Balthazar van der Pol (ur. 27 stycznia 1889 w Utrechcie, zm. 6 października 1959) – holenderski inżynier fizyk, specjalista analizy matematycznej, doktor honoris causa Politechniki Warszawskiej z 1956.
Życiorys W 1911 rozpoczął studia na wydziale Fizyki Uniwersytetu w Utrechcie. Dyplom z odznaczeniem otrzymał w 1916. W latach 1916–1919 studiował w Anglii fizykę doświadczalną.
W 1920 wrócił do Holandii, wtedy też otrzymał stopień doktora cum laude Uniwersytetu w Utrechcie. Jego praca doktorska pt. „Pomiary wielkiej częstotliwości w wyładowaniach jarzeniowych” została odebrana z dużym zainteresowaniem i uznaniem. W latach 1919–1922 pracował na stanowisku asystenta profesora H. A. Lorenza w Teyler Stichting Haarlen Uniwersytetu w Delfcie. Od 1922 pracował w Zakładach N.V. Philipsa w Eindhoven, początkowo jako pracownik naukowo-badawczy, następnie przez 25 lat jako kierownik Działu Badań Naukowych w zakresie radiotechniki.
W 1938 otrzymał tytuł profesora elektrotechniki teoretycznej Uniwersytetu Technicznego w Delfcie. W okresie 1945–1946 sprawował funkcję rektora Uniwersytetu w Eindhoven. W 1949 został dyrektorem Międzynarodowego Komitetu Doradczego Radiokomunikacyjnego (CCIR) z siedzibą w Genewie. Swoje prace publikował w czasopismach matematycznych, przyrodniczych, fizycznych i technicznych na całym świecie.
W swoich publikacjach poruszał zagadnienia m.in. z matematyki, fizyki i techniki np. równania różniczkowe nieliniowe, funkcje Mathieu i Bessela, rachunek operatorowy Heaviside’a, transformacje Laplace’a, teorię liczb, Riemanowskie funkcje Zeta. Jedna z zasadniczych dla wszelkich drgań postaci równań różniczkowych nieliniowych nazwana jest równaniem van der Pola, a drgania relaksacyjne są również nierozłącznie związane z jego nazwiskiem.
Członek, wiceprezes, prezes wielu organizacji i towarzystw naukowych m.in. członek Instytutu Radio-inżynierów w USA, Towarzystwa Fizycznego Wielkiej Brytanii, Holenderskiego Królewskiego Instytutu.
Brał udział w VIII sesji Międzynarodowego Komitetu Doradczego Radiokomunikacyjnego w Warszawie. Odznaczony został m.in. Złotym Medalem Waldemara Poulsena (który został mu nadany przez Duńską Akademię Nauk Technicznych), Orderem Komandorskim Lwa Holenderskiego, Orderem Oranje Nassau. W 1956 otrzymał zaszczytny tytuł honoris causa Politechniki Warszawskiej.
Balthazar van der Pol zmarł 6 października 1959 roku.
Stanowiska 1919–1922 asystent profesora H.A.Lorenza w Teyler Stichting Haarlen Uniwersytetu w Delfcie 1922–1947 pracownik naukowo-badawczy, kierownik Działu Badań Naukowych w zakresie radiotechniki w Zakładach N.V. Philipsa w Eindhoven 1938 profesor elektrotechniki teoretycznej Uniwersytetu Technicznego w Delfcie 1945–1946 Rektor Uniwersytetu w Eindhoven 1949 dyrektor Międzynarodowego Komitetu Doradczego Radiokomunikacyjnego (CCIR) z siedzibą w Genewie
Członkostwa członek Instytutu Radioinżynierów USA członek Towarzystwa Fizycznego Wielkiej Brytanii członek Holenderskiego Królewskiego Instytutu Inżynierów członek Edynburskiego Towarzystwa Matematycznego członek Szwajcarskiego Towarzystwa Matematycznego członek Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk
Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia Złoty Medal Waldemara Poulsena nadany przez Duńską Akademię Nauk Technicznych Order Komandorski Lwa Holenderskiego Order Oranje Nassau Medal Honorowy Amerykańskiego Instytutu Radioinżynierów 1956 tytuł doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej
Przypisy
Linki zewnętrzne https://web.archive.org/web/20170806062855/https://www.pw.edu.pl/Uczelnia/Historia/Doktorzy-honoris-causa-PW [dostęp 2021-10-25]. http://www.dos4ever.com/EF50/Pol.html http://ethw.org/Balthasar_Van_der_Pol
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Utrechcie Kategoria:Członkowie Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Warszawskiej Kategoria:Holenderscy fizycy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Technicznego w Delfcie Kategoria:Zmarli w 1959