mały|Grób gen. Świrskiego na Powązkach Wojskowych Teofil Świrski (ur. 5 maja 1860, zm. 19 lipca 1928 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 5 maja 1860. 1 stycznia 1909 roku pełnił służbę w 58 Praskim pułku piechoty, który wchodził w skład I Brygady 15 Dywizji Piechoty i stacjonował w Mikołajowie, w ówczesnej guberni chersońskiejОбщий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г., Sankt Petersburg 1909, s. 242.. Na przełomie 1915 i 1916 roku dowodził 74 Stawropolskim pułkiem piechoty (ros. 74-й пехотный Ставропольский полк), który wchodził w skład I Brygady 19 Dywizji Piechoty. 21 lutego 1916 został przeniesiony do rezerwy oficerów przy Sztabie Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. 25 czerwca 1916 roku objął dowództwo 469 Arzamaskiego pułku piechoty (ros. 469-й пехотный Арзамасский полк), który wchodził w skład 118 Dywizji Piechoty.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 15 października 1919 roku objął dowództwo 145 pułku strzelców kresowych, który wówczas znajdował się w obronie na przedmościu Skała. W listopadzie pułk pod jego dowództwem zajął Kamieniec Podolski, a następnie zorganizował obronę nad rzeką Smotrycz. W następnym miesiącu zorganizował obronę nad rzeką Muksza. 21 grudnia 1919 roku zdał dowództwo pułku. W 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygadyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738..
W ramach akcji osadnictwa wojskowego otrzymał ziemię na terenie powiatu brzeskiego.
Na emeryturze mieszkał w GnieźnieRocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406.. Był członkiem Zarządu Okręgu III i honorowym doradcą Związku Powstańców i Wojaków w Gnieźnie oraz „błękitnym rycerzem” – członkiem honorowym Placówki Gniezno Związku Hallerczyków. Zmarł w czwartek 19 lipca 1928 roku w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, po długiej i ciężkiej chorobieNekrologi, „Lech” Gazeta Gnieźnieńska. Codzienne pismo polityczne dla wszystkich stanów Nr 167, Gniezno niedziela 22 lipca 1928 roku, s. 7.. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B20-4-2)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Jego żoną była Eugenia z domu de Malherbe, z którą miał synów Jerzego (1893-1940) i Wiktora (-1938).
Ordery i odznaczenia Złota szabla „Za dzielność” – 24 lutego 1915 Order św. Stanisława z Mieczami kl. 2 – 23 lipca 1915 Order św. Stanisława kl. 2 – 1908 Order św. Anny kl. 2 – 1911 Order św. Włodzimierza z Mieczami kl. 3 – 15 marca 1915 Order św. Włodzimierza z Mieczami i Kokardą kl. 4 – 13 lutego 1915 Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 320.
Przypisy
Bibliografia Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
Kategoria:Członkowie Związku Hallerczyków Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Gnieznem Kategoria:Polacy odznaczeni Bronią Złotą Kategoria:Oficerowie II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Włodzimierza Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Dowódcy 72 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Absolwenci Pawłowskiej Szkoły Wojskowej