thumb|250px|Gdy w 1939 tworzono numerację schronów bojowych, to właśnie schron umocnień Trójkąta Lidzbarskiego przy trasie 504 Braniewo–Frombork otrzymał nr 1. Zachowana na schronie pancerna kopuła (2015). mały|250x250px|Ruiny bunkra przy Jeziorze Pierzchalskim Trójkąt Lidzbarski (niem. Heilsberger Dreieck) – pierwszy z systemów fortyfikacji obronnych w Prusach Wschodnich, budowany w latach 1928–1937.
Historia i nazwa Skutki I wojny światowej to m.in. rozmaite sankcje nałożone na stronę niemiecką. Wśród postanowień traktatu wersalskiego był m.in. zakaz wznoszenia budowli i umocnień wojennych. Na terenie Prus Wschodnich dozwolony obszar budowy nowych umocnień ograniczał trójkąt Mrągowo-Morąg-Iława Pruska (ob. Bagrationowsk). Od centralnie położonego w nim Lidzbarka Warmińskiego przyjął on nazwę Trójkąta Lidzbarskiego.
Wykorzystanie Była to pierwsza pozycja obronna budowana w Prusach Wschodnich po I wojnie światowej, gdyż oderwana po 1918 enklawa Prus Wschodnich pozostawała bez dostatecznej obrony. Początkowo tworzyły ją niewielkie budowle o niskiej kategorii obronności "D". Większe schrony powstały dopiero w latach 1936–1937, po odrzuceniu ograniczeń traktatu wersalskiego. Po rozpoczęciu II wojny światowej w 1939 nie planowano obsadzenia i wykorzystania umocnień. Dopiero w lutym-kwietniu 1945 wycofująca się 4 Armia pod dowództwem generała Friedricha-Wilhelma Müllera toczyła tu zacięte walki z wojskami 3. Frontu Białoruskiego. Wynikało to z rozkazu Adolfa Hitlera, który polecił utrzymanie Prus Wschodnich za wszelką cenę.
Zobacz też Panzerwerk
Linki zewnętrzne
Fortyfikacje Trójkąta Lidzbarskiego
Kategoria:Fortyfikacje niemieckie 1918–1945 Kategoria:Wojskowość III Rzeszy