Edward Szerękowski (ur. ok. 1874, zm. 27 grudnia 1965) – polski leśnik, polityk, burmistrz Dobromila.
Życiorys W 1903 został uczniem Szkoły Gospodarstwa Lasowego we Lwowie. Na początku listopada tego roku wybrano go sekretarzem Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Słuchaczów Leśnictwa. Uzyskał dyplom inżyniera.
Został leśnikiem. W sierpniu 1913 brał udział w XXVIII Zjeździe leśników. Był członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego w 1913 oraz Galicyjskiego Towarzystwa Łowieckiego w 1914 (zamieszkiwał wówczas w miejscowości Hanaczówka).
W II Rzeczypospolitej był członkiem i działaczem Małopolskiego Towarzystwa Leśnego, a przy nim został członkiem rady nadzorczej Spółdzielni Leśników. Zosta wspólnikiem zarejestrowanej w 1922 w Siedlcach spółki drzewnej z o. o. „Odbudowa”. Pracował w Lasach Państwowych•, od kwietnia 1923 jako nadleśniczy w Nadleśnictwie Łopianka ZOLP we Lwowie• (był tam kierownikiem nadleśnictwa), potem w Starzawie (tam w 1932 był radcą nadleśnictwa), a w drugiej połowie 1937 w ramach DLP we Lwowie został przeniesiony z Nadleśnictwa Kosów do Kruhelnicy. Otrzymał patenty na aparat do oczyszczania soków cukrowych oraz innych cieczy od domieszek mechanicznydh (zgłoszony 15 lutego 1930, udzielono 23 stycznia 1931) oraz urządzenie do suszenia i segregowania ciał sypkich (zgłoszony 27 listopada 1929, udzielono 20 stycznia 1932). Zamieszkując w Starzawie w 1932 został delegatem powiatowym Małopolskiego Towarzystwa Łowieckiego na powiat dobromilski w województwie lwowskim. W pierwszej połowie 1937 został przyjęty w poczet członków MTŁ i Polskiego Związku Łowieckiego.
thumb|240px|Nagrobek Edwarda i Małgorzaty Szerękowskich W latach 20. był aktywistą Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast” w Dobromilu. Później w tym mieście został działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem: w 1931 pełnił funkcję prezesa powiatowego zarządu BBWR, a w 1932 był prezesem rady okręgowej BBWR. Na posiedzeniu rady gminnej 11 lipca 1933 został jednogłośnie wybrany burmistrzem Dobromila (wóczas był honorowym obywatelem tego miasta). Bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1935 roku na posła Sejmu IV kadencji (1935–1938) w okręgu wyborczym nr 76 Sambor•.
Był kreślarzem, rysownikiem, pisarzem, autorem reportaży do czasopisma „Łowiec Polski”, po II wojnie światowej pisał powieść pt. Szantażyści.
Zmarł 27 grudnia 1965 w wieku 91 lat. Został pochowany na Starym Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 57, rząd 5, miejsce 10).
Jego żoną była Małgorzata (zm. 1966 w wieku 90 lat). Miał pięcioro dzieci, w tym syna Franciszka (zm. 1940 w KL Auschwitz) i córkę Anielę (1907–1989, nauczycielka, matka Krzysztofa Piesiewicza)•.
Przypisy
Kategoria:Burmistrzowie miast II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Galicyjskiego Towarzystwa Łowieckiego Kategoria:Honorowi obywatele Dobromila (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Politycy PSL „Piast” Kategoria:Polscy inżynierowie leśnictwa Kategoria:Polscy myśliwi Kategoria:Polscy reportażyści Kategoria:Urodzeni w XIX wieku Kategoria:Zmarli w 1965