Michajło Apostołski (ur. 8 listopada 1906 w Nowym Sele, zm. 7 sierpnia 1987 w Dojran) – jugosłowiański wojskowy, jeden z dowódców Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii, z pochodzenia Macedończyk.
Życiorys Urodził się jako Michaił Apostołow. Ukończył szkołę wojskową i służył jako oficer w armii jugosłowiańskiej, dochodząc do stopnia majora. Po inwazji III Rzeszy na Jugosławię dostał się do niewoli. Według bułgarskich źródeł został zwolniony z obozu jenieckiego, gdyż jego ojciec, weteran armii bułgarskiej, zdołał uzyskać interwencję w sprawie syna w bułgarskim ministerstwie obrony. Apostołow odmówił jednak wstąpienia do wojska bułgarskiego i, posługując się już zmienionym nazwiskiem, wstąpił do jugosłowiańskiej partyzantki socjalistycznej.
W połowie marca 1943 został komendantem Sztabu Głównego Narodowowyzwoleńczej Armii i Partyzanckich Oddziałów Macedonii, działających w strukturze Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii. W październiku tego samego roku wydał, razem z pozostałymi członkami Sztabu, Manifest do narodu macedońskiego, w którym zapowiadał, iż powojenna Macedonia będzie funkcjonować w „braterskim sojuszu” z narodami serbskim, chorwackim, słoweńskim i „pozostałymi narodami w Jugosławii”. Miesiąc później razem z Metodiją Andonowem-Czentą, Strachiłem Grigowem, Borkiem Temelkowskim, Wenkiem Markowskim oraz Cwetkiem Uzunowskim wszedł do Komitetu Inicjatywnego, przygotowującego utworzenie ciała ustawodawczego przyszłej socjalistycznej Macedonii – Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Macedonii. Została ona utworzona 2 sierpnia tego samego roku w monasterze św. Prochora Pczińskiego, miejscu zasugerowanym przez Apostolskiego. Apostolski został wybrany do Rady, będąc równocześnie nominalnym przedstawicielem Macedonii w Antyfaszystowskiej Radzie Wyzwolenia Jugosławii. W rzeczywistości ani on, ani żaden inny z kilku działaczy macedońskich włączonych do Rady nie brał udziału w jej pracach.
Po zakończeniu II wojny światowej Apostolski kontynuował karierę wojskową, piastując kolejno obowiązki zastępcy szefa sztabu generalnego wojsk jugosłowiańskich, komendanta okręgu Sarajewo oraz komendanta akademii wojskowej w Belgradzie. Odszedł z armii w 1958. W kolejnych latach publikował opracowania poświęcone ruchowi partyzanckiemu w Jugosławii. Jego pracom zarzucano wyolbrzymianie rozmiarów tego ruchu w Macedonii Wardarskiej. Od 1965 do 1970 kierował Instytutem Historii Narodowej w Skopje, redagował wydaną w 1969 trzytomową Historię narodu macedońskiego. Od 1983 do śmierci był dyrektorem Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk. Był oskarżany o systematyczne fałszowanie historii w swoich pracach (miał wielokrotnie posługiwać się sformułowaniem „nie mam dowodu, ale twierdzę”, przedstawiając swoje wnioski dotyczące historiiВенко Марковски, Кръвта вода не става, София, издателство на БАН, 1981 стр. 100.) oraz używanie mowy nienawiści wobec Bułgarii i narodu bułgarskiego40. Противобългарската дейност на Темпо и неговите сподвижници - Апостоловски и Колишевски - II.
Uchwałą z dnia 11 października 1946 r. Prezydium Krajowej Rady Narodowej nadało mu Order Krzyża Grunwaldu II klasy „za zasługi położone w walkach z niemieckim najeźdźcą o Wolność i Demokrację Narodów Słowiańskich” – wskazany jako general-lajtnant Apostolski Mihajlo..
Upamiętnienie Jego imię nosi otwarta w 1995 Akademia Wojskowa w Skopje.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohatera Narodowego (Jugosławia) Kategoria:Żołnierze Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii Kategoria:Jugosłowiańscy komuniści Kategoria:Jugosłowiańscy wojskowi Kategoria:Macedończycy Kategoria:Odznaczeni Orderem Partyzanckiej Gwiazdy (Jugosławia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Braterstwa i Jedności Kategoria:Odznaczeni Orderem za Odwagę (Jugosławia) Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Aleksandra Newskiego (Związek Radziecki) Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1987