Maurycy Mansch de Leoney (ur. 7 września 1867 we Lwowie, zm. 24 grudnia 1929 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 7 września 1867 we Lwowie, w rodzinie Filipa. Był narodowości polskiej i wyznania rzymskokatolickiego. Ukończył pięć klas gimnazjum we Lwowie. 18 września 1883 wstąpił do Szkoły Kadetów Artylerii w Wiedniu. 29 września 1884 został zaprzysiężony jako żołnierz (asenterowany). Jesienią 1887 rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii. Został wcielony do 6 Galicyjskiego Batalionu Artylerii Fortecznej w Krakowie. 1 stycznia 1891 batalion, w którym służył został włączony w skład Morawsko-Galicyjskiego Pułku Artylerii Fortecznej Nr 2 w Krakowie. W 1895 pełnił funkcję adiutanta batalionu. W 1896 został przeniesiony do Węgierskiego Pułku Artylerii Fortecznej Nr 6 w Komárom. W 1904 został przeniesiony do Czesko-galicyjskiego Pułku Artylerii Fortecznej Nr 3 w Przemyślu. W kwietniu 1908 został przeniesiony do nowo utworzonego Dywizjonu Haubic Ciężkich Nr 3 w Przemyślu. 1 marca 1912 oddział, w którym pełnił służbę został przemianowany na Dywizjon Haubic Ciężkich Nr 10. W 1913 został przeniesiony do Pułku Haubic Polowych Nr 11 we Lwowie na stanowisko komendanta 1. dywizjonu. W 1918 pełnił służbę w Pułku Artylerii Polowej Nr 111. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie: kadeta ze starszeństwem z 1 września 1887, kadeta-zastępcy oficera (1888), porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1889, nadporucznika ze starszeństwem z 1 stycznia 1894, kapitana 2. klasy ze starszeństwem z 1 listopada 1902, kapitana 1. kasy w 1906 ze starszeństwem z 1 listopada 1902, majora ze starszeństwem z 1 listopada 1913, podpułkownika ze starszeństwem z 1 września 1915 i pułkownika 24 sierpnia 1918 ze starszeństwem z 1 maja 1918 i 121. lokatą. 30 września 1917 został nobilitowany otrzymując przydomek „Leoney”.
26 marca 1919 w Wiedniu zgłosił się do Wojska Polskiego. Od 26 czerwca 1919 pozostawał bez przydziału w Stacji Zbornej we Lwowie. 30 lipca został przydzielony do Szkoły Artylerii w Rembertowie. 15 sierpnia 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem z 1 maja 1918, z zaliczeniem do I Rezerwy oraz powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 87 z 3 września 1919, poz. 3060. i mianowany sztabowym oficerem inspekcyjnym artylerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. 29 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 4 czerwca 1920 pełnił funkcję dowódcy 11 Brygady Artylerii. Z dniem 1 października 1922 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika artylerii z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Na emeryturze mieszkał we Lwowie. Tam 24 grudnia 1929 zmarł.
Maurycy Mansch de Leoney był żonaty z Laurą Giblówną, z którą miał dwóch synów: Alfreda Filipa (1895–1949), porucznika artylerii pospolitego ruszenia i Ludwika Leona (1898–1940), porucznika taborów rezerwy. W czasie I wojny światowej obaj synowie walczyli razem z ojcem w tym samym pułku. Starszy z braci w stopniu chorążego rezerwy został ranny w 1916 pod Korytnicą., a młodszy również został mianowany chorążym rezerwy ze starszeństwem z 1 października 1917 i odznaczony Krzyżem Wojskowym Karola. Ludwik Leon został zamordowany w Charkowie, a Alfred Filip zmarł w Wielkiej Brytanii i został pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych W czasie służby w cesarskiej i królewskiej Armii otrzymał następujące ordery i odznaczenia: Order Korony Żelaznej 3. klasy z dekoracją wojenną i mieczami, Krzyż Zasługi Wojskowej 3. klasy z dekoracją wojenną i mieczami, Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej, Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej, Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstążce, Krzyż Wojskowy Karola, Odznaka za Służbę Wojskową dla Oficera 3. klasy, Złoty Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii, Krzyż Jubileuszowy Wojskowy, Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913. pruski Krzyż Żelazny 2. klasy oldenburski Krzyż Fryderyka Augusta 1. i 2. klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Nobilitowani w Królestwie Galicji i Lodomerii Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Fryderyka Augusta Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony Żelaznej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Jubileuszowym Pamiątkowym dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Polacy odznaczeni Odznaką za Służbę Wojskową (Austria) Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Mobilizacji 1912–1913 Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1929