Al McCoy, właśc. Alexander Rudolph (ur. 23 października 1894 w Rosenhayn w stanie New Jersey, zm. 22 sierpnia 1966 w Los Angeles) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii średniej.
Był pierwszym zawodnikiem leworęcznym, który został zawodowym mistrzem świata.
Pochodził z żydowskiej rodziny. Jego ojciec był koszernym rzeźnikiem. Pierwsze walki zawodowe stoczył w 1910. Przybrał irlandzki przydomek, by jego rodzice nie zorientowali się, że został bokserem. Większość pojedynków pięściarskich toczył w formule no decision. Wśród znanych zawodników, z którymi się mierzył, byli Soldier Bartfield w 1913 i Mike Gibbons w 1914. Z pierwszym z nich zdaniem prasy wygrał, a z drugim przegrał. Jego bokserskim managerem był Dan Morgan.
28 lutego 1914 McCoy stoczył wyrównaną walkę z Joe Chipem. Uzgodniono, że pięściarze ci zmierzą się w rewanżu, ale Joe Chip krótko przed walką zachorował i zastąpił go jego brat George Chip, który był zawodowym mistrzem świata wagi średniej. 7 kwietnia 1914 w Nowym Jorku McCoy niespodziewanie znokautował Chipa w 1. rundzie i został nowym mistrzem świata.
Jako mistrz świata McCoy walczył no decision, więc mógł stracić tytuł tylko w razie porażki przed czasem. Nie jest jasne, w których pojedynkach tytuł mistrzowski był stawką; poniżej jest prawdopodobna lista tych walk:
DataMiejsceOponentWynikŹródło South Norwalk George Pearsall nokaut w 1. rundzie Nowy Jork Billy Murray no decision Nowy Jork Billy Murray no decision Nowy Jork Willie Lewis no decision Buffalo Willie „KO” Brennan no decision Nowy Jork Soldier Bartfield no decision Nowy Jork Jimmy Clabby no decision Nowy Jork Willie Martin no decision Nowy Jork Young Ahearn no decision Pittsburgh Harry Greb no decision W większości z tych walk McCoy był zdaniem prasy gorszym bokserem. Oprócz tego McCoy stoczył w tym czasie wiele innych bokserskich pojedynków. M.in. w 1915 i 1916 walczył z George’em Chipem, a w 1917 z Jackiem Dillonem (zdaniem prasy przegrał również te spotkania).
11 listopada 1917 w Nowym Jorku Mike O’Dowd odebrał McCoyowi tytuł mistrza świata nokautując go w 6. rundzie. Po utracie mistrzostwa McCoy nadal walczył zawodowo, przeważnie no decision. W 1918 Harry Greb pokonał go na punkty. Jack Dillon dwukrotnie z nim walczył w 1918, a Leo Houck jeden raz w 1919. W 1919 McCoy został znokautowany przez Joe Chipa i Mike’a O’Dowda. Ostatnią walkę bokserską stoczył w 1924.
Później był trenerem bokserskim i grywał epizodyczne role w filmach.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi średniej Kategoria:Zmarli w 1966