Mieczysław Szpakiewicz (ur. 1 stycznia 1890 w Sandomierzu, zm. 26 czerwca 1945 w Toruniu) – polski aktor, dyrektor, wykładowca, organizator i działacz teatralny.

Życiorys Syn Wacława i Marii z domu Jaroszyńskiej. W rodzinnym Sandomierzu ukończył gimnazjum. Absolwent Wydziału Farmacji na Uniwersytecie Kazańskim. Pobierał nauki w szkole dramatycznej, a jego debiut aktorski miał miejsce 29 stycznia 1913 w Teatrze Polskim w Warszawie (rola Niewolnika Mammei w sztuce Irydion). Następnie grał w Płocku. Od 1914 do 1916 był aktorem Teatru Polskiego w Kijowie. Potem grał w Studium Teatralnym Stanisławy Wysockiej w Kijowie oraz w zespole Teatru Reduta. Od 15 sierpnia 1915 jego żoną była Michaliną Tenderenda (pseudonim Jasińska), także aktorka.

W kwietniu 1918 współorganizował z Marianem Brokowskim-Brykiem polski teatr objazdowy, który objeżdżał miasta ukraińskie. Po powrocie do Warszawy w latach 1919–1921 grał w Teatrze Rozmaitości oraz w Teatrze Reduta. Współtworzył Związek Artystów Scen Polskich i został członkiem jego zarządu głównego w latach 1919–1920. . W 1921 został mianowany dyrektorem Teatru Narodowego w Toruniu i był nim do sierpnia 1924. Od połowy 1924 do 1926 roku był zatrudniony w Teatrze Polskim w Poznaniu, od 1926 do 1928 w Teatrze Miejskim w Łodzi. Jesienią 1927 roku wraz z A. i J. Górskimi współorganizował zespół teatralny Placówka Żywego Słowa, który występował w polskich miastach z repertuarem poezji polskiej, po czym wynajmując na Powiślu w Warszawie pomieszczenie późniejszego Ateneum. Wskutek przyczyn finansowych latem 1929 roku zespół uległ likwidacji, a M. Szpakiewicz został dyrektorem Teatru Polskiego w Katowicach, po czym w latach 1931–1938 roku pełnił funkcję dyrektora Teatru Miejskiego w Wilnie. W latach 1938–1939 był dyrektorem Teatru Miejskiego we Lwowie. Publikował w dziedzinie teatralnej, miał odczyty. Dokonał przekładu dwóch książek Siergieja Wołkońskiego (Człowiek wyrazisty w 1920 i Słowo wyraziste w 1925 roku).

Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Wilna . Przez pewien czas pracował w wyuczonym zawodzie aptekarza. . W ramach tajnego nauczania wykładał w konspiracyjnej szkole dramatycznej. . Od marca 1944 do kwietnia 1945 roku piastował funkcję kierownika artystycznego i reżysera Polskiego Teatru Dramatycznego w Wilnie i organizował w tym mieście Studio Dramatyczne. Na początku maja 1945 roku wrócił do Torunia. . Został pochowany na Cmentarzu przy ul. Józefa Wybickiego w Toruniu.

.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1939) Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1934) „za zasługi na polu sztuki scenicznej”. Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za zasługi dla polskiej sceny”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Kazańskiego Kategoria:Działacze kulturalni II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Sandomierzu Kategoria:Ludzie związani z Kijowem Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Wilnem Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ul. Wybickiego w Toruniu Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy farmaceuci Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Polscy tłumacze literatury rosyjskojęzycznej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1945