Żmija karłowata (Bitis peringueyi) – gatunek jadowitego węża z rodziny żmijowatych (Viperidae).
Morfologia Jest jednym z najmniejszych gatunków żmij i najmniejszą ze żmij afrykańskich. Jej przeciętna długość to 20–25 cm, maksymalna 30 cm. Ubarwienie grzbietu jest szare, z odcieniem czerwonym lub rdzawym. Na grzbiecie przebiegają trzy rzędy małych, ciemnych plamek. Końcówka ogona ma kolor czarny. Żmija karłowata porusza się w charakterystyczny sposób, przesuwając się tak, że do gorącego podłoża przylegają w jednym momencie tylko dwa krótkie odcinki ciała, a wąż przemieszcza się w bok.
Zasięg geograficzny thumb|250px|left|Wydmy pustyni Namib są siedliskiem żmii karłowatej Występuje w południowo-zachodniej Afryce na piaszczystych terenach półpustynnych południowo-zachodniej Angoli i Namibii, w strefie stałych łagodnych wiatrów.
Rozród Gatunek ten jest jajożyworodny. W jednym miocie przychodzi na świat od 3 do 10 młodych o długości 10–13 cm.
Ekologia Żywi się gadami – głównie małymi jaszczurkami. Poluje, zakopując się w piasku, pozostawiając na powierzchni jedynie wierzch głowy z oczami i koniec ogona. Wabi swoje ofiary, kręcąc końcem ogona i naśladując poruszającego się owada. Wodę czerpie z wilgoci nadciągającej wraz z bryzą znad Atlantyku i skraplającej się na powierzchni ciała żmii.
Jad tej żmii jest mało poznany. Prawdopodobnie nie jest bardzo groźny dla człowieka. W nieznacznym stopniu niszczy tkanki i powoduje bolesne stany zapalne.
Epitet gatunkowy tej żmii pochodzi od nazwiska entomologa Louisa Alberta Péringueya.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Żmijowate Kategoria:Łuskonośne Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1888 roku Kategoria:Taksony opisane przez George’a Alberta Boulengera