Glironia puszystoogonowa (Glironia venusta) – gatunek ssaka z podrodziny Glironiinae w obrębie rodziny dydelfowatych (Didelphidae).
Taksonomia Gatunek i rodzaj po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1912 roku angielski zoolog Oldfield Thomas nadając im odpowiednio nazwy Glironia i Glironia venusta. Miejsce typowe to „Pozuzo” (), na wysokości 800 m n.p.m., Pasco, Peru. Holotyp to skóra i czaszka dorosłego samca o sygnaturze BMNH 12.1.15.7 i przechowywanego w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Został odłowiony w kwietniu 1908 roku przez L. Egga. Jedyny przedstawiciel podrodziny Glironiinae i rodzaju glironia (Glironia).
Tradycyjnie takson ten był umieszczany w Caluromyinae ale najnowsze dane genetyczne i morfologiczne potwierdzają jego rozpoznanie jako odrębnej podrodziny. Filogenetyczne położenie Glironiinae jest niepewne, ale jest to takson siostrzany do Caluromyinae lub reszty Didelphidae. Wstępne dane mitochondrialne cytochromu-b z okazów po obu stronach Amazonki sugerują istnienie dwóch podgatunków po jednej lub po każdej stronie rzeki (venusta i criniger), jednak zachodzi potrzeba dodatkowych badań. Gatunek monotypowy.
Etymologia Glironia: , gliris ‘popielica’. venusta: łac. venustus ‘piękny’, od venus ‘piękno’.
Zasięg występowania Glironia puszystoogonowa występuje w południowej Kolumbii (Putumayo), wschodnim Ekwadorze, wschodnim Peru, północnej Boliwii i Brazylii (południowe Amazonas, Pará, Acre, Rondônia i Mato Grosso).
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 17–21 cm, długość ogona 19,5–22,5 cm; masa ciała 130 g.
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC ( „najmniejszej troski”).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1912 roku