Neokonstruktywizm – jeden z elementów postmodernizmu i neoawangardy. Nurt w abstrakcji geometrycznej, który pojawił się po II wojnie światowej, nawiązuje do konstruktywizmu, teorii Bauhausu oraz kierunku De Stijl; tworzy jednak zupełnie nowe wartości, obce ideom konstruktywizmu – poszukiwania związane ze światłem, przypadkiem, innym spojrzeniem na zagadnienie przestrzeni i natury. Z tych względów niektórzy krytycy sztuki uważają termin neokonstruktywizm za zbyt wąski, co uniemożliwia dostrzeżenie wartości specyficznych dla wielu artystów tworzących w tym nurcie, i może prowadzić do błędnych interpretacji ich dzieł.
Twórczość neokonstruktywistów opiera się w dużej mierze na ścisłych zasadach matematycznych.
Ten nurt artystycznych był popularny w Europie środkowowschodniej na przełomie lat 50. i 60. XX w. jako strategia oporu wobec realizmu socjalistycznegoPiotr Piotrowski - W stronę nowej geografii artystycznej; Magazyn Sztuki nr 19/1998.
Terminu neokonstruktywizm używa się w szerszym znaczeniu dla nazwania całej powojennej sztuki geometrycznejNeokonstruktywizm.
Przedstawiciele nurtu Krzysztof Wodiczko Halina Jaworski Gerhard Jürgen Blum-Kwiatkowski Krystian Burda Zbigniew Romańczuk Radoslav Kratina Tadeusz Mysłowski Pantelis Xagoraris Mária Balážová
Zobacz też Abstrakcja geometryczna De Stijl
Przypisy
Bibliografia Znaczenia modernizmu. W stronę historii sztuki polskiej po 1945 roku, Piotr Piotrowski, Wydawnictwo Rebis, Poznań, 1999, Czy można dziś mówić/pisać o abstrakcji geometrycznej? Paulina Sztabińska w Dyskurs Pismo Naukowo-Artystyczne. Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, ISSN 1733-1528 Malarstwo, rzeźba, architektura: Wybrane zagadnienia plastyki współczesnej, Kotula Adam, Krakowski Piotr, Państwowe Wydawnictwa Naukowe, Warszawa 1972,
Kategoria:Ruchy artystyczne Kategoria:Sztuka współczesna