Apostoł Piotr – statek pasażersko-towarowy, bocznokołowy parowiec zbudowany dla rosyjskiego przedsiębiorstwa żeglugowego. W czasie I wojny światowej zarekwirowany na potrzeby Marynarki Wojennej Imperium Rosyjskiego i przekształcony w trałowiec. W 1918 roku przekazany przez bolszewików Czerwonym Finom, zdobyty przez Białych i sprzedany Estonii. W Eesti merejõud otrzymał imię „Suurop”. Wraz z pozostałymi estońskimi jednostkami przejęty przez ZSRR w 1940 roku. Zatonął na minie 11 sierpnia 1941 roku.
Budowa i opis techniczny Zamówienie i budowa „Apostoł Piotr” został zamówiony przez (Oneżskoje parochodnoje obszczestwo) mające siedzibę w Pietrozawodsku. Zapotrzebowanie dotyczyło dwóch szybkich statków pasażersko-towarowych o niewielkim zanurzeniu. Wzór dla budowy stanowiły bocznokołowe parowce (packet boats) kursujące na kanale La Manche. Budowany był w Greenock przez firmę o nazwie Grangemouth and Greenock Dockyard podaje nazwę „Grangemoot, Dokjard & K°” zaś „Greenock Dockyard Co”.. Statek wodowano i ukończono w 1906 roku podaje daty budowy 1906–1908. Równocześnie konstruowano też bliźniaczego „Apostoła Pawła”. Łączna cena obu statków wynosiła 150 tysięcy rubli.
Opis techniczny statku podaje osobne wartości dla obu bliźniaczych statków. podaje dla nich wartości jednakowe. także podaje dane wspólne, ale już po remoncie dla estońskiej marynarki. W związku z tym na pierwszym miejscu przedstawiono dane z opracowania rosyjskiego. Takie też znajdują się w infoboksie. Długość parowca wynosiła 57,9 lub 57,88 metra, szerokość wraz z kołami łopatkowymi 15,2 lub 15,35 metra (liczona bez kół wodnych 7,9 lub 7,95 metra). Wyporność wynosiła 499 ton, zanurzenie standardowe 1,8 metra, a maksymalne 2,35 metra. Statek mógł zabrać ładunek o łącznej pojemności 470 ton rejestrowych.
Jednostka napędzana była przez sprzężoną maszynę parową o dwóch cylindrach, z cylindrycznym kotłem o mocy indykowanej 750 KM podaje wartość 728 dla obu bliźniaczych statków, która nadawała mu prędkość maksymalną 13,5 węzła podaje zakres 12–13,5, w zależności od źródła.. Zapas 262 lub 54 ton węgla pozwalał na pokonanie 1000 mil morskich przy 8 węzłach lub 800 Mm przy 10 w. System pomp zęzowych pozwalał na usunięcie do 60 ton wody w ciągu godziny.
Służba Statek pasażerski thumb|left|„Apostoł Piotr” i Monastyr Wałaamski, do którego statek przywoził pielgrzymów. „Apostoł Piotr” został oddany do eksploatacji w 1906 roku. Nazwa jednostki odnosiła się do popularnego w północnej Rosji świętego. Pierwszym kapitanem parowca został Fiodor Matwiejewicz Riuchin. Statek pływał na jeziorze Onega i sąsiednich drogach wodnych w rejsach liniowych, a także wożąc pielgrzymów na wyspę Wałaam, do znajdującego się tam monastyru. Zimował głównie na rzece Świr, gdzie Towarzystwo miało warsztaty. W tym czasie cała załoga oprócz mechaników była zwalniana do domów, ci zaś dokonywali pomniejszych napraw. Większy remont w Petersburgu konieczny był już w 1906 roku, jego przyczyną był brak obycia załogi z nowoczesnymi mechanizmami jednostki.
Okręt rosyjski thumb|left|„Apostoł Piotr” po zarekwirowaniu na rzecz Floty Bałtyckiej. thumb|left|Trałowiec numer 18 w 1915 roku. W pierwszych miesiącach I wojny światowej na Morzu Bałtyckim rozpoczęła się wojna minowa. Jako że liczba trałowców we Flocie Bałtyckiej była niewystarczająca, admiralicja postanowiła pozyskać na ten cel statki cywilne o niewielkim zanurzeniu. „Apostoł Piotr” trafił na listę rekomendowanych jednostek, sporządzonej w lutym 1915 roku przez kapitana II rangi Nikołaja Tyrkowa. Specjalna komisja pod przewodnictwem N.N. Apostołowa obejrzała statek 5 maja, a 12 maja podaje datę 26 kwietnia właściciele przekazali konfiskowaną jednostkę Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego. „Apostoł Piotr” został wyceniony na 190 648 rubli. Wciągnięty na listę floty został 3 czerwca 1915 roku. W kolejnych miesiącach został przebudowywany w Stoczni Admiralicji na trałowiec (ros. tralszczik, skrót TSzcz), nadano mu numer 18. Okręt otrzymał uzbrojenie w postaci armaty 47 mm Hotchkiss i karabinu maszynowego. Cała przebudowa kosztowała 88 200 rubli. Nową załogę okrętu stanowiło 51 osób, w tym 3 oficerów. Na początku morskiej służby okrętu zauważono niedostatki w stabilności kursu, związane z niewielkim zanurzeniem.
Wraz z bliźniaczym trałowcem nr 19 (dawny „Apostoł Pawieł”) początkowo służyły jako okręty-bazy dla trałowców w Rewlu, a od 1916 roku jako trałowce w 4. Dywizjonie Dywizji Trałowców. Okręty zostały 8 lipca 1917 roku przebazowane do Raumo i 10 lipca pierwszy raz brały udział w trałowaniu bojowym zagrody minowej postanowionej miesiąc wcześniej (7 czerwca) przez okręt podwodny SM UC-58. Z 18 min rozstawionych przez okręt podwodny trałowcom udało się odnaleźć dziewięć, zanurzonych na głębokości 2 metrów. Pięć z nich unieszkodliwiono 10 lipca, następnego dnia trzy kolejne, zaś ostatnią 12 lipca. Z min wyłowionych pierwszego dnia trzy zostały zniszczone ogniem artyleryjskim, zaś pozostałe sześć udało się wyłowić i odzyskać. Po trzech dniach trałowania okręty udały się do Åbo w celu zaopatrzenia w węgiel i trały. Poszukiwania kontynuowane po powrocie – 16 lipca – nie doprowadziły do odnalezienia dalszych min na podejściu do bazy w Raumo. Oba trałowce przeszły 21 lipca czyszczenie kotłów w Helsingforsie, a 27 lipca poszukiwały – z wynikiem negatywnym – zagród minowych w rejonie między Odensholmem a .
W sierpniu oba trałowce zostały zgrupowane razem z okrętami 3. dywizjonu. Razem z trałowcem „Zaszczitnik” 24 sierpnia okręty wyruszyły w okolicę wyspy Wormsö, gdzie spotkały się z 1. dywizjonem kutrów trałowych. Cała grupa udała się do Åbo w celu zaopatrzenia, z uwagi na braki paliwa okręty przebywały w porcie trzy doby (31 sierpnia – 3 września). Od 3 do 8 września grupa usuwała zagrodę minową postawioną w okolicy . Bliźniacze jednostki do akcji włączyły się 4 września, przy czym z uwagi na niską temperaturę pozostałe jednostki nie brały udziału w akcji. W związku z nastaniem sztormu akcja została wstrzymana, 5 września okręty cumowały w Åbo, a 6 w Nystad. W pozostałe dwa dni dokończono oczyszczanie akwenu.
Po zakończeniu zadania cały zespół skierowano do bazy w , gdzie dotarł 13 września. Numer 18 miał przejść do 14 października.
Zimę 1917/1918 okręty spędziły w Helsinkach. Po przewrocie październikowym oba bliźniacze trałowce znalazły się w rękach bolszewików, którzy 15 marca 1918 roku przekazali je Fińskiej Socjalistycznej Republice Robotniczej, w związku z toczącą się w Finlandii wojną domową. Już jednak 21 kwietnia 1918 okręty przejęli Niemcy, po czym w trzecim tygodniu kwietnia jednostki przejęli w Helsinkach Biali Finowie. Zostały one ocenione przez komisję zdobyczy wojennych jako nieprzydatne dla marynarki wojennej (okręt zmienił numer z 19 na 6) i 24 sierpnia 1918 sprzedane prywatnemu armatorowi. Pierwszy nabywca jednostek, B. Cederholm w kilka tygodni po zakupie sprzedał je G. Westerlundowi – weszły na stan firmy AB Nya Warfet lub West OY. Parostatki zostały obmierzone 23 grudnia, a wiosną 1919 roku zostały zarejestrowane w Helsinkach jako pasażerskie; dawny „Apostoł Piotr” otrzymał nazwę „Peeter”. Nie weszły one jednak do eksploatacji i czekały na nowego nabywcę.
Okręt estoński thumb|„Suurop” (czwarty od prawej) wraz z innymi estońskimi jednostkami. thumb|„Suurop” w tallińskim porcie minowym w 1937 roku. Po pomyślnym zakończeniu wojny z bolszewikami jednym z głównych celów sił morskich Estonii było oczyszczenie akwenów żeglugi handlowej z min postawionych w czasie ostatnich konfliktów – zwłaszcza na trasie od Tallinna do Osmussaar. Zadanie to spoczywało na Dywizjonie Trałowców (), ten jednak składał się z jednostek nadających się tylko do działań przybrzeżnych. Aby umożliwić mu prace także na otwartych wodach Ministerstwo Spraw Zagranicznych rozpoczęło poszukiwania stosownych trałowców. Estończycy zdecydowali się na zakup znajdujących się w Helsinkach statków „Peeter” i „Pavel”. Umowa zakupu została zawarta 19 kwietnia 1920 roku. Estonia zapłaciła za obie jednostki 1 milion marek fińskich w towarach, choć były one wyceniane jedynie na jedną czwartą tej sumy. „Peeter” 13 maja otrzymał estońską załogę i wszedł na listę Eesti merejõud jako „Suurop” miesza najprawdopodobniej przyporządkowanie nazw obu bliźniaczym okrętom. Według niego nr 18 otrzymał nazwę „Ristna”, zaś nr 19 nazwę „Suurop”. Zarówno jak i przedstawiają jednak przyporządkowanie odwrotne. W artykule przyjęto wersję z tych opracowań, jako bardziej wiarygodnych. Problematyczne byłoby prowadzenie od tego punktu dwutorowej narracji.. Obie jednostki („Pavel” jako „Ristna”) przeszły do stolicy Tallinna 18 maja. W stołecznym porcie jednostki zostały ponownie wyposażone w sprzęt trałowy, przeszły też drobny remont. Oba okręty były wykorzystywane do trałowania od 27 czerwca do 25 listopada.
Po rocznej służbie okręty ponownie powróciły do służby cywilnej. Było to związane z przekazaniem zadania usuwania min z Ministerstwa Wojny do . Propozycja została sformułowana przez kierownictwo marynarki wojennej w grudniu 1920 roku. Powodem inicjatywy było wcześniejsze przekazanie cywilnemu ministerstwu pływających jednostek pomocniczych, które musiałyby być teraz wypożyczane w celu wspierania trałowania. Zarówno na to, jak i na wynagrodzenie dla załóg w okresie zimowym flota nie miała pieniędzy. W efekcie zarówno „Suurop”, jak i pozostałe okręty z Dywizjonu Trałowców, zostały 15 stycznia 1921 roku przekazane na stan Ministerstwa Handlu i Przemysłu. W 1921 roku „Suurop” uczestniczył w pracach trałowych, po czym uznano otwarte akweny estońskich wód terytorialnych za wolne od niebezpieczeństwa minowego. Poszukiwanie min kontynuowano w kolejnych latach jedynie w wodach przy samym brzegu, jednak do tego zadania nadawały się tylko jednostki o mniejszym zanurzeniu.
W związku z nieprzydatnością do dalszych zadań bliźniacze jednostki zostały 10 stycznia 1922 roku przekazane państwowemu przewoźnikowi, w celu wykorzystania jako statki pasażerskie lub transportowe. Próby podjęte z „Ristną” okazały się niedochodowe, w związku z czym „Suurop” nie rozpoczął działalności przewozowej. Statek stał bezczynnie w tallińskim porcie do 1926 roku.
Blokada minowa stanowiła ważną część koncepcji obrony morskiej Republiki Estońskiej. Do jej realizacji niezbędne były okręty przystosowane do stawiania min. W związku z bezczynnością „Suuropa” i „Ristny” zdecydowano się przebudować te statki na okręty minowe. Prace modernizacyjne prowadzono zimą z 1926 na 1927 rok w tallińskim porcie. Według jednego źródła do przekazania jednostek na stan Ministerstwa Wojny doszło już w 1925 roku.