Duszek wilgotny (Diclidurus isabella) – gatunek ssaka z podrodziny upiorów (Emballonurinae) w obrębie rodziny upiorowatych (Emballonuridae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1920 roku angielski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Depanycteris isabella. Holotyp pochodził z Manacapuru, nad rzeką Solimões, w Amazonas, w Brazylii.
Diclidurus isabella należy do podrodzaju Depanycteris. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Diclidurus: diklis „podwójnie złożony”; ουρα oura „ogon”. isabella: nowołac. isabellinus „w kolorze isabelinowym, szarawo-żółty”, od „Izabela”, od „Izabela”; najprawdopodobniej w aluzji do koloru futra tego nietoperza.
Zasięg występowania Duszek wilgotny występuje od południowej Wenezueli (Amazonas) i Gujany do północno-zachodniej Brazylii (Amazonas).
Morfologia Długość ciała (bez ogona) około 68 mm, długość ogona 15–24 mm, długość ucha 15–17 mm, długość tylnej stopy 12–14 mm, długość przedramienia około 54 mm; masa ciała 13–15 g.
Ekologia Gatunek owadożerny, chwytający ofiary wyłącznie w locie. Poluje na otwartej przestrzeni, nad rzekami, strumieniami i jeziorami, a także nad koronami drzew w lasach. Wykorzystuje niekiedy duże koncentracje owadów gromadzące się wokół sztucznego oświetlenia, również w miastach. Związany jest z biotopami wilgotnymi, zwłaszcza wielowarstwowym tropikalnym lasem deszczowym. Kryjówki dzienne tego nietoperza są słabo poznane, prawdopodobnie mogą być znajdowane wśród liści palm.
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Upiorowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1920 roku