Janusz Lech Jakubowski (ur. 19 lutego 1905 w Warszawie, zm. 7 maja 2000) – polski inżynier elektrotechnik, wykładowca, profesor Politechniki Warszawskiej, laureat tytułu doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej, działacz komunistyczny.
Życiorys W 1924 ukończył Gimnazjum Humanistyczne im. M. Reja w Warszawie. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. W 1931 otrzymał dyplom inżyniera elektryka. W latach 1929 i 1932, odbył staż w Laboratoire Ampere w Paryżu, w tym samym czasie pracował jako asystent w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć Politechniki Warszawskiej.
W 1935 na podstawie pracy „Nowy układ prostownikowo-pojemnościowy do pomiaru wysokiego napięcia” uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1936 w Instytucie Wysokich Napięć Politechniki w Akwizgranie, przy wsparciu prof. W. Rogowskiego, współtworzył całkowicie nową dyscyplinę nauki dotyczącą oscylacji wysokich napięć. W czasie współpracy z Komisją 8 Stowarzyszenia Elektryków Polskich – Izolatory i Napięcie, stworzył projekt przepisów na pomiar napięcia iskiernikiem kulowym. W 1937 uzyskał habilitację.
W czasie II wojny światowej pracował jako nauczyciel w Szkole Elektrycznej II stopnia, a następnie prowadził zajęcia w otwartej za zgodą niemieckich władz okupacyjnych Państwowej Wyższej Szkole Technicznej. Działał w konspiracji; należał do Armii Krajowej. Walczył w powstaniu warszawskim.
W 1945 został dziekanem Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W latach 1945–1946 wykładał w Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. W 1948 wyjechał do USA, gdzie brał udział w Kongresie Wychowania Inżynierskiego, co zaowocowało zakupem, m.in. aparatury naukowej oraz książek dla odbudowującej się Politechniki Warszawskiej.
W 1966, z ramienia UNESCO, wyjechał do Algierii jako szef projektu ds. techniki wysokich napięć. Utworzył w El Harrach na przedmieściach Algieru politechnikę z laboratorium wysokich napięć. W czasie pobytu w Algierii wykonał (w rejonach Sahary), badania osadów na izolatorach, odkrył wtedy nową formę wyładowań. Francja, za trud w naukową współpracę francusko-polską, uhonorowała go Medaille de la Recherches et de l’Invention.
W marcu 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1947 został członkiem egzekutywy Koła PPR przy Głównym Instytucie Elektroniki, a w 1948 był I sekretarzem Koła Profesorskiego tej partii przy Politechnice Warszawskiej. Od 1949 do 1950 pełnił funkcje I sekretarza POP PZPR Politechniki Warszawskiej oraz członka Komitetu Warszawskiego PartiiPiotr Ośko, Za fasadą. Komitet uczelniany w strukturze PZPR i jego wpływ na zarządzanie kadrami w latach 1948–1968. Zarys problemu na przykładzie Politechniki Warszawskiej, w: Pamięć i Sprawiedliwość 27, 2016, s. 72–73.. Od marca do maja 1950 wchodził w skład OOP Pracowników Naukowych PW.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 291, rząd 4, grób 15)Andrzej Liczbiński „Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988–2000” Biblioteka główna Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2000..
Stanowiska 1929–1932 stażysta w Laboratoire Ampere w Paryżu 1929–1932 asystent w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego i Wysokich Napięć Politechniki Warszawskiej 1936 pracownik w Instytucie Wysokich Napięć Politechniki w Akwizgranie współpracownik Komisji 8 Stowarzyszenia Elektryków Polskich – Izolatory i Napięcie nauczyciel w Szkole Elektrycznej II stopnia nauczyciel w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej 1945 Dziekan Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej 1945–1946 wykładowca w Szkole Inżynierskiej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda 1966 szef projektu ds. techniki wysokich napięć w Algierii.
Członkostwa 1947–1948 członek Komisji Organizacji Instytutów Naukowych Ministerstwa Przemysłu i Handlu 1947–1949 członek Państwowej Rady Energetycznej 1948 członek Komisji Doradczej ds. Wydawniczych Ministerstwa Oświaty od 1952 członek korespondent, od 1956 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, w latach 1952–1968 członek jej prezydiumCzłonkowie PAN: Skorowidz. członek rzeczywisty Towarzystwa Naukowego Warszawskiego członek korespondent Polskiej Akademii Nauk Technicznych
Działalność pozanaukowa Zainteresowania m.in. taternictwo zagadnienia psychologiczne, metapsychiczne.
Wybrane publikacje Autor ponad 250 prac, m.in.: 1939 „Aktualne zagadnienia techniki wysokich napięć”, 1948 „Wytrzymałość dielektryczna”, 1948 „Miernictwo wysokich napięć”, „Piorun ujarzmiony” (popularnonaukowa)
Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia Medaille de la Recherches et de l’Invention (Francja) 1986 tytuł doctora honoris causa Politechniki Warszawskiej Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1951). Order Sztandaru Pracy I klasy Nagrodę Państwową II stopnia Nagroda „Problemów” (1964) Medal PAN im. M. Kopernika
Przypisy
Linki zewnętrzne Kwartalnik Historii Nauki i Techniki - Wielcy i więksi - Wirtualny Wszechświat
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie egzekutywy OOP PZPR Kategoria:Członkowie Komitetów Uczelnianych PZPR Kategoria:Członkowie Komitetu Warszawskiego PZPR Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN Kategoria:Członkowie Towarzystwa Naukowego Warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Laureaci Nagrody „Problemów” Kategoria:Pierwsi sekretarze POP PZPR Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy inżynierowie elektrotechnicy Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Warszawskiej Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 2000 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie