Tadeusz Stanisław Onyszkiewicz (ur. 28 kwietnia 1906 we Lwowie, zm. 21 listopada 1989 w Zamościu) – polski lekarz-chirurg.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława i Agaty z Kellerów. Po ukończeniu w 1925 III Państwowego Gimnazjum im. Króla Stefana Batorego we Lwowie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od trzeciego roku studiów był asystentem w kierowanej przez prof. Hilarego Schramma uniwersyteckiej klinice chirurgicznej. 7 listopada 1933 uzyskał dyplom lekarza i otrzymał etat na Oddziale Chirurgii w Państwowym Szpitalu Powszechnym we Lwowie, w 1938 przedstawił pracę doktorską Otok ropny opłucnej u dzieci i jego leczenie chirurgiczne i uzyskał tytuł doktora nauk medycznych. Pod koniec tego samego roku wygrał konkurs na stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgicznego Szpitala Rady Powiatowej w Zamościu i objął je z dniem 1 stycznia 1939. Podczas II wojny światowej działał jako uczestnik ruchu oporu, operował rannych partyzantów, przechowywał i leczył poszukiwanych przez Gestapo, a po powstaniu Armii Krajowej był lekarzem zaufanym. Ukrywał i leczył również Żydów. Po zakończeniu działań wojennych nadal pełnił funkcję ordynatora, a od 1 kwietnia 1946 dyrektora Szpitala Powiatowej Rady Narodowej w Zamościu. Za jego kadencji szpital został rozbudowany do jedenastu oddziałów w czterech pawilonach, powstały pracownie rentgenowska, analityczna i EKG, uruchomiono aptekę i nową salę operacyjną. Od 1956 był również konsultantem w zakresie chirurgii w Wydziale Zdrowia, a od 1958 Miejskim Inspektorem Lekarskim ds. orzecznictwa lekarskiego. Ze stanowiska dyrektora Tadeusz Onyszkiewicz został odwołany w 1972, a w lutym 1976 przestał pełnić funkcję ordynatora oddziału chirurgii. W maju 1976 przeszedł na emeryturę.
Działalność naukowa i społeczna Tadeusz Onyszkiewicz przez dwadzieścia pięć lat był miejskim radnym, należał do grupy inicjatorów i organizatorów powstania w Zamościu filii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, przewodniczył Radzie Społeczno-Naukowej Studium Zaocznego, gdzie był wykładowcą. Od 1965 był wiceprezesem Powiatowego Komitetu Współpracy z Okręgową Komisją Badania Zbrodni Hitlerowskich, przewodniczył sądowi koleżeńskiemu Zamojskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W 1979 otrzymał tytuł członka rzeczywistego Lubelskiego Towarzystwa Naukowego, był też członkiem honorowym Towarzystwa Chirurgów Polskich.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1984) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1964) Złoty Krzyż Zasługi (19 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej i społecznej”. Krzyż Partyzancki (1982)
Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Odznaka „Za Zasługi dla Lubelszczyzny” Odznaka „Za Zasługi dla województwa zamojskiego” Medal im. Bernarda Moranda (1988)
Przypisy
Bibliografia
Zamościanie, Archiwum Państwowe w Zamościu
Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Ludzie związani z Zamościem Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1989