Dom Meblowy „Emilia” (DM „Emilia”) – meblowy dom handlowy, który znajdował się przy ul. Emilii Plater 51 w Warszawie. Był zaliczany do najwybitniejszych dzieł modernizmu w Polsce. Rozebrany w 2016 roku.

Historia Modernistyczny budynek został wzniesiony w latach 1966–1969 według projektu Mariana Kuźniara, Czesława Wegnera i Hanny Lewickiej dla Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Handlu Meblami w Warszawie. Wnętrza zaprojektowali Marian Kuźniar i Hanna Lewicka. Za konstrukcję odpowiadał Tadeusz Spanili. Stanowił uzupełnienie osiedla Emilia.

Zgodnie z założeniami architektów, budynek miał być obiektem przestrzennym, otwartym, do którego można było zajrzeć z zewnątrz przez szklane elewacje. Powstały trzy poziomy handlowe, w tym jeden podziemny, o otwartym planie z szerokim atrium i całkowicie przeszkoloną elewacją. Charakterystycznym elementem architektonicznym były geometryczne, zygzakowate załamania żelbetowego dachu. Konstrukcja całości opierała się na szesnastu filarach a szklane elewacje posiadały stalowy stelaż konstrukcyjny obłożony płaskownikami. Pierwotnie pawilon można było obejść dookoła i z każdej strony oglądać meble. Budynek był szczególnie efektowny w nocy, gdy sprawiał wrażenie lampionu rozświetlającego najbliższą okolicę. Później jednak witryny zasłonięto płytami gipsowo-kartonowymi. Dach będący sześciocentymetrową falującą płaszczyzną był wylewany na miejscu. Część sklepu została wbudowana w dwie kondygnacje sąsiedniego dziewięciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego (ul. Pańska 3) oraz połączona ciągiem pieszym i łącznikami. Na pierwszym piętrze zaprojektowano kawiarnię z mozaiką Kazimierza Gąsiorowskiego przedstawiającą ludzkie sylwetki. Kubatura budynku wynosiła 22500 m³, a łączna powierzchnia użytkowa, wraz z częścią wbudowaną, 6150 m² (sam pawilon to 5100 m²).

„Emilia” została otwarta 16 stycznia 1970. W chwili rozpoczęcia działalności była największą placówką sprzedającą meble w Polsce. Jej znajdująca się na trzech kondygnacjach powierzchnia sprzedażowa wynosiła 3600 m². Sprzedawano tam meble krajowe i importowane, a także świadczono usługi i oferowane poradnictwo fachowe. Mieścił się tam również punkt centralnej informacji o zaopatrzeniu meblowym w mieście. Magazyn „Emilii” znajdował się przy ul. Racjonalizacji na Służewcu.

Budynek był jednym z najwybitniejszych dzieł architektury doby modernizmu w Polsce.

W latach 2008–2016 budynek był wykorzystywany jako tymczasowa siedziba Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

W grudniu 2016 rozbierany budynek został wpisany do rejestru zabytków. W lutym 2017 ta decyzja została uchylona przez generalnego konserwatora zabytków. Rozbiórka zakończyła się w 2017 roku. Elementy rozebranego pawilonu były składowane przy ul. Towarowej; później część z nich przewieziono do hali magazynowej, a pozostałe na teren dawnej Fabryki Domów przy ul. Myśliborskiej.

Odbudowany pawilon miał zostać ustawiony ponownie w pobliżu parku Świętokrzyskiego z wykorzystaniem elementów pierwszego pawilonu. Koszty tej operacji miały pokryć po połowie deweloper i miasto. Z uwagi na wzrost kosztów wynikający ze zmian w projekcie inwestycji władze miasta zadecydowały, że nowy pawilon ma powstać w trybie partnerstwa publiczno-prawnego.

Galeria

Przypisy

Kategoria:Architektura modernizmu w Warszawie Warszawa Kategoria:Centra handlowe w Warszawie Kategoria:Obiekty skreślone z rejestrów zabytków w Polsce Kategoria:Śródmieście Północne Kategoria:Wyburzone obiekty budowlane w Warszawie