Germano Almeida (ur. 31 lipca 1945 na Boa Vista) – prawnik i pisarz kabowerdyjski.
Studiował prawo na Uniwersytecie Lizbońskim, pracuje jako adwokat w Mindelo. Debiutował w latach 80. XX wieku, publikując opowiadania w czasopiśmie „Ponto & Vírgula”. Tworzy również powieści. Jego twórczość koncentruje się na rzeczywistości Republiki Zielonego Przylądka, w tym zmianach zachodzących przy odchodzeniu od kolonializmu.
Twórczość O dia das calças roladas (1982) O meu poeta (1989), O testamento do Senhor Napomuceno da Silva Araújo (1991), A ihlha fantástica (1994), Os dois irmãos (1995), Estórias de dentro de casa • Novelas (1996), A morte do meu poeta (1998) A família trago (1998), Estórias contadas (1998) Dona Pura e os camaradas de Abril (1999), As memórias de um espírito (2001), Cabo Verde – Viagem pela história das ilhas (2003), O mar na Lajinha (2004), Eva (2006), A morte do ouvidor (2010),
Odznaczenia
Komandor Orderu Zasługi (Portugalia, 1997) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia, 2019)
Przypisy
Bibliografia „Literatura na Świecie”, nr 5-6/2012
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lizbońskiego (1911–2013) Kategoria:Laureaci Nagrody Camõesa Kategoria:Odznaczeni Orderem Infanta Henryka Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi (Portugalia) Kategoria:Pisarze Republiki Zielonego Przylądka Kategoria:Urodzeni w 1945