Stanisław Laudański (ur. 25 lutego 1879 w Chruścielach, zm. 1 sierpnia 1926) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Edwarda i Marii z domu Chapnis. Absolwent gimnazjum z 1900. W 1904 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do 1905 odbył roczną służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego zostając chorążym. Pracował jako sędzia śledczy w mieście Wiatka.
Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii carskiej w lipcu 1914. Przydzielony do 17 pułku dragonów niżegorodzkich. W 1914 mianowany podporucznikiem, w 1915 porucznikiem, w 1917 podrotmistrzem. W grudniu 1917 został oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, organizując administrację i służąc w 3 pułku ułanów.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego 3 listopada 1918. Zweryfikowany do stopnia majora kawalerii działał w organizowaniu macierzystej jednostki. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy dywizjonu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej został oficerem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, w ramach którego w 1919 został szefem Sekcji XI Politycznej w Oddziale IV Główne Kwatermistrzostwo, a 29 października 1919 kierował sekcją polityczną Oddziału II. W 1920 został mianowany podpułkownikiem kawalerii.
Uczestniczył w wyznaczaniu i wytyczaniu granicy polsko-radzieckiej po traktacie ryskim w funkcji zastępcy przewodniczącego w podkomisji granicznej w Nieświeżu. Od stycznia 1923 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie zajął się dokumentowaniem relacji z I wojny światowej oraz gromadził dokumenty, określone jako „Teki Laudańskiego”. Od końca lutego 1923 pracował w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, od 1924 służył w macierzystym 3 pułku Ułanów Śląskich, był redaktorem pisma „Polska Zbrojna”, był także przydzielony do generalnego inspektora jazdy, po czym od 15 maja 1925 do kwietnia 1926 ponownie był oficerem 3 pułku Ułanów Śląskich na stanowisku zastępcy dowódcy. Następnie był doradcą prawnym w Departamencie X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Popełnił samobójstwo strzałem z rewolweru w Warszawie w nocy 1/2 sierpnia 1926, uprzednio w liście wskazując przełożonego z MSWoj. przyczynę „psychiczny rozstrój” (podał, iż „nie może przyznawać się dłużej do rewolucji i że śmierć jego należy uważać jako protest przeciw niej”, co miało związek z zamachem majowym 1926). Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie,
Jego żoną była Hanna z domu Zaleska, z którą miał syna Edwarda.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922) Amarantowa wstęga I Korpusu Polskiego na Wschodzie Order św. Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wolności I kategorii III klasy (Estonia, 1925) Krzyż Czerwony (Węgry) Medal między sojuszniczy Médaille Interalliée (międzynarodowy)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Amarantową Wstążką Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętej Anny Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Wolności (Estonia) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zastępcy dowódcy 3 Pułku Ułanów Śląskich Kategoria:Zmarli w 1926