Stanisław Eulagiusz Sobolewski (ur. 26 września 1871 w Grochach, zm. 21 czerwca 1940 w Palmirach) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Władysława i Izabelli z domu Jabłońskiej, urodzony 26 września 1871 roku w Grochach, pow. wysokomazowieckim. W czasie I wojny światowej wcielono go do armii rosyjskiej. 2 listopada 1914 roku został ranny pod Zegrzem. W 1918 był dowódcą w 15 pułku Strzelców Polskich II Korpusu Wschodniego gen. Józefa Hallera. 27 maja 1919 roku przyjęto go do Wojska Polskiego z armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownikaDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 67 z 17 czerwca 1919 roku, poz. 2141. Tu drugie imię pułkownika podano w brzmieniu „Eulogjusz”.. 29 sierpnia 1919 roku został mianowany dowódcą 39 pułku piechoty Strzelców LwowskichDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 90 z 25 września 1919 roku, poz. 3282.. Pułkiem dowodził do 28 lipca 1920 roku z przerwą od 16 czerwca do 15 lipca 1920 rokuKsięga chwały piechoty, opracowanie zbiorowe pod przewodnictwem płk. dypl. Bronisława Prugara-Ketlinga, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939. Autorzy podali, że pułkiem dowodził od 8 sierpnia 1919 roku w stopniu podpułkownika.. Za przeprowadzenie głębokiego wypadu na tyły nieprzyjaciela w nocy z 10 na 11 kwietnia 1920 roku docierając do Hałuziniec, Wołkowiniec i Szaniec, w którym 39 pułk piechoty wziął 16 jeńców, 6 karabinów maszynowych, 1 lekki karabin maszynowy, 18 koni, 4 bryczki i 4 aparaty telefoniczne został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku, poz. 527.. 20 września 1920 roku został mianowany dowódcą VIII Brygady PiechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 39 z 13 października 1920 roku, poz. 918.. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale V Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 39 pułk piechotySpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 132, 879. Tu jako datę urodzenia podano 25 października 1871 roku.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 35. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 19. Tu jako datę urodzenia podano 25 września 1871 roku..
Następnie pełnił służbę w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Warszawa Miasto III na stanowisku komendanta. W maju 1923 roku został przydzielony do PKU Warszawa Powiat na stanowisko komendanta, lecz już w lipcu tego roku powrócił do PKU Warszawa Miasto III na stanowisko komendanta. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 15 pułku piechoty „Wilków” w DęblinieRocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 167, 395, 1482.. W grudniu 1924 roku został przeniesiony do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie, jako nadliczbowyRocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 197, 339.. Na emeryturze mieszkał w WarszawieRocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 887. Tu jako datę urodzenia podano 26 września 1871 roku..
W 1934 roku zajmował 94. lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku. Pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I - dyspozycja dowódcy Okręgu Korpusu Nr I.
21 czerwca 1940 został zamordowany w Palmirach i pogrzebany na miejscu egzekucji (mogiła F). Po wojnie został ekshumowany i pochowany na Cmentarzu w Palmirach.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Gustawa (ur. 20 lipca 1899) i Zofię (ur. 16 marca 1908).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 965 – 22 lutego 1921 Medal Zwycięstwa (La Grande Guerre Pour La Civilisation 1914-1918)
Zobacz też Zbrodnia w Palmirach
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dowódcy 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary zbrodni w Palmirach Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Pułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1940