200px|right|thumb|Król Jordanii Husajn z małżonką Alią oraz prezydent USA Gerald Ford z małżonką Betty 200px|right|thumb|Spotkanie prezydenta USA Baracka Obamy i sekretarza stanu Johna Kerry’ego z królem Jordanii Abd Allahem II, wrzesień 2014 200px|right|thumb|Ambasada USA w Ammanie Jordania i Stany Zjednoczone nigdy nie zawarły formalnego układu sojuszniczegoK. Czornik, Bliski Wschód..., s. 308., jednak relacje między obydwoma krajami zarówno w okresie zimnej wojny, jak i po jej zakończeniu cechowało poszanowanie dla celów każdego z państw. Nieformalna współpraca Stanów Zjednoczonych i Jordanii rozpoczęła się w końcu lat 50. XX w. Stany Zjednoczone, w celu wciągnięcia Jordanii do swojej strefy wpływów, zaczęły wówczas udzielać Ammanowi regularnej pomocy wojskowej. Dobrych stosunków amerykańsko-jordańskich nie zepsuł nawet udział monarchii haszymidzkiej w wojnie sześciodniowej przeciwko Izraelowi i zgoda na działalność Organizacji Wyzwolenia Palestyny na terytorium Jordanii. W 1970 Jordania usunęła palestyńskich partyzantów ze swojego terytorium, a w wojnie Jom Kipur wzięła jedynie symboliczny udział. Kryzys w relacjach jordańsko-amerykańskich nastąpił w 1977, gdy król Jordanii Husajn odmówił przyłączenia się do izraelsko-egipskich rozmów pokojowych. Jednak już w 1979, gdy wskutek rewolucji islamskiej w Iranie kraj ten przestał być sojusznikiem USA, Stany Zjednoczone postanowiły ponownie zacieśnić współpracę z Ammanem.
Kolejny kryzys w relacjach USA i Jordanii nastąpił w 1990, gdy król Husajn, pod naciskiem opinii publicznej, stanął po stronie Iraku, gdy kraj ten napadł na Kuwejt. Po zakończeniu wojny w Zatoce Perskiej Jordania natychmiast podjęła starania na rzecz poprawy relacji z Waszyngtonem, angażując się w izraelsko-palestyński proces pokojowy, co przyniosło spodziewane efekty. Od tego momentu Jordania niezmiennie prowadzi politykę proamerykańską, będąc w zamian jednym z największych beneficjentów pomocy finansowej USA. Pod wpływem Waszyngtonu Jordania w 1994 zawarła traktat pokojowy z Izraelem jako drugie (po Egipcie) państwo arabskie. Poparła także wojnę z terroryzmem i inwazję amerykańską na Irak w 2003, uczestniczy w międzynarodowej interwencji przeciwko Państwu Islamskiemu.
Okres zimnej wojny Od powstania niepodległej Jordanii do lat 60. XX wieku Niepodległe Haszymidzkie Królestwo Jordanii powstało w maju 1946, gdy pełną niepodległość uzyskał dotychczasowy brytyjski protektorat - Emirat Transjordanii. Stany Zjednoczone nie uznały powstania niezależnej Jordanii, na co wpływ miały organizacje żydowskie, niemogące pogodzić się z ostatecznym oddzieleniem ziem jordańskich od Palestyny. Stany Zjednoczone uznały Jordanię dopiero w 1949P. Robins, A History of Jordan, s. 57-58.. Jordania, podobnie jak Irak i Egipt, uznana została w tym samym roku za potencjalnego sojusznika Stanów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie w konflikcie z ZSRRK. Czornik, Bliski Wschód..., s. 62.. Znaczenie Jordanii było szczególnie istotne z uwagi na położenie między Syrią, Arabią Saudyjską, Irakiem i IzraelemK. Czornik, Królestwo Jordanii..., s. 133-135.. W latach 50. XX wieku w amerykańskiej elicie politycznej istniała koncepcja doprowadzenia do unii Jordanii i Iraku, by powstała jedna silniejsza monarchia, przyczyniająca się do wzrostu stabilności regionu i ułatwiająca Amerykanom kontrolowanie sytuacji na jego terenie. Stany Zjednoczone starały się również doprowadzić do zbliżenia, a docelowo nawet zjednoczenia Jordanii, Iraku, Libanu i Arabii Saudyjskiej, co jednak okazało się niewykonalne z uwagi na rozbieżne cele polityki zagranicznej każdego z państw. 17 czerwca 1950 Jordania przystąpiła do paktu bezpieczeństwa zbiorowego - Arabskiego Paktu Wzajemnego Bezpieczeństwa, którego sygnatariuszami były również Arabia Saudyjska, Irak, Syria, Liban, Egipt i Jemen. Sygnatariusze paktu zobowiązywali się do wzajemnej pomocy, ale również zgadzali się, by każde z państw przyjmowało zachodnią pomoc wojskową i zachodnich doradców.
Panujący w Jordanii od 1952 król Husajn i jego najbliżsi współpracownicy byli zwolennikami probrytyjskiej i proamerykańskiej orientacji w polityce zagranicznej, jednak ostrożnie podchodzili do możliwości przystąpienia do zachodnich sojuszy wojskowych. W 1955, mimo brytyjskich nacisków, król Husajn nie zgodził się wprowadzić Jordanii do Paktu Bagdadzkiego, gdyż w kraju wybuchły masowe protesty, organizowane przez opozycję lewicową (jordański oddział partii Baas, Partia Narodowych Socjalistów i mniejsze organizacje) oraz przez jordańskich Braci MuzułmańskichP. Robins, A History of Jordan, s. 92.B. Wróblewski, Jordania, s. 131-132.. W ciągu kolejnych dwóch lat w kraju wzrastało poparcie dla idei panarabskich. W wyborach parlamentarnych w 1956 22 z 40 mandatów zdobyły partie opozycyjne (z czego 17 - lewicowe), a na czele rządu stanął lider Partii Narodowych Socjalistów Sulajman an-Nabulusi. Jordania zacieśniła kontakty z Egiptem i SyriąP. Robins, A History of Jordan, s. 95-97., podjęła również starania na rzecz nawiązania stosunków dyplomatycznych z ZSRRB. Wróblewski, Jordania, s. 140-141.. Wówczas Husajn zdymisjonował premiera, na co wpływ miał nacisk USA. Po tym wydarzeniu Stany Zjednoczone zapowiedziały udzielanie Jordanii pomocy wojskowej i ekonomicznej, wartej 30 mln dolarów rocznie, zgodnie z założeniami doktryny Eisenhowera. Jordania wypowiedziała się jednak przeciwko doktrynieK. Czornik, Bliski Wschód..., s. 66..
Mimo to Stany Zjednoczone, postanawiając zwiększyć starania na rzecz trwałego pozyskania w Jordanii sojusznika, zaczęły przekazywać Ammanowi stałą pomoc ekonomiczną. W pierwszej transzy do Jordanii wpłynęło 10 mln dolarów. Amerykanie wpłynęli również na zmianę polityki Arabii Saudyjskiej względem JordaniiK. Czornik, Królestwo Jordanii..., s. 136-138.. Jeszcze poważniejszym sukcesem polityki USA było sfinalizowanie rozmów nad unią jordańsko-iracką, którą ogłoszono 14 lutego 1958. Miała być ona przeciwwagą dla Zjednoczonej Republiki Arabskiej utworzonej przez naserowski Egipt i Syrię. Zjednoczone haszymickie państwo upadło jednak po pięciu miesiącach wskutek rewolucji w Iraku w lipcu 1958P. Robins, A History of Jordan, s. 102-103.. Stany Zjednoczone były zbyt zajęte sytuacją w Libanie, by, odpowiadając na prośby króla Husajna, interweniować przeciwko irackim Wolnym Oficerom na czele z Abd al-Karimem Kasimem i Abd as-Salamem Arifem. W ciągu kolejnych kilku lat polityka Jordanii była proamerykańska. Miało to pozwolić na skuteczne przeciwstawianie się zagrożeniu, za jakie król Husajn i jego otoczenie uważali panarabizm, a przede wszystkim naserowski Egipt. Władze Jordanii zdawały sobie sprawę z tego, że istnienie królestwa było stale zagrożone, niektórzy jego sąsiedzi - nieprzyjaźni, a potencjał demograficzny, militarny i gospodarczy - niewielki. Relacje amerykańsko-jordańskie zacieśniły się w okresie prezydentury Lyndona B. Johnsona, którego polityka regionalna opierała się na sprzyjaniu Izraelowi, bliskich relacjach z krajami o prozachodniej orientacji (Arabią Saudyjską i właśnie Jordanią) i chłodnych, ale poprawnych stosunkach z państwami rządzonymi przez lewicęK. Czornik, Bliski Wschód..., s. 69..
Polityka „elastycznego balansowania” z lat 60. XX wieku 200px|right|thumb|Spotkanie króla Husajna z prezydentem USA Richardem Nixonem Równocześnie w latach 60. XX wieku Jordania doraźnie modyfikowała swoją politykę zewnętrzną, dostosowując się do bieżących uwarunkowań regionalnych. Podstawowym czynnikiem, który wpływał na politykę zagraniczną kraju, był konflikt izraelsko-arabski. Od 1963 król Husajn godził się, by Jordania była bazą wypadową Organizacji Wyzwolenia PalestynyB. Wróblewski, Jordania, s. 159-161., pozwalając na rozwój radykalnego palestyńskiego ruchu niepodległościowegoP. Robins, A History of Jordan, s. 119.. W maju 1967 Jordania nieoczekiwanie zawarła porozumienie wojskowe z Egiptem i kilka dni później wspólnie z Egiptem i Syrią zaatakowała Izrael. Wojna zakończyła się całkowitą klęską państw arabskich, a Jordania straciła w niej Zachodni BrzegP. Robins, A History of Jordan, s. 120 i 124-125.. W konflikcie arabsko-izraelskim Stany Zjednoczone stały po stronie Izraela. Dwa lata później Husajn udał się z oficjalną wizytą do Waszyngtonu, spotkał się z prezydentem Richardem Nixonem i uzyskał jego aprobatę dla planów usunięcia z terytorium Jordanii palestyńskich partyzantów. Politycy amerykańscy rozumieli, że zaangażowanie Jordanii w wojnę sześciodniową wynikało z doraźnych uwarunkowań i stanowiło przejaw polityki „elastycznego balansowania”, która miała zagwarantować monarchii haszymickiej gwarancje bezpieczeństwaK. Czornik, Królestwo Jordanii..., s. 139-141.. Palestyńscy partyzanci byli po wojnie sześciodniowej akceptowani na terytorium Jordanii, gdyż król Husajn miał nadzieję, że ich ataki na Izrael pozwolą odzyskać Zachodni BrzegB. Wróblewski, Jordania, s. 168-169.. Organizacja Wyzwolenia Palestyny i inne palestyńskie formacje były jednak zdecydowane walczyć o własne państwo, niezależnie od celów politycznych goszczącej ich Jordanii. Ulegały również coraz większej radykalizacji w duchu lewicowym i od listopada 1968 atakowały zarówno Izrael, jak i siły jordańskie, służące monarchii uznawanej za reakcyjnąB. Wróblewski, Jordania, s. 170-172.P. Robins, A History of Jordan, s. 128.. Wojna domowa między wojskiem jordańskim a Palestyńczykami, znana jako Czarny Wrzesień, zakończyła się zwycięstwem Jordańczyków i wycofaniem się formacji palestyńskich do Libanu i SyriiP. Robins, A History of Jordan, s. 131-132..
Jordania wobec wojny Jom Kipur i porozumienia z Camp David Podczas kolejnej wojny izraelsko-arabskiej, wojny Jom Kipur w 1973, udział Jordanii był symboliczny - jedna brygada została skierowana na wzgórza Golan. W porozumieniu z USA Jordania współpracowała natomiast z wywiadem izraelskim. Król Husajn miał nadzieję, że dzięki takiej postawie po zakończeniu wojny wystąpi jako mediator między państwami arabskimi a Izraelem, a w rezultacie odzyska Zachodni Brzeg. Założenia te okazały się błędne. USA uznały Jordanię za państwo słabe i mało skuteczne, przyjęto również, że monarchia haszymidzka i tak nie ma innego wyjścia, jak liczyć na pomoc Waszyngtonu.
Jordania nie przyjęła amerykańskiej i egipskiej propozycji przyłączenia się do izraelsko-egipskich rozmów pokojowych, gdyż król Husajn uznał, że doprowadziłoby to do uzależnienia jego państwa od silniejszego Egiptu, ostatecznego pogorszenia stosunków z Palestyńczykami i uznania Jordanii za zdrajcę „sprawy palestyńskiej” przez pozostałe kraje arabskie. W rezultacie Stany Zjednoczone zmniejszyły rozmiary pomocy wojskowej dla Ammanu.
Ponowna poprawa stosunków amerykańsko-jordańskich Relacje amerykańsko-jordańskie poprawiły się jednak szybko pod wpływem wydarzeń na Środkowym Wschodzie: irańskiej rewolucji islamskiej i interwencji radzieckiej w Afganistanie. USA, poszukując nowych partnerów w regionie i naprawiając relacje z krajami, które niegdyś były im przyjazne, w 1980 oficjalnie potwierdziły „porozumienie i bliskość” relacji z Jordanią, nawet pomimo jej stosunku do izraelsko-egipskiego porozumienia z Camp David. Stany Zjednoczone zamierzały zrekompensować upadek rządów proamerykańskiego szacha Iranu współpracą z Arabią Saudyjską, Izraelem, Egiptem i właśnie Jordanią. Dobre stosunki USA i Jordanii potwierdziło udzielenie przez Amman poparcia Irakowi w wojnie z Iranem w latach 1980-1988.
Okres pozimnowojenny Ostatnie lata panowania króla Husajna 200px|right|thumb|Król Husajn i prezydent USA George H.W. Bush