-in

-in – przyrostkowy, przynależnościowy formant przymiotnikowy, charakterystyczny dla polskich nazw miejscowych.

Formy oraz pochodzenie Formant -in jest kontynuantem prasłowiańskiego *-inъ i występuje w wielu językach słowiańskich, w tym również w języku polskim. Oprócz męskiej formy -in ma on również postać żeńską -ina oraz nijaką -ino (także odmiany fonetyczne: -yn, -yna, -yno).

Zastosowanie Pierwotnie stosowano go w przymiotnikach wywodzących się od rzeczowników żeńskich. W Polsce udokumentowane zastosowanie słowotwórcze pochodzi z XIV–XV wieku w archaicznych oraz odmienionych formach żeńskich: matczyn, siostrzyn, macierzyn, dziewczyn, sędzin itp.

Nazwy przestrzenne oraz miejscowe Najczęściej formant ten spotykany jest w nazwach miejscowych, które pierwotnie były przymiotnikami dzierżawczymi wywodzącymi się od nazwiska właściciela lub założyciela miejscowości. Przez dodanie formantu -in do podstawy słowotwórczej będącej imieniem takiej osoby utworzone słowa stawały się rzeczownikami – nazwami miejscowymi.

Przykładami mogą być nazwy miejscowości: Boguszyn, Ciechocin, Kędzierzyn, Lubin, Łęczyn, Myślęcin, Prędocin, Rogalin, Strzelin, Trąbczyn.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Morfem