61. Konkurs Piosenki Eurowizji został rozegrany 10, 12 i 14 maja 2016 w Globe Arena w Sztokholmie. Był to szósty konkurs zorganizowany przez nadawcę Sveriges Television (SVT), który otrzymał prawa do przygotowania konkursu dzięki wygranej Månsa Zelmerlöwa, reprezentanta kraju podczas konkursu w 2015. Wykonawca współprowadził koncerty konkursowe z Petrą Mede.

Finał konkursu wygrała Dżamała, reprezentantka Ukrainy z utworem „1944”, za który otrzymała łącznie 534 punkty.

Lokalizacja Miejsce organizacji konkursu Dzięki wygranej Szwecji w 2015, szwedzka telewizja Sveriges Television (SVT) otrzymała prawa do organizacji imprezy w 2016.

8 lipca szwedzki nadawca ogłosił, że miejscem organizacji konkursu będzie po raz drugi Globe Arena w Sztokholmie. Na renowację obiektu przeznaczono około 50 milionów szwedzkich koron.

4 września nadawca ogłosił 8-osobową ekipę realizacyjną, która będzie odpowiedzialna za przygotowanie konkursu. W skład grupy weszli: Martin Österdahl, Johan Bernhagen, Tobias Åberg, Christer Björkman, Sven Stojanovic, Lotta Loosme, Sofi Franzén i Josephine Görander.

Proces wyboru miejsca organizacji mały|Globe Arena – miejsce organizacji konkursu Po zwycięstwie Szwecji w Konkursie Piosenki Eurowizji w 2015 krajowy nadawca rozpoczął przygotowania do organizacji kolejnego konkursu, w tym m.in. rozpoczęcie negocjacji z władzami miast-kandydatów do przygotowania widowiska. 24 maja stacja poinformowała, że pierwszym kandydatem do zorganizowania konkursu została hala Tele2 Arena w Sztokholmie. Nadawca prowadził również negocjacje z właścicielami trzech innych obiektów widowiskowych na terenie stolicy: Friends Arena, w którym odbył się finał krajowych eliminacji Melodifestivalen w latach 2013–15, a także Globe Arena, gdzie zorganizowano konkurs w 2000. Chęć organizacji 61. Konkursu Piosenki Eurowizji wyraziły także władze Göteborgu, które zaproponowały przygotowanie imprezy w hali Scandinavium, gdzie rozegrany został konkurs w 1985. W stawce kandydatów znalazły się także takie miasta, jak Malmö (z Malmö Arena, gdzie odbył się 58. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2013), Linköping (z Saab Arena), Sandviken i Gävle z Göransson Arena oraz Örnsköldsvik z Fjällräven Center.

W czerwcu z udziału w przetargu na zorganizowanie Konkursu Piosenki Eurowizji wycofali się przedstawiciele stołecznych hal Friends Arena i Tele2 Arena, które zostały zarezerwowane na rzecz rozgrywek piłkarskich zaplanowanych na maj 2016. Niedługo potem Henrik Kindlund, szef klubu piłkarskiego Hammarby, który w maju miał rozegrać mecze w Tele 2 Arena, poinformował, że drużyna zmieni miejsce rozgrywek na rzecz Konkursu Piosenki Eurowizji. W tym samym miesiącu ze stawki wycofały się władze Malmö.

Termin zgłaszania propozycji minął w połowie czerwca. 8 lipca szwedzki nadawca ogłosił, że miejscem organizacji konkursu będzie po raz drugi Globe Arena w Sztokholmie.

Organizacja thumb|left|Sven Stojanovic – producent konkursu w 2016 thumb|Edward af Sillén – reżyser i scenarzysta konkursu w 2016 Na początku września 2015 nadawca SVT opublikował nazwiska ośmioosobowej grupy odpowiedzialnej za organizację konkursu; kierownikami wykonawczymi Eurowizji zostali Martin Österdahl i Johan Bernhagen, producentem konkursu – Christer Björkman, a producentem widowiska – Sven Stojanovic. Współpracowali z nimi Tobias Åberg, Lotta Loosme, Sofi Franzén i Josephine Görander. Scenariusz konkursu przygotował Edward af Sillén we współpracy z Danielem Réhnem.

We wrześniu Österdahl zaproponował zmianę godziny rozpoczęcia konkursu z 21:00 na 20:00 (czasu środkowoeuropejskiego), co miałoby umożliwić oglądanie transmisji konkursu młodszym telewidzom. Ostatecznie nie zdecydowano się na tę zmianę. Również we wrześniu odbyło się spotkanie grupy referencyjnej EBU, podczas którego ustalono między innymi, że podczas koncertów półfinałowych zostaną pokazane skróty występów reprezentantów tzw. „wielkiej piątki” (Wielkiej Brytanii, Niemiec, Francji, Hiszpanii i Włoch) oraz gospodarza (Szwecji) nagrane podczas próby generalnej.

Oficjalnym partnerem oświetlenia konkursu zostało przedsiębiorstwo Osram produkujące sprzęt i akcesoria oświetleniowe, a oficjalnym operatorem mobilnym konkursu była sieć Tele2.

System głosowania 18 lutego 2016 EBU ogłosiła nowy system głosowania w konkursie. Podobnie jak w poprzednich latach, każdy z krajów miał swojego sekretarza, jednak tym razem ogłosił on jedynie najwyższą notę 12 punktów (zamiast 8, 10 i 12, jak w latach 2006–2015), będąca notą przyznaną przez krajową komisję jurorską. Punkty od telewidzów były zsumowane i podane jako łączna pula głosów uzyskanych przez daną piosenkę. Następnie zostały ogłoszone po punktach przyznanych od jury, począwszy od kraju przyjmującego najmniejszą liczbę punktów od publiczności, a kończąc na kraju z największą liczbą punktów. Nowy system głosowania został wykorzystany w półfinałach, ale kraje zakwalifikowane do finału zostały ogłoszone w losowej kolejności.

Prowadzący thumb|Måns Zelmerlöw i Petra Mede – prowadzący konkurs Po zwycięstwie 60. Konkursu Piosenki Eurowizji zwycięzca Måns Zelmerlöw wyraził zainteresowanie prowadzeniem konkursu w 2016. W wywiadzie dla szwedzkiego dziennika Expressen producent Christer Björkman przyznał, że do objęcia funkcji gospodarzy koncertów konkursowych rozważani są Sanna Nielsen, Gina Dirawi i Petra Mede. Na początku czerwca Expressen ogłosił, jakoby prowadzącymi konkurs mają być Zelmerlöw oraz aktor Dolph Lundgren. We wrześniu dziennik Aftonbladet potwierdził, że zwycięzca 60. konkursu otrzymał propozycję poprowadzenia konkursu.

14 grudnia 2015 potwierdzono, że koncerty poprowadzą Måns Zelmerlöw i Petra Mede.

Występy otwarcia i interwały Podczas otwarcia pierwszego koncertu półfinałowego wystąpił Måns Zelmerlöw z utworem „Heroes”, który zaśpiewał w towarzystwie grupy dzieci. Podczas przerwy na głosowanie telewidzów na scenie wystąpiła formacja taneczna w choreografii autorstwa Fredrika Rydmana pt. Szary ludzie (ang. Grey People), która nawiązywała do tematu uchodźców przybywających do Europy. thumb|Måns Zelmerlöw i Petra Mede podczas wykonaniu utworu „Love Love Peace Peace” Podczas otwarcia drugiego koncertu półfinałowego Zelmerlöw i Petra Mede zaśpiewali humorystyczną piosenkę „That’s Eurovision” autorstwa Mathesona Bayleya. W przerwie na głosowanie telewidzów na scenie wystąpiła grupa taneczna w choreografii Man meets machine, także autorstwa Fredrika Rydmana. W trakcie otwarcia koncertu finałowego odbyła się parada finalistów, która zachowana została w formie pokazu mody. Podczas prezentacji uczestników w tle grane były szwedzkie przeboje, a reprezentantom towarzyszyli modele w kreacjach Bei Szenfeld. W przerwie na głosowanie telewidzów na scenie wystąpił Justin Timberlake, który zaśpiewał utwór „Rock Your Body” oraz premierowo singiel „Can’t Stop the Feeling!”. Ponadto prowadzący zaprezentowali skecz-piosenkę „Love Love Peace Peace”, która wyśmiewała stereotypowe piosenki eurowizyjne oraz wyróżniła charakterystyczne elementy występów scenicznych. Podczas pokazu gościnnie pojawili się Lordi i Alexander Rybak, zwycięzcy konkursów w 2006 i 2009, a Petra Mede ubrana była w kreację, w której Charlotte Perrelli wygrała konkurs w 1999. W trakcie występu nawiązano do kilku występów z poprzednich konkursów, w tym m.in. do słowianki ubijającej masło z występu Donatana i Cleo (Polska 2014), tancerza biegnącego po kołowrotku podczas występu Mariji Jaremczuk (Ukraina, 2014), Buranowskich Babuszek (Rosja 2012), łyżwiarza z występu Dimy Biłana Jewgienija Pluszczenki (Rosja 2008) czy babci grającej na bębnie podczas występu zespołu Zdob și Zdub (Mołdawia 2005). thumb|Sarah Dawn Finer jako Lynda Woodruff Kolejną atrakcją finału był skecz Sarah Dawn Finer, która wcieliła się w fikcyjną postać Lyndy Woodruff. Ostatnim elementem tzw. „interwałów” był występ Månsa Zelmerlöwa, który zaśpiewał piosenki „Heroes” i „Fire in the Rain”. W trakcie koncertu gościnnie pojawiły się także Carola Häggkvist oraz Loreen, zwyciężczynie konkursów w 1991 i 2012.

Losowanie półfinałów i kolejność występów mały|

Podobnie jak w poprzednich latach, wszystkie kraje uczestniczące, poza tzw. „Wielką Piątką” (czyli Francją, Hiszpanią, Niemcami, Wielką Brytanią i Włochami) oraz gospodarzem (Szwecją), zostały podzielone na tzw. koszyki, a ich ułożenie będzie zależne od statystyk dot. głosowania mieszkańców danych państw w poprzednich dziesięciu konkursach.

Losowanie przydzielające poszczególne kraje do półfinałów zorganizowano 25 stycznia 2016, a podczas wydarzenia odbyło się także m.in. ceremonia przekazania insygniów miasta.

Koszyk 1 Koszyk 2 Koszyk 3 Koszyk 4 Koszyk 5 Koszyk 6

Macedonia

Projekt logo i sceny Logo i slogan Oficjalne logo oraz slogan konkursu zostały zaprezentowane 25 stycznia podczas ceremonii losowania przydzielającego kraje do poszczególnych półfinałów. Oficjalne logo składało się ze sloganu Come Together, mającego być „hasłem do jednoczenia się Europy za pomocą muzyki”, oraz dmuchawca, który miał symbolizować „pokonywanie wszelkich barier, które oddzielają od siebie ludzi”, a także fakt, że „Konkurs Piosenki Eurowizji był zawsze ponad granicami, polityką oraz poglądami”. thumb|Scena 61. Konkursu Piosenki Eurowizji

Scena 15 lutego szwedzki nadawca zaprezentował projekt sceny za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej konkursu. Projektantami sceny zostali Frida Arvidsson i Viktor Brattström, którzy projektowali również scenę na 58. Konkurs Piosenki Eurowizji, odbywający się w 2013 w Malmö. Projekt sceny został określony jako „potężny i odważny”. W projekcie zawarto zastosowanie efektów świetlnych w celu osiągnięcia iluzji optycznych stwarzających wrażenie sceny jako bezgranicznej.

Kontrowersje Udział Australii w konkursie W listopadzie 2015 australijska telewizja SBS potwierdziła udział w konkursie, zaś EBU oświadczyła, że reprezentant kraju weźmie udział w jednym z półfinałów widowiska. Decyzja wzbudziła mieszane uczucia u fanów i obserwatorów konkursu: jedni krytykowali udział państwa i przypominali decyzję EBU o jedynie jednorazowym, gościnnym występie kraju podczas jubileuszowego, 60. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2015. Ponadto sceptycy przyznali, że Konkurs Piosenki Eurowizji jest widowiskiem przeznaczonym głównie dla krajów Europy oraz że pojawienie się Australii „zagraża tożsamości Konkursu”. Zwolennicy decyzji uznali natomiast, że australijski nadawca publiczny jest bardzo zaangażowany w imprezę, a jego „profesjonalne podejście może przełożyć się na zwiększenie konkurencyjności i mobilizację innych nadawców”.

Zamieszanie wokół reprezentanta Niemiec thumb|left|Xavier Naidoo (2012) 19 listopada 2015 ogłoszono, że komisja jurorska powołana przez krajowego nadawcę publicznego ARD wybrała Xaviera Naidoo na reprezentanta Niemiec w konkursie. Wybór telewizji spotkał się z mieszanymi opiniami zarówno fanów konkursu, jak i samych mieszkańców Niemiec, co podyktowane było m.in. kontrowersyjnymi poglądami politycznymi artysty. W ciągu doby od ogłoszenia nazwiska niemieckiego przedstawiciela, internetową petycję skierowaną do krajowego nadawcy publicznego w celu przekonania go do zmiany reprezentanta podpisało ponad 10 tys. osób. Całą sytuację skomentował sam Naidoo, który przyznał, że „wierzy w wolność słowa” oraz że „to przykre, że ludzie, którzy go nie znają, oceniają go na podstawie kilku oświadczeń bez rzeczywistego znaczenia”. 21 listopada stacja poinformowała o wycofaniu się Naidoo z udziału w konkursie.

Polityczny utwór z Ukrainy thumb|Dżamała podczas występu w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji