mały|Grób Czesława Zawistowskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Czesław Zawistowski, ps. Łada (ur. 20 lutego 1891 w Małkach, zm. 17 maja 1935 w Warszawie) – major saperów inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we wsi Małki, tu poprawiono datę urodzenia na 19 lutego 1891.. W 1910 ukończył oficerską szkołę inżynierii w Petersburgu, jako podporucznik wojsk technicznych Armii Rosyjskiej. W 1911 został członkiem Związku Strzeleckiego, a od 1917 w czasie wojny organizuje między innymi w Mińsku oddziały partyzanckie do walki z bolszewikami. Następnie wstępuje do I Korpusu Polskiego, gdzie bierze czynny udział w szkoleniu i wysyłaniu oficerów i żołnierzy tego Korpusu na front. Następnie wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej.
Z dniem 2 grudnia 1918 został przyjęty Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu porucznika wojsk technicznych nadanym w POWDz. Rozk. Wojsk. Nr 8 z 25 stycznia 1919, poz. 302.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 11 z 1 lutego 1919, poz. 368.. Wziął udział w wojnie z bolszewikami. W 1921 pełnił służbę w dowództwie grupy inżynieryjnej nr 2, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułku saperów.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy VIII batalionem saperów w 1 pułku saperów. Od 1924 pełni obowiązki dowódcy XIV batalionu saperów w Poznaniu. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 15. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Później został przeniesiony służbowo do Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Z dniem 15 listopada 1927 został przeniesiony do kadry oficerów saperów z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Rozpoczął pracę w charakterze naczelnika wydziału w Urzędzie Wojewódzkim w Białymstoku, a następnie naczelnika Wydziału Bezpieczeństwa Województwa Poznańskiego. W 1930 ponownie w Białymstoku, gdzie pełnił obowiązki wicewojewody. W 1932 objął obowiązki dyrektora Polskiego Radia, z przydziałem do dyspozycji Ministerstwa Poczt i Telegrafów. Od 15 czerwca 1934 wypełniał obowiązki dyrektora Miejskiej Inspekcji Handlowej. 19 grudnia 1934 minister spraw wewnętrznych powołał go na stanowisko wiceprezydenta miasta stołecznego Warszawy.
W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział w rezerwie do 7 batalionu saperów w Poznaniu.
Był żonaty z Marią z Jasiewiczów (ur. 1906).
Zmarł nagle w 1935 bezpośrednio po powrocie z uroczystości pogrzebowych Józefa Piłsudskiego. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera Pod murem V-1-63).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4957 – 11 listopada 1921 Krzyż Niepodległości z Mieczami – 12 marca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych czterokrotnie Krzyż Oficerski Orderu Korony Rumunii – 4 grudnia 1923 Medal Zwycięstwa
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Rumunii Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Wiceprezydenci miast II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1935