офицерский корпус армии Украинской Народной Республики, 2007
Linki zewnętrzne Biografia Michaiła N. Wołchowskiego Kolejna biografia Michaiła N. Wołchowskiego
Kategoria:Generałowie porucznicy armii Imperium Rosyjskiego Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Rosyjscy emigranci w II Rzeczypospolitej Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1944 Kategoria:Absolwenci Konstantynowskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Absolwenci Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego