Centralny Zarząd Wytwórni Wojskowych – polski urząd zbrojeniowy funkcjonujący w latach 1922–1927.
Urząd został powołany przez Komitet Ekonomiczny Ministrów (KEM) 29 kwietnia 1922. W zamierzeniu został powołany jako organ Szefa Administracji armii celem eksploatacji i nadzoru istniejących zakładów wojskowych, budowy nowych fabryk przemysłu wojennego. W lipcu 1922 jego dyrektorem generalnym został mianowany Józef Krzyżanowski.
Od 1922 do 1925 CZWW objął kontrolę nad zakładami: Państwowa Fabryka Karabinów w Warszawie, Wytwórnia Wozów Taborowych i Rymarnia w Krakowie, Wytwórnia Wozów Taborowych w Poznaniu (likwidacja w 1926), Wytwórnia Kuchen Polowych w Rzeszowie, Wytwórnia Kapsli i Kapiszonów w Toruniu, Wytwórnia Zapalników w Warszawie, Wytwórnia Amunicji Karabinowej w Warszawie (później zlikwidowane) Przetwórnia Materiałów Wybuchowych w Bydgoszczy (zlikwidowana).
Józef Krzyżanowski ustąpił ze stanowiska dyrektora CZWW w kwietniu 1927 (rezygnacja miała związek z budową Państwowej Wytwórni Prochu w Zagożdżonie).
Do 1 kwietnia 1927 Centralnemu Zarządu Wytwórni Wojskowych podelgały: Fabryka Karabinów (FK) znajdująca się w Warszawie, Fabryka Broni (FB) w Radomiu, Fabryka Amunicji (FA) w Skarżysku, Fabryka Sprawdzianów (FS) w Warszawie.
Charakter funkcjonowania oraz działanie władz CZWW stał się przedmiotem krytyki. Rozporządzenie Prezydenta RP z 17 marca 1927 wydzieliło przedsiębiorstwa państwowe, w tym branży zbrojeniowej, i poddało komercjalizacji. W miejsce CZWW powstały Państwowa Wytwórnię Prochów i Materiałów Kruszących i Państwowe Wytwórnie Uzbrojenia.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Służba uzbrojenia II Rzeczypospolitej