Jan Wołowiec (ur. 13 lutego 1890 w Kielcach) – sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jakóba i Zofii ze Zparandyków, urodzony 13 lutego 1890 w Kielcach. Tam też uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie odbył dwuletnią praktykę kowalską. Od 1906 należał do PPS. W tym też roku przeniósł się do Będzina, gdzie do 1908 pracował w kopalni „Łagisza”, a następnie do 1912 w kopalni „Jowisz” w Wojkowicach.

W 1912 wcielono go do armii rosyjskiej, gdzie otrzymał przydział do 82 pułku piechoty. Wraz z tym pułkiem uczestniczył w walkach w czasie I wojny światowej. W 1914 został rany pod Dęblinem i ewakuowany do szpitala w Charkowie. Po wyzdrowieniu powrócił do 82 pp, gdzie służył do czasu wybuchu rewolucji rosyjskiej. Następnie wstąpił do Pułku Biełgorodzkiego, dowodzonego przez płk. Mieczysława Jackiewicza. Podczas wojny domowej w Rosji w 1918 i 1919 walczył na dalekim wschodzie jako sierżant 1. Kompanii Polskiego Samodzielnego Oddziału Murmańskiego (tzw. Murmańczycy), dowodzonej przez por. Bolesława Ducha, w ramach interwencyjnych wojsk brytyjskich walczących z oddziałami Armii Czerwonej. Brał udział w walkach oddziału, a marcu 1919 został ranny w nogę w bitwie pod Wielkimi Jeziorkami. 8 października tego roku wysłano go do Edynburga, skąd 28 listopada wyruszył do Warszawy.

W grudniu 1919 powrócił do niepodległej Rzeczypospolitej. W maju 1920 został zwolniony z Wojska Polskiego i rozpoczął pracę zarobkową. Pracował ponownie w Kopalni Węgla Kamiennego „Jowisz” w Wojkowicach, gdzie zajmował stanowisko maszynisty fabrycznego. Za postawę wykazaną w czasie walk prowadzonych przez były Oddział Murmański W. P. na Wschodzie, 10 maja 1922 nadano mu order „Virtuti Militari” V klasy. Przez wiele lat, niespełna dwie dekady istnienia II Rzeczypospolitej, nie zdołano doręczyć Janowi Wołowcowi odznaczenia, a order przechowywała Kapituła Orderu Virtuti Militari. Pod koniec lat 30. Zarząd Główny Związku Murmańczyków odnalazł Jana Wołowca, który pracował w tym czasie w Kopalni Węgla Kamiennego „Saturn” w Czeladzi. Uroczystej dekoracji Orderem Virtuti Militari na Placu Józefa Piłsudskiego w Katowicach 24 stycznia 1937 dokonał były dowódca oddziału murmańskiego, minister spraw wojskowych płk Julian Skokowski.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie w Związku Podoficerów Rezerwy w Wojkowicach Komornych, gdzie był komendantem. Brał udział w delegacji Związku, wyznaczonej na pogrzeb Józefa Piłsudskiego.

Był żonaty, dzieci nie posiadał.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6947 – 10 maja 1922 Krzyż Walecznych czterokrotnie Odznaka Związku Murmańczyków „Krzyż Północy” Krzyż Wojenny (Francja) Medal Wojskowy (Wielka Brytania) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) (Francja) Biało-Amarantowa Wstążka z Palmą

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie związani z Czeladzią Kategoria:Murmańczycy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Francja) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Wojskowym (Wielka Brytania) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Żołnierze jednostek polskich na Wschodzie – uczestnicy walk z bolszewikami 1918–1920 Kategoria:Urodzeni w 1890